All Chapters of UNBREAK MY HEART: Chapter 51 - Chapter 60

Si Sophia ay tumango nang mahina, ang luha ay tumigil na. Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, may maliit na liwanag na sumilip sa kanyang mga mata hindi na lang takot, kundi pag-asa na sumisilip sa gitna ng dilim.“Salamat, Teddy,” bulong niya ulit, hinila siya sa isa pang yakap. “Salamat sa hindi mo ako iniwan… salamat sa pagprotekta sa amin.”Si Teddy ay yumakap pabalik nang mahigpit, ang baba ay nakapatong sa ulo niya.“Hindi kita iiwan, Sophia,” sagot niya nang mahina. “Hindi habang humihinga ako.”Nakaupo pa rin siya sa kama, ang likod ay nakasandal sa headboard, ang mga tuhod ay nakaangat at yakap-yakap ang tiyan na parang ito ang tanging bagay na nagpapatibay sa kanya sa gabing iyon. Si Teddy ay nakaupo sa gilid ng kama, ang katawan ay bahagyang nakahilig patungo sa kanya, ang mga kamay ay nakahawak pa rin sa kamay niya nang mahigpit na parang anchor sa gitna ng bagyo ng kanyang damdamin.Si Teddy ay tumingin sa kanya nang matagal, ang mga mata ay punô ng pag-aalala at lambing

Ang kwarto sa mansion nina Wright at Jane ay nakabalot ng dilim na may halong liwanag mula sa maliit na bedside lamp na nagbibigay ng mainit na kulay amber sa hubad na katawan ni Wright na nakahiga sa tabi niya. Ang hininga niya ay malalim at regular na pagod na pagod mula sa mapusok at marubdob na pagniniiig na katatapos lang nila. Ang mga kumot ay gusot na gusot sa paligid ng baywang niya, ang dibdib ay bahagyang tumataas-bumababa sa bawat paghinga, ang mukha ay payapa na parang walang kamalay-malay sa galit na sumusunog pa rin sa dibdib ng babaeng katabi niya. Si Jane ay hindi natutulog. Nakaupo siya sa gilid ng kama, ang hubad na balikat ay natatakpan lang ng manipis na kumot na hinila niya hanggang dibdib. Ang mga mata niya ay nakatitig sa mukha ni Wright habang natutulog ito ang lalaking minahal niya nang buong-buo, ang lalaking niloko siya nang limang taon, ang lalaking ngayon ay natutulog nang mahimbing na parang walang kasalanan. Ang mga daliri niya ay dahan-dahang hinaplos a

“Kung magkamali tayo… aayusin natin nang sama-sama,” sagot niya, ang boses ay nanginginig din sa emosyon. “Pero hindi tayo magkakamali kung magpaplano tayo nang maayos. Hindi kita pababayaang mag-isa. Hindi ko hahayaang masaktan ka ulit. At ang baby mo… magiging ligtas siya. Magkakaroon siya ng tahimik na buhay na nararapat sa kanya. Hindi ko hahayaang maranasan niya ang sakit na naranasan mo. Hindi ko hahayaang maramdaman niya na hindi siya sapat. Dahil ikaw… ikaw ang pinakamalakas na ina na nakilala ko. At kasama mo ako sa bawat hakbang.”Si Sophia ay yumakap ulit sa kanya nang mahigpit, ang mukha ay nakabaon sa dibdib nito. Ang tibok ng puso ni Teddy ay parang musika sa kanyang tainga matatag, mabilis, punô ng proteksyon na hindi niya inaasahan na mararamdaman ulit pagkatapos ng lahat ng sakit mula kay Wright.Si Sophia ay hindi na makapagsalita nang tuluyan. Ang mga luha ay tumulo nang mas malakas, hindi na dahil sa ta

Si Jane ay bumalik sa desk niya nang dahan-dahan, ang mga hakbang ay mabigat na parang bawat isa ay may dalang bigat ng limang taong sakit na hindi na niya mapagkakaila. Kinuha niya ang folder na may mga printout ng surveillance reports at impormasyon tungkol kay Teddy at Sophia na nakalagay sa isang plain brown envelope na walang label. Binuksan niya ito nang walang ingay, ang mga mata ay malamig na naglalaro sa bawat larawan, bawat timestamp, bawat note na nagsasabing “NO POSITIVE ID” o “SUBJECT NOT LOCATED.”“Una,” sabi niya nang mababa ngunit punô ng lamig na parang yelo na handang sumaksak, “ipagpapatuloy natin ang paghahanap sa background niya. Alam kong may bahay-ampunan siya malamang sa Maynila. Kung matutunton natin ang ampunan na ‘yon, baka may record pa rin doon. Baka may nurse o madre noon na makakaalala sa kanya. Pangalawa, si Teddy… susubukan nating i-monitor ang mga galaw niya. Kung saan siya pumupunta, sino ang nakakausap niya. Kung may makita tayong pattern kung madal

Sa pinakamataas na palapag ng Wright Tower, si Wright ay tumigil sa paglalakad nang bigla. Gusto niyang sorpresahin si Jane para sa tanghali na lunch date na ipinangako niya upang maayos ang kanilang relasyon. Ngunit nang marinig niya ang boses ng kuya nito si Victor na punô ng galit na halos sumabog, huminto siya sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng conference room. Ang katawan niya ay nanigas. Ang dugo sa mga ugat niya ay parang nagyelo. Hindi siya pumasok. Hindi siya gumalaw. Tanging nakinig lamang siya, ang dibdib ay parang binabiyak ng bawat salita na parang kutsilyo na dahan-dahang iniikot sa sugat. “Una si Sophia,” sabi ni Jane nang malamig na parang yelo na handang pumutol ng laman. “Siya ang ugat ng lahat. Kapag natanggal siya… matutuyo ang lahat ng dahon. Kapag nawala siya… mawawala rin ang lahat sa kanila. At kapag nawala siya… magsisimula ang tunay na hustisya.” Si Victor ay tumango, ang mga kamao ay naka-clench na parang handang dumugo. “Ako ang bahala sa field w