Lahat ng Kabanata ng UNBREAK MY HEART: Kabanata 71 - Kabanata 80

Sa labas ng luxury serviced apartment sa Orchard, ang itim na van ni Marco ay dahan-dahang nagdaan sa harap ng building. Hindi sila huminto. Hindi sila lumapit. Tanging ang mga mata lang ni Raul ang nakadikit sa entrance habang mabilis na nag-type sa laptop.“Boss, may nakita akong lalaki kanina sa lobby cam ng building na katulad ni Teddy Smith. Same height, same build. Kasama ang isang babae na naka-maternity dress, mukhang Pilipina. Pero ang pangalan sa guest list ay ‘Mr. and Mrs. David Chen’. Chinese names. May medical concierge na pumupunta sa unit nila tuwing gabi.”Si Marco ay tumuwid sa upuan, ang galit sa mukha ay unti-unting napalitan ng predatory na ngiti.“David Chen…” bulong niya. “Galing ‘yan kay Teddy. Alam niyang may access tayo sa normal na records. Gumamit siya ng Chinese alias para magmukhang local expat couple. Check mo ang unit number. At hanapin mo kung may private doctor na regular na pumupunta roon.”Si Ben ay nagpabilis nang bahagya ng pagmamaneho, pero hindi

Sa Wright Mansion sa Maynila, si Jane ay naglalakad nang paikot, ang mga mata ay nagliyab. Si Wright ay nakatayo sa harapan niya, ang mukha ay maputla pero punô ng galit.“Jane, titigil ka na! Hindi mo puwedeng gawin ‘to! Si Sophia ay buntis! May anak siya!”Si Jane ay tumawa nang mapait. “Anak? Ang anak mo, Wright? O ang anak ng kabit mo? Gusto ko siyang makita na umiiyak habang hinahawakan ang tiyan. Gusto ko na maramdaman niya ang sakit na naranasan ko nang limang taon!”Bigla, tumunog ang phone ni Jane. Si Marco.“Ma’am, nasa pursuit na kami. Malapit na sila sa exit patungong Seletar Expressway. Ano ang final order?”“Kunin niyo siya,” sagot ni Jane nang walang emosyon. “Buhay. At ipakita niyo kay Wright ang video.”Si Wright ay napahawak sa mesa. Alam niyang kailangan niyang gumawa ng desisyon  ngayon na.Bumalik sa Singapore.Ang ambulance ay pumasok sa

Sa loob ng Gulfstream jet na patuloy na lumilipad sa madilim na kalangitan, ang saya ay tumagal lamang ng ilang minuto.Si Sophia ay nakahiga pa rin sa stretcher, ang katawan ay nanginginig pa rin mula sa matinding hirap ng panganganak. Ang maliit na si Elena Grace ay nakadikit sa kanyang dibdib, ang maliit na bibig ay sumusubo na sa suso niya para sa unang gatas. Ang maliit na kamay ay nakakuyom sa balat ni Sophia, parang ayaw nang bitawan ang nanay na nagbigay ng buhay sa kanya.Pero bigla na lang, ang mukha ni Sophia ay muling namutla. Ang mga mata niya ay lumaki sa takot.“Teddy… may dugo… maraming dugo…” bulong niya, ang boses ay mahina na parang nauubusan na ng lakas.Si Teddy ay tumingin pababa. Ang puting kumot sa ilalim ni Sophia ay unti-unting namumula. Dugong dugo. Si Dr. Tan ay agad na tumuwid, ang mukha ay biglang seryoso.“Postpartum hemorrhage,” sabi niya nang mabilis. “Uterine atony. Nurse Mei, oxytocin infusion ngayon! Maximum dose! At ihanda ang misoprostol at tranex

Sa Wright Mansion, sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng opisina ni Jane, si Wright ay nakatayo na parang estatwa na biglang tinamaan ng kidlat. Ang katawan niya ay nanigas, ang hininga ay halos huminto. Ang bawat salita na narinig niya ay parang kutsilyo na iniikot nang paulit-ulit sa kanyang dibdib.Narinig niya ang galit na sigaw ni Jane, ang frustration ni Victor, ang report ni Marco mula Singapore, ang pag-take off ng Gulfstream, ang medical emergency sa eroplano, at ang paglipad patungong Prague.Ngunit sa gitna ng lahat ng galit at takot na iyon, may isang bagay na biglang nagbago sa kanyang buong pagkatao:Nakatakas si Sophia.Nakatakas siya sa galamay ni Jane at Victor.Si Wright ay napahawak sa dingding, ang mga tuhod ay nanginginig na parang sasabog ang lahat ng lakas niya. Ang dibdib niya ay biglang gumaan parang isang matagal nang nakabaon na tinik sa puso niya ang biglang natanggal. Ang luha ay tumulo sa kanyang mga mata nang walang kontrol, mainit at walang tigil.

Sa Wright Mansion, ang opisina ni Jane ay parang battlefield na punô ng galit at basag na gamit. Ang sahig ay punô ng shards ng nabasag na baso, ang mesa ay may marka ng malakas na suntok, at ang hangin ay mabigat na parang punô ng lason. Si Jane ay nakatayo sa harap ng malaking bintana, ang mga kamay ay nanginginig habang hawak ang phone. Ang mukha niya ay namumula sa sobrang galit.“Palpak!” sigaw niya kay Victor, ang boses ay sumabog na parang bomba. “Palpak ang mga tao mo! Palpak ang plano mo! Limang taon akong nagtiis, Kuya! Limang taon akong nagkunwari na masaya ako habang ang asawa ko ay may lihim na pamilya! At ngayon, nang malapit na nating makuha ang kabit na ‘yon, bigla na lang siyang nawawala sa ere patungong Prague?! Ikaw ang may kasalanan nito! Ikaw ang nagsabi na obserbahan muna! Ikaw ang nagsabi na huwag kunin agad! Ngayon, nasa Prague na sila! Baka nanganak na siya doon at masaya na sila kasama ang anak nila!”Si Victor ay tumayo, ang mukha ay nananatiling seryoso per