All Chapters of คนที่ไม่คู่ควร(รัก): Chapter 131 - Chapter 140

“แม่ขอโทษนะลูกที่ลืมตัววิ่งออกมาแบบนั้น ต่อไปแม่จะไม่ทำแบบนี้อีก แม่รักพวกหนูนะ ลูกรักของแม่ เด็กดี” ฉันยังนั่งอยู่ที่ปลายเตียงที่เดิมเอาแต่พูดกับทารกน้อยในครรภ์มือก็ยังคงลูบวนอยู่บริเวณหน้าท้องที่มีสองจิ๋วอยู่ในนั้น หัวสมองก็เอาแต่คิดถึงพ่อของลูกที่ต่อจากนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีกตลอดชีวิต คิดได้ดังนั้นฉันจึงรีบลุกขึ้นจากเตียงเดินไปยังตู้เสื้อผ้าหยิบกระเป๋าออกมาเก็บเสื้อผ้าที่มีไม่มากเพราะส่วนใหญ่อยู่ที่คอนโดของเขา แต่ฉันคงกลับไปเอาไม่ได้แล้วเอาไปเท่าที่มีค่อยไปหาซื้อหลังกจากกลับไปที่บ้าน ฉันมีเงินมากพอสมควรทั้งที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ และเงินเก็บส่วนตัวของฉัน เงินเดือนฝึกงานอีกสองเดือนแล้วที่เขาโอนให้อีกต่างหาก มากพอที่เราสามคนแม่ลูกจะใช้ดำเนินชีวิตได้ไปได้นานพอสมควร กลับบ้านไปฉันคงไปหาอะไรทำหรือไม่อาจจะเปิดขายกับข้าวที่บ้านเพราะฉันก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ฉันต้องบอกเรื่องที่จะกลับบ้านเพราะท้องกับป้า แต่ฉันคงแบกหน้าไปลาท่านทั้งสองไม่ได้เพราะเด็กดีที่ท่านเอ็นดู กลับทำตัวเหลวไหลท้องทั้งยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ ฉันไม่กล้าไปสู้หน้าพวกท่าน เดี๋ยวค่อยให้ป้าบอกพวกท่านว่าฉันต้องกลับไปอยู่ที่บ้า

“ทำไมรีบนักล่ะลูก แล้วเรื่องฝึกงานหนูล่ะจะจบแล้วไม่ใช่เหรอลูก” “เดี๋ยวหนูไปหาที่ฝึกใหม่ที่บ้านเราค่ะป้า” “ตามใจเราแล้วกัน แล้วจะเข้าไปลาพวกท่านมั้ย” เป็นอีกเรื่องที่ฉันเครียดมากไม่รู้จะแบกหน้าไปสู้หน้าพวกท่านยังไงดี เพราะท่านทั้งสองคือผู้มีพระคุณของฉันและป้าด้วย จะทำยังไงดีน้ำอิง “หนูไม่กล้าไปสู้หน้าพวกท่านค่ะป้า ป้าช่วยหนูหน่อยได้มั้ยคะ” “เดี๋ยวป้าพรุ่งนี้ป้าจะคุยกับท่านตอนที่ลาออกแล้วกันว่าเราต้องกลับบ้านกะทันหันเลยไม่ได้มาลา” “หนูขอบคุณป้ามากๆเลยนะคะ ถ้าไม่มีป้าไม่รู้ชีวิตหนูจะเป็นยังไง” “เลิกร้องไห้ได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปกระทบถึงลูกในท้องหรอก ไปอาบน้ำอาบท่าพักผ่อน แล้วพรุ่งนี้จะกลับตอนไหนให้ป้าไปส่งขึ้นรถมั้ย” “เดี๋ยวอิงไปเองค่ะป้า อิงไปได้สบายมากค่ะ” ฉันตอบป้าออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ดีใจที่ในที่สุดก็ได้คุยกับป้าจนเราตกลงที่จะกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านด้วยกัน และดีใจที่ป้าเข้าใจไม่ถามถึงพ่อของลูกอีก และยังห่วงใยฉันเช่นเดิม “ตามใจแล้วกัน แล้วกินอะไรหรือยัง หลานยายหิวแย่แล้วมั้งแม่เอาแต่ร้องไห้อีก” ป้ามองมาที่ฉันแล้วยื่นมือมาลูบที่หน้าท้องขอ

“หืมมม ทำไมวันนี้หนูถึงได้อ้อนแบบนี้คะ” ผมแปลกใจกับกรากระทำและการแทนตัวเองว่าหนูของน้ำอิงมาก ที่วันนี้ดูอ้อนผมเป็นพิเศษ หรือเป็นเพราะเธอเหนื่อยอย่างที่บอกเลยอยากอ้อนผม ผมจึงนอนลงแบบเดิมแล้วจับยกตัวน้ำอิงให้มานอนซบลงบนอกของผม และแขนทั้งสองข้างโอบรัดแผ่นหลังเธอไว้ เพื่อทำให้เธอไม่รู้สึกโดเดี่ยว ให้เธอรู้ว่าเธอจะมีผมอยู่ข้างเธอแบบนี้ตลอดไป “พี่รำคาญอิงหรือเปล่าคะ ที่อิงทำตัวแบบนี้” ฉันกลัวเขาจะอึดอัดและรำคาญที่ฉันกอดเขาซบเขาแบบนี้ไม่ยอมปล่อยเพียงแค่ฉันอยากจะซึมซับความอบอุ่นนี้ให้ได้มากที่สุด ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ทำอีกต่อไป “ไม่ครับ พี่ชอบมากอยากให้หนูอ้อนพี่แบบนี้ทุกวัน พี่อยากตัวติดกับหนูแบบนี้ทั้งวัน อยากเห็นหน้า อยากกอดอยากหอม อย่างทำอะไรที่เราเคยทำกัน ไม่อยากห่างหนูไปไหนแม้แต่วินาทีเดียว อยากอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป พี่รักหนูมากนะครับ” ผมพูดออกมาจากใจของผมที่ผมอยากจะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิตของผม และสองแขนก็โอบกอดเธอไว้แน่น ผมจะไม่มีวันแยกจากเธอเด็ดขาด เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นไปด้วยกัน มีผมเป็นพ่อ มีน้ำอิงเป็น

“ตกลงครับ” จากนั้นน้ำอิงก็เริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนร่างกายเปลือยเปล่าแล้วเป็นคนขึ้นขย่มผมจนเสียงครวญครางดังก้องไปทั่วห้องพัก เธอทำในจังหวะที่ไม่เร็วมากแต่เน้นหนักทุกการกระแทกลงมาจนเราทั้งคู่เสร็จสมด้วยกันทั้งคู่โดยที่ผมไม่ได้กระแทกสวนเธอตามสัญญา ผมยั้งตัวเองไม่ให้กระแทกเธอแทบไม่ไหว แต่สุดท้ายผมก็ต้องหักห้ามใจตัวเองไม่ให้กระแทกสวนเธอ จากนั้นผมก็ใส่เสื้อผ้ากลับตามเดิมทั้งของตัวเองและของเธอ ก่อนออกจากห้องพักเธอผมได้พูดบอกกับเธอ “วันนี้พี่มีนัดกับเพื่อน อิงรอพี่อยู่ที่นี่เดี๋ยวพี่เสร็จธุระพี่จะมารับกลับคอนโดพร้อมกัน” เพราะวันนี้เป็นวันหยุดแต่แทนที่ผมจะได้พักผ่อนนอนกกเมียอยู่ห้องแต่ไอ้พวกเพื่อนเวรมันดันนัดเจอ เพราะมันบอกว่าเราไม่ได้เจอกันนานตั้งแต่ที่บาร์วันนั้น แต่ผมว่าคงเรื่องของผมกับน้ำอิงมากกว่าที่ตอนนี้ไอ้คชาคงบอกไอ้คิมเรียบร้อยแล้ว ผมก็อยากบอกพวกมันให้ชัดเจนเหมือนกันว่าผมมีเมียแล้ว “ค่ะ” ฉันตอบเขาออกไปแบบนั้นแต่ตอนนี้น้ำตาฉันตกในฉันคงไม่มีโอกาสได้กลับไปอยู่กับเขาอีกแล้วจากนั้นเขาก็ลุกออกจากเตียงแล้วมุ่งตรงไปยั

“ป้าว่าจะกลับไปอยู่บ้านกับหลานน่ะค่ะคุณแพกซ์ป้าเองก็อายุมากแล้วเลยมาบอกพวกคุณๆไว้ก่อนจะได้หาคนมาแทนป้าค่ะ” “กลับไปอยู่บ้านกลับหลาน” ที่ตงิดในใจคือคำว่ากลับบ้านไปอยู่กับหลานหลานที่ไหน ป้านามีน้ำอิงเป็นหลานคนเดียวไม่ใช่เหรอแล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน “คือว่าน้ำอิงมีเรื่องที่ต้องกลับไปอยู่ที่บ้านกะทันหันค่ะ ป้าเลยจะกลับไปอยู่เป็นเพื่อนหลาน ป้าต้องขอโทษพวกคุณๆด้วยนะคะที่น้ำอิงไม่ได้มาลา ถ้ามีโอกาสป้าจะให้น้ำอิงมากราบขอโทษนะคะ” ไม่ทันที่ผมจะเอ่ยปากถามแม่ผมก็ดันพูดมาก่อน ผมอยากจะถามป้าใจจะขาดแต่ก็ยังไม่อยากขัดแม่ “แล้วทำไมน้ำอิงต้องกลับไปอยู่ที่บ้านกะทันหันละคะป้านา” ผมก็อยากรู้เหมือนแม่ ในเมื่อเช้าเรายังพึ่งบอกรักและทำรักกันอยู่เลย ผมถึงว่าเธอทำตัวแปลกๆทั้งอ้อนทั้งบอกรัก มีปัญหาอะไรทำไมไม่บอกทำไมต้องหนีกันไป “เอ่อ…..คือว่า” ป้านาทำท่าทางอึกอักเหมือนไม่อยากบอกเหตุผลที่แท้จริง จนแม่ผมพูดขึ้นมาอีกประโยค “พวกเรารักและเอ็นดูน้ำอิงเหมือนลูกเหมือนหลาน มีปัญหาอะไรทำไมไม่มาบอกพวกเราจะ