บททั้งหมดของ UNBREAK MY HEART: บทที่ 91 - บทที่ 100

Ang hangin sa Wright Mansion ay banayad, may halo ng bango ng bulaklak mula sa garden at bagong pintura sa nursery. Ang liwanag ng hapon ay sumisilip sa malalaking bintana, naglalaro sa mga kurtina at nagbibigay ng ginto at init sa bawat sulok ng kwarto. Si Jane ay nakatayo sa gitna ng nursery, hawak ang maliit na lambing na kumot, pinagmamasdan ang bawat detalye ang crib na maayos na nakaposisyon sa tabi ng bintana, ang maliliit na kurtina na sumasayaw sa liwanag ng araw, at ang mga maliliit na laruan na nakaayos sa estante.“Wright… tingnan mo ‘to,” ani Jane, habang iniikot ang mga mata sa kwarto. “Parang perfect na perfect. Ang kulay, ang teddy bears… kahit yung maliliit na libro, parang handa na siya. Hindi ko alam kung paano tayo nakahanap ng ganito kalamig at kagalakan sa loob ng bahay natin.”Si Wright ay tumayo mula sa veranda, kung saan pinagmamasdan niya ang paglubog ng araw. Ang mga kulay ng ulap ay sumasayaw sa huling sinag, tila kasabay ng tibok ng puso niya. Lumapit siya

Malamlam ang ilaw sa delivery room. Ang mga dingding ay puti, maingat na nilinis, at tahimik, maliban sa pag-ikot ng ventilator at ang mahinang tunog ng mga medikal na kagamitan. Nakahiga si Jane sa kama, ang katawan ay nanginginig sa bawat kontraksiyon, at ang bawat hininga ay mabigat, puno ng kirot at kasabikan.Ngunit sa kabila ng kaguluhan ng kanyang katawan, ang kanyang isip ay ibang laban. Isang madilim na halimaw ang gumagalaw sa loob niya ang obsesyon, ang galit, ang pangamba lahat ay nakatuon sa isang pangalan: Sophia. Ang babae na nakatakas sa kanya, na naging dahilan ng kanyang galit at pangamba, ay patuloy na bumabalik sa kanyang mga isip na puno ng kirot at panloob na tensyon.“Sophia… akala mo nakaligtas ka na? Ngayon, habang pinipilit kong maging ina… hindi ka pa rin ligtas. Kailangan kong hanapin ka… kailangan kong… hindi ko kayang kalimutan ang mga kasalanan niyo ni Wright…” bulong niya sa kanyang sarili, bawat salita ay may halong galit at takot.Isang matinding kont

Sa labas ng silid, Wright at Victor ay nanatiling nakatayo, ang bawat isa ay may halo ng relief, galit, at pagmamahal. Ang mga sandaling iyon ay hindi lamang pagtatapos ng limang taon ng pangungulila, galit, at tensyon, kundi simula ng bagong kabanata isang bagong buhay na hindi lang para kay Jane at Wright, kundi para sa kanilang anak, at sa kanilang pamilya na muling nabuo sa liwanag ng bagong simula.Si Jane ay hinaplos ang malambot na pisngi ng sanggol. Ang maliit na bibig nito ay bahagyang gumagalaw, parang naghahanap ng gatas. Sa bawat galaw na iyon, parang may bagong lakas na pumapasok sa katawan niya. “Anak ko…” bulong niya, ang boses ay puno ng pagmamahal na matagal niyang inipon. “Hindi ko hahayaang mangyari sa’yo ang nangyari sa akin. Hindi ko hahayaang may magnakaw pa ng parte ng buhay mo.”Si Wright ay lumapit pa at dahan dahang hinawakan ang balikat ni Jane. “Pwede ko na bang hawakan siya?”Tumango si Jane. Maingat na inilagay ni Wright ang sanggol sa kanyang mga bisig.

Ang pagniniig nila sa gabing iyon ay puno ng luha, ungol, at matinding emosyon. Si Teddy ay gustong markahan si Sophia nang buo bago siya umalis. Si Sophia naman ay gustong ibigay ang lahat ng takot, pagmamahal, at pagnanasa sa bawat galaw ng katawan. Nang pareho na silang pagod at basa ng pawis at katas, nanatili si Teddy nakayakap kay Sophia, ang mukha ay nakabaon sa leeg nito. " Babalik ako," bulong niya ulit, ang boses ay basag. "Huwag kang matakot. Para sa inyo 'to." Si Sophia ay yumakap nang mahigpit, ang luha ay patuloy na tumutulo sa pisngi niya. "Ingat ka... mahal na mahal kita, Teddy." At sabay silang nilabasan at umungol sa kasarapan. Natulog sila habang nakabaon pa rin ang ari ni Teddy sa puke ni Sophia at payapa silang natulog.Kinabukasan, ang umaga ay sumisilip sa penthouse. Si Teddy ay abala na sa pag-aayos ng mga dokumento at laptop, habang si Sophia ay nag-aasikaso sa anak, si Maria Cecilia, na masigla at puno ng enerhiya. “Okay, princess, kailangan nating maging mai

Sa isang mataas na building sa Bonifacio Global City, si Teddy (bilang Lucas del Rosario) ay pumasok sa private conference room na may mahigpit na security. Ang mesa ay puno ng mga executive ng subsidiary company, lahat ay may seryosong mukha. Ang hangin sa loob ay mabigat, puno ng tensyon.“Magandang umaga, Mr. del Rosario,” bati ng CFO nang bahagyang yumuko. “Salamat sa pagdating mo nang personal. Hindi na namin kayang i-handle nang mag-isa ang sitwasyon.”Si Teddy ay umupo sa dulo ng mesa, ang mukha ay kalmado pero ang isip ay puno ng alerto. “Diretsuhin na natin. Ano ang eksaktong nangyari?”Isa-isang inilatag ng legal team ang mga dokumento. May leakage ng confidential contracts sa isang major competitor. May internal betrayal na posibleng galing sa isang senior manager. Mahigit apat na daang milyon ang posibleng mawala kung hindi agad maayos.“Mayroon kaming ebidensya na may nag-leak ng files,” sabi ng head of security. “Pero hindi pa namin matukoy kung sino. Parang may propesyo