ตอนที่ 46

            “พอเรียนจบเธอก็จะไปจากที่นี่อย่างงั้นเหรอ น้ำอิง แล้วฉันล่ะ สิ่งที่ฉันบอกที่ฉันพูดกับเธอไปไม่มีความหมายเลยงั้นสิ”

            “เรื่องของเราไม่มีทางเป็นไปได้หรอกค่ะไม่มีอะไรที่อิงเหมาะสมกับคุณเลยสักอย่าง ตอนนี้คุณก็แค่นึกชอบนึกสนุกแต่ถ้าคุณเจอคนที่เพียบพร้อมและเหมาะสมกับคุณทั้งหน้าตา ฐานะ ชาติตระกูล คุณก็จะไม่สนใจคนไม่มีค่าเด็กกำพร้าแบบอิงหรอกค่ะ”

            “ฉันบอกเธอแล้วไงว่าฉันไม่เคยสนใจเรื่องพวกนั้น ฉันสนใจแค่เธอ”

            “เราหยุดพูดเรื่องนี้เถอะนะคะ เดี๋ยวคุณก็เจอคนที่เขาคู่ควรกับคุณทุกด้าน ช่วยจอดรถให้อิงลงด้านหน้าด้วยค่ะ”

            ผมไม่พูดตอบโต้อะไรเธอออกไปแล้วตบไฟเลี้ยวหมุนพวงมาลัยให้รถจอดข้างฟุตบาทแล้วเหยียบเบรกด้วยความแรงจนเกิดเสียงดัง เอี๊ยด แล้วนั่งนิ่งๆจนเธอหันมาเอ่ยพูดกับผม

            “ขอบคุณนะคะ ที่ทำตามที่อิงขอ”

            ฉันยกมือขึ้นไหว้เขาแล้วเอ่ยขอบคุณที่เขาทำตามที่ฉันขอ แต่หน้าเขาไม่แม้แต่จะหันมามองฉันด้วยซ้ำ ความรู้สึกของฉันตอนนี้คือเหมือนมีอะไรมาบีบที่ทรวงอกข้างซ้าย การที่เขาเมินขนาดหน้าเขายังไม่หันมามอง ต่างจากก่อนหน้านี้ที่เขาเอาแต่มองฉันด้วยความเอ็นดูและคอยพาตัวเองมาอยู่ใกล้ๆฉัน เจ็บดีเหมือนกันแฮะ แต่เจ็บตอนนี้ก็ดีกว่าถลำลึกไปมากกว่านี้นะน้ำอิง ตัดใจจากเขาให้ได้และใช้ชีวิตไปตามทางของเธอที่ไม่สามารถเดินไปกับเขาได้เพราะเราแตกต่างกันเกินไป ส่วนเขาเดี๋ยวก็ต้องเจอสิ่งที่คู่ควรกับเขาอยู่ดี ถึงฉันจะเดินไปกับเขาตอนนี้ปลายทางท้ายสุดฉันก็ไม่สามารถก้าวเดินไปต่อกับเขาได้อยู่ดี หลังจากนั้นฉันเลยเอื้อมมือและเปิดประตูลงรถเขาไป ปิดประตูรถเขาด้วยความเบามือ จากนั้นก็ยืนมองดูเขาออกรถด้วยความเร็วแล้วรถก็เลี้ยวเข้าประตูคฤหาสน์ไป

            “อยู่ในที่ของเราดีแล้วน้ำอิง อย่าไปอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ของเราสุดท้ายเราก็ต้องกลับมาที่ของเราอยู่ดี เดี๋ยวเขาก็ไปเจอคนใหม่คนที่อยู่ที่เดียวกับเขาได้”

“เห้อ……”

ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หลังจากที่ยืนพูดอยู่คนเดียวมองดูรถเขาไปจนสุดสายตาแล้วค่อยๆเดินคิดอะไรไปเรื่อยเข้าคฤหาสน์ไปยังที่พักของตัวเองแต่ก็ไม่วายยังชำเรืองสายตามองไปยังที่จอดรถเพื่อมองดูเขา นี่แกเป็นบ้าอะไรเขาไม่สนใจแกก็ดีแล้ว แล้วจะไปมองเขาทำไมน้ำอิง จากนั้นฉันก็สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง แล้วรีบสาวท้าวไปยังที่พักด้วยความรวดเร็ว

ตอนนี้ผมนั่งมองเธอเดินเข้าบ้านมาอยู่ภายในรถที่จอดอยู่ ผมแค่ไม่พอใจที่เธอเอาแต่พูดว่าเราไม่เหมาะสมกัน แล้วเอาแต่พูดว่าเดี๋ยวผมก็เจอคนที่เหมาะสมคู่ควรกับผม แต่ตอนนี้ผมชอบเธอไปแล้ว ผมไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้เลยตั้งแต่เกิดมาจนตอนนี้ที่อายุก็25ปีแล้ว ไม่แค่ผมนึกสนุกหรือแค่อยากเล่นกับเธอที่พอได้แล้วทิ้งแบบนั้นสักหน่อย แต่ผมอยากมีเธออยู่ข้างๆกายผมตลอดไป แค่เธอพูดว่าจะไปจากที่นี่ใจผมก็รับไม่ได้แล้ว ผมไม่ยอมปล่อยให้เธอไปจากผมเด็ดขาดและผมจะไม่ยอมให้เธอไปเป็นของใครเด็ดขาด เธอต้องเป็นของผมคนเดียวน้ำอิงต้องเป็นของผู้ชายที่ชื่อพัชรดนย์ คนนี้คนเดียวเท่านั้น

“เธอจะไม่มีวันไปไหนได้ เธอต้องอยู่กับฉันและต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้นน้ำอิง”

ผมพูดกับตัวเองขณะที่สายตาก็จับจ้องไปยังหญิงสาวที่เดินแบบเร่งรีบไปยังทางที่พักของเธอ มองจนสุดสายตาจนเธอหายลับตาไป ผมจึงเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินเข้าบ้านไปขณะที่ในหัวก็คิดหาวิธีให้เธอมาอยู่ใกล้ๆกับผม พอนึกวิธีที่ทำให้เธอมาอยู่ใกล้ๆได้ก็ยกยิ้มมุมปากด้วยความอารมณ์ดี เกิดมาหล่อรวยไม่พอฉลาดอีกต่างหาก

“หึหึ”

“เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกน้ำอิง”

จากนั้นก็เดินเข้าบ้านไปมุ่งตรงไปยังห้องรับประทานอาหารที่คาดการณ์ว่าพ่อและแม่น่าจะรออยู่ที่โต๊ะแล้วเป็นแน่