Semua Bab ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Bab 11 - Bab 20

ชายหนุ่มรับคำ นึกดีใจที่มารดาเองก็คิดเช่นเดียวกับเขา“ครั้งนี้เกิดดินถล่มขึ้นมา จะว่าไปก็เท่ากับช่วยเรานะขอรับ เพราะฮ่องเต้ทรงมีพระประสงค์ให้ข้านำทหารออกช่วยเหลือชาวบ้าน เรื่องที่คิดจะลดทอนกำลังทหารจึงได้ระงับไป”“เจ้าสั่งพ่อบ้านให้เตรียมขบวนรถม้าเถิด อีกสองวันค่อยออกเดินทาง”“ขอรับ ท่านแม่”หยางไท่เฟยระบายลมหายใจ “เจ้ากับนางร่วมหอกันแล้วใช่หรือไม่”“ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ ข้าดื่มยากั้นบุตรไว้ ข้าไม่ยอมให้นางมีทายาทสกุลหยางอย่างแน่นอน”มารดาของหยางหลีเหว่ยเป็นบุตรสาวจากครอบครัวแม่ทัพ นางเป็นสตรีที่คอยสอดส่องเรื่องในแวดวงขุนนางช่วยสามี ช่วงการศึกครั้งใหญ่ครั้งที่สองระหว่างแคว้นต้าหลงกับเผ่าหมาป่าที่มีแคว้นเว่ยหนุนหลัง หยางไท่เฟยถูกเรียกตัวเข้าวังหลวง หนิงเฉิงอ๋องหยางข่ายนำทัพออกศึกอยู่แนวหน้า โดยมี หยางหลีเหว่ยอยู่แนวหลังพอมีข่าวอ๋องหยางเสียชีวิตในศึกที่หน้าผาหมื่นหมาป่าและบุตรชายเจ็บหนัก หยางไท่เฟยก็กราบทูลลาฮองไทเฮากลับเมืองเฉินม่าย ควบคุมเหตุการณ์วุ่นวายในเมืองและควานหาหมอฝีมือดีมารักษาบุตรชายรองแม่ทัพทั้งสี่ล้วนเป็นผู้มีฝีมือช่วยรบค้ำยันมิให้ศัตรูบุกเข้ามาในเมืองจู๋หลิงได้ย

หลี่หยวนหยวนเดินไปหยิบกล่องที่มีผ้าเปื้อนเลือดออกมา ในนั้นมีกระดาษบันทึกผลการวินิจฉัยพิษที่ได้เป็นลายมือของท่านหมอเกาอยู่ด้วย หยางหลีเหว่ยรับมาอ่านจบ หัวคิ้วก็ย่นเข้าหากัน“ข้ารับรองว่ามิใช่ฝีมือของข้า ต่อให้ไม่ชอบเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงหายาพิษมาใช้” น้ำเสียงของเขาห้วน “แล้วรอยเข็มบนร่างกายเจ้าเล่า ยังเหลืออยู่หรือไม่”“เหลือเจ้าคะ ท่านมาดูเองเถิด” นางเอียงคอให้พร้อมกับเปิดคอเสื้อให้เขาดูชายหนุ่มชะโงกไป ลำคอระหงขาวผุดผาดที่เขาเคยประคองในคืนเข้าหอ ทำให้เขาลอบกลืนน้ำลายเบาๆ รอบรอยจิ้มเข็มนั้นมีรอยจ้ำสีเขียวอมม่วงอยู่จริง ในเมื่อนางไม่ได้โกหก เรื่องนี้เขาก็ปล่อยผ่านไม่ได้ การรักษาความปลอดภัยในจวนอ๋องค่อนข้างเข้มงวด หากมีมือสังหารเข้ามาแอบอยู่ในห้องหอของเขาได้ บางทีคนผู้นั้นอาจจะไม่ได้มาเพียงเพื่อสังหารนาง“นี่เป็นเรื่องใหญ่ ข้าต้องให้คนตรวจสอบอย่างเข้มงวด”“ไม่ใช่ฝีมือท่านอย่างนั้นหรือ”​ หลี่หยวนหยวนมองเขาด้วยสายตาคลางแคลงใจ “คนผู้นั้นซ่อนอยู่ในห้องและเจาะคอของข้าอย่างแม่นยำ หากไม่ใช่คนของท่านแล้วจะเป็นผู้ใดที่มาซ่อนในห้องหอในคืนวิวาห์ได้”“ข้าบอกไม่ใช่ข้าก็ไม่ใช่สิ เจ้ามองข้าเช่นน

ซุนมามาเข้าไปประคองหลี่หยวนหยวนให้ลุกขึ้นและพานางเดินไปส่วนหลังของบ้าน บริเวณด้านหลังมีสนามหญ้ากว้างรอบล้อมต้นไม้ใหญ่ที่กำลังออกดอกสีชมพูต้นหนึ่งหลี่หยวนหยวนเห็นต้นไม้ใหญ่ที่คุ้นตาก็ร้องออกมา “กุ้ยฮวาต้นนี้ก็ยังอยู่หรือ” “ต้นดอกกุ้ยต้นนี้ เป็นท่านกับฮูหยินผู้เฒ่าช่วยกันปลูกจำไม่ได้หรือเจ้าคะ” ซุนมามายิ้มน้อยๆ “พริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว” ความทรงจำของหลี่หยวนหยวนย้อนไปในวัยหกขวบของเจ้าของร่าง นางยืนอยู่ข้างท่านย่าที่กำลังวางต้นดอกกุ้ยลงในหลุมปลูก เด็กหญิงใช้กระบวยตักน้ำรดลงไปในหลุมตามที่ท่านย่าสั่ง‘นี่เป็นต้นไม้ที่เจ้ากับย่าปลูกช่วยกัน ย่าจะให้คนดูแลมันอย่างดีให้มันสูงใหญ่กว่าต้นไม้ทุกต้นบนที่ดินสกุลหลี่’ อีกเหตุการณ์หนึ่งพลันซ้อนภาพเข้ามา ติงหยวนหยวนที่เดินตามมารดาเข้าไปดูบ้านมรดกได้เห็นต้นกุ้ยขนาดใหญ่ในลานหลังบ้าน แม่ของนางบอกว่านี่เป็นต้นไม้ที่บรรพบุรุษสั่งเอาไว้ให้ดูแล หากต้นเก่าล้มตายก็ต้องปลูกต้นใหม่ทดแทนบนที่เดิม ลูกหลานจึงจะร่ำรวยรุ่งเรือง ต้นกุ้ยต้นนี้...มีความทรงจำของหลี่หยวนหยวนที่ถูกส่งต่อมาจนถึงยุคปัจจุบัน และนางก็ได้เป็นเจ้าของเ

อ๋องหยางกับองครักษ์กลุ่มหนึ่งในชุดบุรุษชาวบ้าน ควบม้ามาถึงตำบลฮวาผิงในตอนเย็น เขาแวะรับประทานอาหารในร้านใหญ่ประจำตำบล ไม่นานนักซ่งสวินหัวหน้าหน่วยมือปราบที่สิบก็มาถึง “เจ้าใจร้อนจริง รอข้าหน่อยก็ไม่ได้ ข้าควบม้ารีบร้อนตามมา หิวจะแย่แล้ว สั่งอาหารเผื่อข้าหรือยัง” “หากว่าเจ้าไม่มีป้ายอนุญาตเข้าตลาดผีล่ะก็ ข้าไม่มีทางง้อเจ้า” หยางหลีเหว่ยมองดูอาหารที่ทยอยนำมาวางแล้วส่ายหน้า “การจ่ายค่าจ้างเจ้า ช่างสิ้นเปลืองเสียจริง” “เจ้าอยากเข้าไปตั้งสามคน ข้าต้องเหนื่อยไปเจรจาขอป้ายผ่านทางชั่วคราวกับสามผีนั่นอีกนะ” ซ่งสวินย่นคิ้ว การจะพาคนเข้าตลาด เขาต้องใช้ชีวิตของตนเพื่อรับรองกับท่านสามผีว่าคนที่ติดตามมาจะไม่เข้าไปทำร้ายและเข่นฆ่าคนข้างใน “อย่าพูดมาก รีบกินแล้วก็รีบพาข้าเข้าไปเถอะ” ซ่งสวินเคยท่องยุทธภพอยู่ช่วงหนึ่ง ตรงกับช่วงเวลาที่หยางหลีเหว่ยต้องไปฝึกทหารอยู่ในกองทัพของบิดา ครั้งนั้นซ่งสวินพบจอมยุทธ์อาวุโสขี้เมาท่านหนึ่ง หลังจากเลี้ยงสุราคนผู้นั้นจนเขาเมาได้ที่ คนผู้นั้นที่ต้องการดื่มสุราชั้นดีจึงได้นำเอาป้ายอนุญาตเข้าตลาดผีออกมาแลกเงินกับซ่งสว

อ๋องหยางเข้ามาถึงในตลาดก็บอกให้องครักษ์แยกไปสืบหาตัวคนขายพิษสลายใจ เจิ้งตู้กับซูจิ้งจึงแยกไปคนละทาง ทว่าซ่งสวินกลับต้องการจะไปกับหยางหลีเหว่ย“ให้ข้าไปกับเจ้าไม่ได้หรือ ข้าไม่อยากเดินคนเดียว”“เหล่าซ่ง ข้ามาสืบหาคน เจ้าควรจะมาหาช่วย ไม่ใช่ทำตัวเป็นเด็กมาเกาะข้าแน่นเยี่ยงนี้” หยางหลีเหว่ยทำหน้าเอือมระอา“ข้าไปกับเจ้าก็จะได้ช่วยเจ้าสังเกตผู้คนอย่างไรเล่า คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย เจ้าไม่เคยได้ยินหรือ”“เออๆ ก็ได้”ครั้นคนทั้งสองเดินไปได้ไม่ถึงสิบก้าวก็เจอแผงขายสารพัดพิษ ป้ายที่ติดไว้ข้างๆ อ่านแล้วก็ดูน่าสนใจนัก พิษที่จำหน่ายมีตั้งแต่แบบทำร้ายเบาๆ จนเอาชีวิตคนได้“พวกเจ้าสองคนดูแล้ว น่าจะมาตามหาพิษที่ใช้ฆ่าคนได้ใช่หรือไม่” หยางหลีเหว่ยมองหน้าเจ้าของแผงแล้วยกยิ้มมุมปาก “ใช้ได้นี่เถ้าแก่ ท่านทายแม่นเชียว ข้าดูแล้วชอบฆ่าคนหรือไร”“รังสีอำมหิตของเจ้ามันรุนแรงมาก เจ้าคงจะฆ่าคนมาไม่น้อย”“ถูกต้อง ไม่เพียงแต่ฆ่ามามาก ศัตรูข้าก็มากด้วยเช่นกัน ตอนนี้ข้ากำลังตามหาพิษสลายใจ ท่านมีหรือไม่”ชายร่างอ้วนเจ้าของแผงรีบส่ายหน้า “พิษสลายใจหายากและราคาแพง เป็นเพราะออกฤทธิ์เร็ว แค่สองอึดใจเหยื่อก