Todos los capítulos de คนที่ไม่คู่ควร(รัก): Capítulo 21 - Capítulo 30

ตอนนี้ก็เป็นเวลาทุ่มกว่าหลังจากกลับมาจากมหาวิทยาลัยในตอน 5 โมงกว่าเราแวะกินข้าวร้านตามสั่งข้างทางก่อนที่จะกลับมาคอนโดของน้ำฟ้า ตอนนี้ฉันอยู่ที่คอนโดของน้ำฟ้า “อิง อาบน้ำก่อนมั้ย” “ฟ้าอาบก่อนเลย ฟ้าต้องใช้เวลาแต่งตัวนาน” “โอเคได้ นั่งเล่นไปก่อนนะเราอาบไม่นาน” “จ้ะ” หลังจากฉันพูดจบน้ำฟ้าก็หันหลังไปยังห้องนอนเพื่อที่จะไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย ที่ใช้งานมาทั้งวันอย่างหนักหน่วงเพราะวันนี้พวกเราสอบตั้งแต่เช้าจนถึง 5 โมงเย็น หลังจากที่น้ำฟ้าเดินเข้าห้องนอนไป ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ตรงโซฟาโซนต้อนรับแขกกลางห้อง ฉันเลยหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่น หาอะไรดูไปเพลินๆระหว่างรอน้ำฟ้าอาบน้ำเสร็จ จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพักนึง น้ำฟ้าก็เปิดประตูมาเรียกให้ฉันไปอาบน้ำ “อิง มาอาบน้ำ เราอาบเสร็จแล้ว” “จ้ะ” ฉันหันมองไปตามเสียงเรียกของน้ำฟ้าตอบกลับพร้อมกับพยักหน้ารับเพื่อนแล้วลุกจากโซฟาก้าวท้าวเดินไปยังห้องนอนของน้ำฟ้า เปิดประตูเข้าไปก็เห็นน้ำฟ้าขนชุดออกมาวางเต็มห้องแต่งตัว จนฉันตกใจว่าน้ำฟ้าขนออกมาวางเยอะขนาดนี้เลยเหร

แต่ตอนนี้ผมรู้สึกหงุดหงิดอะไรก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ตอนแรกผมยังอารมณ์ดีอยู่เลย ผมไม่ชอบใจกับชุดที่เธอใส่กับสายตาของบรรดาผู้ชายที่จ้องมองเธอ แม่งผมรู้สึกหงุดหงิดฉิบหายอยากตอกหน้าคน ผมก็ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรแค่รู้สึกไม่ชอบใจกับสิ่งที่มองอยู่ คงจะเป็นเพราะเธอเป็นเด็กในบ้านผมละมั้งผมถึงรู้สึกไม่ค่อยชอบใจที่เจอเธอในที่แบบนี้และแต่งตัววาบหวิวแบบนั้นโคตรรู้สึกขัดใจ จนต้องถอนหายใจออกมา จนเพื่อนผมมองมาที่ผมและมองตามสายตาของผมที่ยังคงจ้องมองที่เธอไม่วางตา “มองอะไรของมึง แล้วหน้าเป็นส้นตีนอะไรแดกรังแตนมาเหรอวะ เมื่อกี้มึงยังอารมณ์ดีอยู่เลย” “เปล่า กูก็มองอะไรไปเรื่อย” “แม่งเชื่อมึงกูก็ควายละ มองสาวอยู่น่ะสิ แต่แม่งโคตรสวย” พอไอ้คชาพูดจบผมก็หันไปมองมันตาขวางที่มันเอ่ยชมต่อหน้าผม ชมคนอื่นผมไม่ได้ว่าอะไร แต่พอเป็นน้ำอิงผมไม่ชอบใจที่มันพูดชมออกมาแบบนั้นและมองไปที่เธอด้วยสวยตากรุ้มกริ่ม “มองกูทำเหี้ยไร เด็กมึงหรือไง” “อย่าเสือก” “อ้าวไอ้นี่มีอาการว่ะ” “ว่าแต่มึงรู้จักน้อง 2 คนนั้นเหรอวะ มึงไปรู้จักตอนไ

“ดูแลตัวเองด้วยนะฟ้า” น้ำฟ้าหันมาทำมือว่าโอเคบอกฉันแล้วหันหลังก้าวเดินออกไปจากโต๊ะทันทีฉันมองเพื่อนเดินไปจนลับสายตา แล้วหันกลับมามองแก้วเครื่องดื่มมองแก้วในมืออยู่พักนึง แล้วยกขึ้นดื่มจนหมดแก้วในเวลาอันรวดเร็ว ฉันก็ดื่มหมดไปหลายแก้วจนตอนนี้ก็รู้สึกมึนๆ กรึ่มๆ แล้วเหมือนกัน ฉันนั่งคิดอะไรไปเพลินๆ อยู่ก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยทักขึ้น “สวัสดีครับมาคนเดียวเหรอ ผมขอนั่งด้วยคนสิ” อยู่ๆ ก็มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้มายืนอยู่ตรงหน้าและเอ่ยขอนั่งโต๊ะกับฉันฉันเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตรงหน้า ในใจฉันตอนนี้รู้สึกกลัวขึ้นมาเพราะหน้าตาผู้ชายคนนี้ดูเหมือนว่าจะเมามากแล้วและยังมองฉันด้วยสายตาแทะโลม มองแบบจงใจมองจนฉันรู้สึกหวาดกลัวและขยะแขยงสายตานั้น “เอ่อคือว่า….....” ฉันยังไม่ทันที่จะตอบเอ่ยอนุญาตเขาออกไปด้วยซ้ำ แต่ผู้ชายคนนั้นถือวิสาสะเดินเข้ามาใกล้ฉันและเอื้อมมือมาหมายจะจับที่แขนของฉัน ตอนนี้ฉันตื่นกลัวมากไม่รู้จะทำยังไงต่อ เกิดอาการตัวสั่นเกร็งตอนนี้ฉันก็รู้สึกมึนๆ ด้วย เกิดความรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ จนก้าวถอยหลังไปชิดกับริมขอบระเบียงอีกแค่นิดเดียวที่ผู้ชายคนนั้นหมายจะเอื้อมมือมาจับฉ

“น้อยๆหน่อยไอ้เวรนี่เด็กบ้านกู” ผมว่าไอ้คชาออกมาตรงๆอันที่จริงผมก็ไม่เคยไปยุ่งกับมันว่ามันจะไปหลีสาวคนไหน แต่พอเป็นน้ำอิงผมก็อดที่จะพูดออกมาแบบนั้นไม่ได้ “กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย ก็แค่ทักทายกันเฉยๆ มึงนั่นแหละเป็นอะไร” “ไม่ได้เป็นอะไร แต่นี่เด็กที่บ้านกู” “จะเก็บไว้แดกเองสินะมึง อย่าคิดว่ากูไม่รู้ทันมึง” ประโยคหลังมันหันมาพูดให้ได้ยินกันแค่พวกผมสามคน พูดจบมันก็มองอย่างคนเหนือกว่าที่รู้ทันผม ผมแค่มองมันดุๆแล้วไม่พูดอะไรต่อ ขี้เกียจเถียงกับมันต่อ ฉันได้แต่มองเขาคุยกันตาปริบๆเหมือนแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเริ่มจะออกฤทธิ์แล้ว ฉันเริ่มรู้สึกมึนๆหัวแต่ก็ยังไหวอยู่แล้วหันมาทางน้ำฟ้าแล้วเอ่ยถามเพื่อนว่าจะกลับกันหรือยัง “ฟ้าเราจะกลับกันหรือยังเราเริ่มมึนๆหัวแล้วด้วย” “คือว่าที่บ้านเรามีธุระด่วนน่ะ เดี๋ยวเราไปส่งอิงที่คอนโดเราก่อนเดี๋ยวค่อยกลับบ้าน” “ฟ้ากลับเลยเดี๋ยวที่บ้านรอเดี๋ยวเราเรียกรถกลับเองได้” “ไม่ได้หรอกอิงเราเป็นห่วงแล้วรับปากป้านาไว้แล้วด้วย” “คือไ

“อิงไม่ล้มหรอกค่ะ กรุณาปล่อยมืออิงด้วยค่ะ” “อย่าเถียงผู้ใหญ่ ฉันบอกอะไรให้ฟังน้ำอิง ไปไปขึ้นรถ” “ค่ะ” แล้วฉันจะทำอะไรได้นอกจากตอบว่าค่ะแล้วก็เดินตามเขาที่เดินจูงมือฉันไปทางรถเบนซ์คันหรูของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ ฉันได้แต่ทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจที่เขาเอาแต่ใจตัวเองและบังคับให้ฉันทำตามความต้องการของเขา ผมเห็นเด็กน้อยกำลังทำหน้ามุ่ยไม่พอใจที่ผมบังคับเธอไม่ให้ปล่อยมือจากผมด้วยความชอบใจ สุดท้ายเธอก็ต้องทำตามใจผมโดยขัดอะไรไม่ได้ แสดงออกได้แค่ทางสีหน้าแบบนั้นเธอคงไม่คิดว่าผมจะหันมาดูเธอล่ะสิถึงได้ทำหน้าแบบนั้น “หึ” ผมได้แต่ขำในลำคอให้กับยัยเด็กน้อยที่ต่อหน้าผมเธอจะไม่กล้าทำอะไรแบบนี้แน่เพราะเธอจะเกร็งและนิ่งเวลาอยู่ใกล้ผม ผมพาเดินจนมาถึงรถที่จอดอยู่พาเธอเดินมาทางด้านที่นั่งข้างคนขับแล้วเปิดประตูรถให้เธอ “ขึ้นรถ” ฉันไม่ได้พูดตอบอะไรเขาออกไป ได้แต่ขึ้นมานั่งบนเบาะข้างคนขับเขาปิดประตูให้แล้วเดินอ้อมมาขึ้นรถทางด้านคนขับ แล้วทำการสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วหันหน้ามามองทางฉัน ฉันก็ไม่รู้ว่าเขามอง