All Chapters of คนที่ไม่คู่ควร(รัก): Chapter 91 - Chapter 100

“ล้วงดีๆนะเดี๋ยวไปเจออะไร ที่ใหญ่กว่ากุญแจรถ” “พี่คะ หยุดพูดแบบนี้ได้แล้ว ทำไมพี่กลายเป็นคนแบบนี้คะ” ฉับแทบจะชักมือกลับแทบไม่ทันเมื่อเขาเอ่ยออกมาแบบนั้น นี่เขากลายเป็นคนที่หมกมุ่มเรื่องอย่างว่าแบบนี้ไปได้ยังไง “คนแบบไหนครับ หื้ม” ผมยกยิ้มให้กับคนขี้อายที่เขินกับประโยคสองแง่สองง่ามของผมด้วยความชอบใจที่เธอเสียอาการทุกครั้งที่ผมเอ่ยเรื่องพวกนี้ออกมา “อิงไม่อยากพูดแล้วค่ะ พี่วางอิงลงได้แล้วค่ะจะได้กลับกัน” ฉันพยายามจะดันตัวลงจากอ้อมแขนของเขาแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเขาไม่แม้แต่จะสะเทือนกับแรงขยับของฉันเลยแม้แต่น้อย “ล้วงกุญแจออกมาแล้วก็ปลดล็อครถ เร็วครับ ไหนว่าอยากกลับหรือว่าอย่างให้พี่อุ้มอยู่แบบนี้” ฉันจำยอมต้องล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงของเขาที่มีกุญแจรถอยู่ในนั้น จากนั้นฉันก็ทำการปลดล็อครถทันที “เปิดประตูรถให้พี่หน่อยครับ” หลังจากที่เธอเปิดประตูรถออกมาผมก็วางเธอยังเบาะนั่งข้างคนขับอย่างเบามือจากนั้นผมก็จัดการคาดเข็มขัดให้เธอเรียบร้อย แต่มือเจ้ากรรมดันไปโดนเต้าอ

รุ่งเช้าของอีกวัน ตอนนี้ผมลงมาเอาอาหารที่สั่งไว้ข้างล่างคอนโดกลัวคนป่วยที่ตื่นขึ้นมาจะหิว เลยสั่งไว้เตรียมรอพอเธอตื่นขึ้นมาจะได้อุ่นแล้วกินด้วยกัน ผมเดินเข้าห้องมาแล้วนำอาหารที่สั่งมาทั้งหมดไปวางไว้ที่โต๊ะรับประทานอาหาร แล้วเดินเข้าไปดูคนป่วยที่นอนหลับสนิทหลับตาพริ้ม วันนี้หน้าตาน้ำอิงดูสดใสขึ้นตัวก็ไม่ร้อนแล้วแค่อุ่นๆ เมื่อกลางดึกผมตื่นมาเช็ดตัวให้เธออีกรอบและเปลี่ยนชุดให้ แล้วให้เธอกินยาไปอีกรอบเธอเลยยังนอนหลับไม่ยอมตื่นน่าจะเพราะฤทธิ์ยาที่กินเข้าไป แต่ตรงส่วนน้องสาวของน้ำอิงผมดูแล้ว เริ่มดีขึ้นอาการบวมแดงลดลงแล้ว จากนั้นผมก็ออกจากห้องนอนไปที่ห้องทำงานเพื่อเคลียร์งานเอกสารต่างๆระหว่างที่รอเธอตื่นนอน จากนั้นผมก็ขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานหลายชั่วโมง “อื้อ” ฉันบิดตัวเมื่อยามลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบกับสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นใครในห้องนี้เลยมองไปดูนาฬิกาตั้งโต๊ะที่วางอยู่ข้างหัวเตียง ปรากฏว่าตอนนี้บ่ายโมงแล้ว ฉันตาโตตื่นเต็มตาทันที “นี่นอนหลับหรือซ้อมตายเนี่ยน้ำอิง” ฉันจึงรีบลงจากเตียงนอนแล้วเดิ

“คือว่า…..อิงจะไปซื้อยาคุมฉุกเฉินค่ะ” ฉันต้องเปิดปากบอกความจริงเขาออกไป ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ได้ไปสักที เขาคงไม่มีหรอกใช่มั้ยยาคุมฉุกเฉินหรือว่ามีเพราะต้องเอาไว้ให้สาวๆเขากินคิดได้ดังนั้นหน้าฉันก็เริ่มเปลี่ยนสีทันที “เป็นอะไร” ผมถามเธอออกมาเพราะเห็นสีหน้าที่เศร้าลงของเธอ ไม่รู้ว่าเพราะเรื่องอะไรกันแน่ผมเลยต้องเปิดปากถามออกไป “เปล่าค่ะ” “เปล่าแล้วทำไมหน้าเป็นแบบนี้” ผมจับเข้าที่สองแก้มนุ่มนิ่มให้เธอเงยหน้ามามองสบตากัน แล้วถามเธออกมาว่าเป็นอะไร “พี่ซื้อยาคุมมาไว้ที่ห้องให้ใครกินคะ” ฉันตัดสินใจถามเขาออกไปตรงๆดีกว่าปล่อยไว้ให้คาใจ จะไม่มีความสุขเอาเปล่าๆ สู้ถามให้มันจบๆไปเลย “หืม ห้องพี่ไม่มียาคุม หึงพี่เหรอ” ผมยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ ที่ทำหน้าเศร้าไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น แต่เพราะคิดว่าห้องผมมียาคุมเอาไว้ให้สาวกิน “เปล่า อิงไม่ได้หึง ก็พี่เป็นคนบอกเองว่ามีทุกยา” ห้ามแสดงพิรุจน์ออกมาเด็ดขาดน้ำอิงจะให้เขารู้ว่าแกหึงเขาเพราะคิดว่าเขามียาคุมไว

พูดจบฉันก็ลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในร้านขายยาที่มีเภสัชผู้เชี่ยวชาญยืนแนะนำการใช้ยาให้ลูกค้าก่อนหน้านี้อยู่ไม่นานลูกค้าคนดังกล่าวก็ออกไปหลังจากฟังรายละเอียดการใช้ยาและชำระเงินเรียบร้อยแล้วเดินออกไปจากนั้นก็ถึงคิวฉัน “สวัสดีค่ะ ต้องการยาอะไรหรือว่ามีอาการเจ็บป่วยแบบไหนบอกมาได้เลยค่ะ” คุณเภสัชวัยกลางคนเอ่ยถามฉันด้วยรอยยิ้ม และยืนรอฟังฉันด้วยความตั้งใจ “เอ่อ…….คือว่าจะซื้อ………” “ยาคุมฉุกเฉินแล้วก็แบบรายเดือนขอแบบอย่างดีที่ไม่ส่งผลกระทบในภายภาคหน้าครับ” ฉันตกใจจนต้องหันไปมองคนที่ฉันบอกให้นั่งรออยู่ในรถแล้วนี่เขาตามเข้ามาทำไม แล้วยังจะมาสั่งยาคุมรายเดือนให้ฉันอีกอย่างจะมุดหน้าหนีเภสัชที่มองมาแล้วอมยิ้มให้เราสองคน “เป็นแฟนที่น่ารักนะคะ มาสั่งยาให้เองด้วย” “ครับ” ฉันอายไม่รู้จะทำหน้าแบบไหนอยู่แล้วแค่มาซื้อยาคุมก็ว่าอายมากแล้วนี่เขายังมายืนสั่งอย่างไม่มีความอายอีกแต่ฉันนี่สิอายมาก ผมเดินตามเข้ามาทันตอนที่เธอกำลังอ้ำๆอึ้งๆไม่ยอมสั่งสักทีผมเลยจัดการสั่งให้เธอเสร็จสรรพพร้อมสั่งยาค

“อันนี้เป็นเชตสร้อยคอ ต่างหูและข้อมือ นะคะคอแลคชั่นใหม่พึ่งเข้ามาค่ะ ชุดนี้เหมาะกับคุณผู้หญิงมากๆเลยค่ะดูน่ารักสมวัย ไม่ใหญ่จนเทอะทะจนเกินไป” ผมมองดูเครื่องเพชรที่เป็นรูปหัวใจเล็กๆที่ดูเหมาะกับน้ำอิงอย่างที่พนักงานว่าจริงๆ ผมเลยหันไปถามน้ำอิงว่าชอบมั้ย “ชอบมั้ยชุดนี้ หรือจะดูชุดอื่นต่อ” “ชอบค่ะ” สวยอย่างที่พนักงานบอกจริงๆจี้รูปหัวใจเล็กๆนั้นมองดูน่ารักดี ฉันเลยบอกว่าชอบออกไป ไม่อย่างนั้นเขาก็ต้องให้ฉันเลือกใหม่อยู่ดี ถ้าฉันบอกว่าไม่เอาเขาก็ไม่ยอมอีก ค่อยเก็บไว้คืนเขาทีหลัง “เอาชุดนี้ครับ” พูดจบก็ยื่นบัตรแบล็คการ์ดให้กับพนักงานไปคิดเงินแต่ก็พูดรั้งพนักงานไว้ก่อน “ขอสร้อยใส่ก่อนได้มั้ยครับ” “ได้ค่ะคุณลูกค้า” จากนั้นผมก็หยิบสร้อยออกมาแล้วพนักงานก็นำที่เหลือไปจัดใส่กล่องและคิดเงิน “มาเดี๋ยวพี่ใส่ให้” “ใส่เลยเหรอคะ” พอฉันพูดจบเขาก็เดินอ้อมมาด้านหลังพร้อมกับสวมใส่สร้อยให้กับฉันที่ยืนอยู่ด้านหน้าเขา “จับผมให้พี่หน่อย”