All Chapters of คนที่ไม่คู่ควร(รัก): Chapter 101 - Chapter 110

ผมรู้สึกค้างมากเพราะตอนนี้อารมณ์ผมมาแบบเต็มที่แล้ว แต่ก็โดนเธอขัดก่อน เข้าใจว่าตอนนี้เธอยังเจ็บอยู่ยังไม่หายดี แต่รอหายก่อนเถอะเจอจัดหนักแน่คนสวย “วันนี้พอแค่นี้ได้ แต่ถ้าหายดีอิงต้องชดเชยให้พี่จนกว่าพี่จะพอใจ” ผมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับความคิดของตัวเองที่ฉลาดหลักแหลมเรื่องแบบนี้มาก เรื่องอย่างว่าแบบนี้ผมบอกเลยผมฉลาดหาวิธีการมาก “จนกว่าพี่จะพอใจ อิงจะมีชีวิตรอดต่อไปมั้ยคะ” แล้วความพอใจเขาจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน ขนาดวันนั้นยังยันสว่างเขายังไม่อิ่มเลย ทำฉันไข้ขึ้นแทบแย่ “รอดสิ เมียพี่เก่ง แล้วเราทำความคุ้นชินกันตั้งแต่ค่ำยันสว่างแล้วด้วย ต่อไป จะทำความคุ้นชินแบบทั้งวันทั้งคืนไม่พักยก” ขณะที่พูดมือผมก็บีบนวดอยู่ที่เต้าอวบอิ่มของเธออยู่ เพลินดีเหมือนเป็นการบริหารข้อมือที่ใช้จับปากกาเซ็นเอกสารมาอย่างหนักหน่วง “พะ พี่ หยุดบีบนมอิงก่อน” ไม่ทำเรื่องอย่างว่าแต่เขาก็ไม่ยอมวางมือจากเต้านมของฉัน เขาจะบีบขยำอะไรขนาดนั้น นมฉันไม่ใช่ที่คลายกล้ามเนื้อข้อมือของเขานะ ดีนะที่วางจานผลไม้ไว้ที่โต๊ะแล้ว ไม่อย่างนั้นคงล่วงพื้นไม่ได้กินกันพอดีอายก็อายที่ต้องพูดเรื่องน่า

ผมยังไม่ได้หลับการกระทำของเธอทุกอย่างผมรับรู้หมดแต่แค่หลับตารอดูว่าเธอจะทำอะไรกับผม ผมอดยิ้มด้วยความชอบใจกับการกระทำของเธอไม่ได้ไหนจะลูบหัวผม ผมไม่ถือสาอะไรเธอกลับรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำที่เธอลูบมันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก ไหนจะหอมที่หัวผมอีกผมโคตรชอบและคำพูดที่แสดงถึงความห่วงใยผมที่ออกมาจากใจจริงของเธออีก เธอเหมือนยาวิเศษของผมจริงๆการกระทำของเธอทุกอย่างเยียวยาความเหนื่อยล้าความเครียดกดดันที่ผมมีได้จริงๆ แค่ผมได้อยู่ใกล้ได้กอดได้หอมได้พูดคุยได้ทำอะไรหลายๆอย่างด้วยกัน ความสุขของผมแค่มีเธอคอยอยู่ข้างๆแค่นั้นจริงๆ ผมกระชับกอดเธอแน่นขึ้นอีกแล้วเอาหน้าเข้าไปซุกให้แนบแน่นกว่าเดิมแล้วสูดหายใจเอากลิ่นหอมๆเข้าปอดจนพอใจ จากนั้นความง่วงเริ่มคืบคลานเข้าใกล้ผมขึ้นทุกทีไม่นานผมก็เข้าสู่ห้วงนิทราไป ฉันดูซีรี่ไปได้สักพักหนึ่งก็กดเบาเสียงลงเพราะกลัวจะรบกวนการพักผ่อนของเขา จากนั้นก้มมองคนที่นอนหลับที่โอบกอดฉันแน่นไม่ยอมคลายกอดขนาดหลับสนิทแล้วนะเพราะลมหายใจเขาเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขาหลับสนิท ไหนจะหน้าที่ซุกอยูที่หน้าอกฉันอีก “นี่พี่นอนสบายจริงๆใช่มั้ย แล้วหายใจออกแน่นะคะ ขาเป็นเหน็บขึ้น

“อยากกินอะไรครับ” “อิงแล้วแต่พี่เลยค่ะ” ร้านอาหารหรูขนาดนี้คงแพงน่าดูฉันเคยไปกินกับน้ำฟ้าไม่กี่ครั้งเพราะเกรงใจเพื่อนไปทีไรก็เลี้ยงฉันตลอดให้เขาสั่งให้น่าจะดีกว่า “แพ้อะไรมั้ยครับ” ผมถามว่าเธอแพ้อะไรมั้ยจะได้สั่งถูก เดี๋ยวสั่งมากินไม่ได้จะเสียเวลาสั่งใหม่เดี๋ยวก็ต้องกลับเข้าบริษัทต่อ เพราะบริษัทเราให้เวลาพนักงานพักกลางวันชั่วโมงครึ่ง “ทานได้หมดค่ะ” จากนั้นผมก็สั่งอาหาร ของหวานและเครื่องดื่มกับพนักงาน ใช้เวลาไม่นานอาหารทุกอย่าก็ถูกจัดเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ “กินเยอะๆ จะได้โตไวๆ” “พี่คะ” เขาก็ชอบพูดแบบนี้กับฉันทุกที ฉันสูงตั้ง 160 เขานั่นแหละที่สูงและตัวโตเกินไปเลยมองว่าคนอื่นยังไม่โต “หึ กินได้แล้วเดี๋ยวกลับช้าไม่รู้ด้วยนะ” จากนั้นผมก็ตักอาหารใส่จานให้เธอจนกินไม่ทัน ผมแค่อยากดูแลเอาใจใส่เธอให้มากๆเท่าที่ผู้ชายอย่างผมจะทำให้คนรักได้ “พี่ก็ทานด้วยสิคะ ตักให้แต่อิง พี่ก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ” ก็เขาเอาแต่ตักใส่จานให้ฉัน ไม่ยอมตักใ

ตอนนี้ผมนั่งทำงานอยู่ในห้องก็เอาแต่นึกถึงหน้าน้ำอิงหลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นทักผม เธอก็มีสีหน้าเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัดจากตอนแรกที่เรานั่งกินข้าวด้วยกันยังสดใสมีรอยยิ้มส่งให้กันอยู่เลย แต่ตอนที่นั่งรถมาผมถามเธอว่าเป็นอะไรเธอก็ตอบว่าเปล่า แล้วก็ส่งยิ้มที่เหมือนฝืนยิ้มส่งมาให้ผมแต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ยิ้มออกมาจากใจเหมือนทุกครั้งที่เธอเคยยิ้มให้ ทำไมผมจะไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ “เดี๋ยวต้องทบทวนให้หน่อยแล้วน้ำอิงว่าเราเป็นอะไรกัน จะได้เลิกคิดนู่นคิดนี่ หยุดเพ้อไปเองแบบสักที เด็กขี้มโน คืนนี้เธอเจอพี่แน่ หึ” จากนั้นผมก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลงไล่ความคิดต่างๆออกจากหัวสมอง เรื่องของเธอก็คงทำให้ผมกังวลใจอยู่ดี แต่ที่ผมยังไม่ได้อธิบายอะไรเพราะมันต้องอธิบายแบบเนื้อแนบเนื้อเลยรอกลับไปที่ห้องทีเดียวเพราะน่าจะได้อธิบายยาวทั้งคืนแน่ ฉันนั่งเหม่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้ฉันพิมพ์งานค้างไว้อยู่ จิตใจเหม่อลอยในหัวเอาแต่คิดเรื่องของเขากับผู้หญิงคนนั้น จนไม่ได้ยินเสียงเรียกของพี่มาริสา “อิง อิง น้ำอิง” “ค คะ พี่มา

ฟ้ามีเรื่องอะไรอยากคุยกับเราเหรอ” “สั่งอาหารก่อนสิ” “ฟ้าสั่งเลยเรากินได้ทุกอย่าง” จากนั้นฟ้าก็เป็นคนจัดการสั่งอาหาร รอไม่นานพนักงานก็นำอาหารที่สั่งมาเสิร์ฟ เราสองคนเริ่มกินอาหารและถามไถ่เรื่องต่างๆไปได้สักพัก จากนั้นฟ้าก็เริ่มเข้าประเด็นเรื่องที่ต้องการพูดกับฉัน “อิงคือเรามีเรื่องจะบอก พอเราเรียนจบเราต้องแต่งงานกับลูกชายเพื่อนของพ่อกับแม่น่ะ” “ห๊ะ อะไรนะฟ้า แต่งงานเหรอ” ฉันแทบจะสำลักน้ำออกมา เพราะฉันกำลังจะยกน้ำขึ้นดื่มพอดี นี่ฟ้าพูดเรื่องจริงหรือว่าแกล้งฉันเล่นเนี่ย “ใช่ บริษัทพ่อเราขาดสภาพคล่อง ทางนั้นเลยเสนอให้เราแต่งงานกับลูกชายของเขา แลกกับเงินที่จะเอามาพยุงบริษัทของพ่อให้อยู่ต่อได้” “ฟ้าเคยเจอเขารู้จักนิสัยใจคอเขาหรือเปล่า” “เรายังไม่เคยเจอ ที่บ้านพึ่งบอกเราเมื่อวันนั้นที่เราไปฉลองกัน ครอบครัวเขานัดเจออาทิตย์หน้า” “แล้วฟ้ายอมแต่งกับคนที่ไม่ได้รักเหรอ” “ต่อให้ไม่ได้รักยังไง เราก็ต้องแต่งเพื่อบริษัท เพื่อพ่อกับแม่ เราไม่ยอมให้บริษัทที่พ่อ