บทที่ 11 นางจะต้องเลือกข้า

         ได้ยินเช่นนั้น แม้จวิ้นอ๋องรูปงามจะรู้สึกโล่งอกที่องค์หญิงจินเฟิ่งอาจจะมีชายที่หมายปองอยู่แล้ว แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกอึดอัดที่ตนมิได้สำคัญสำหรับนางอย่างที่คิด ยิ่งนึกถึงภาพที่นางขี่อยู่บนหลังเสือ ปรายตามองเขาเพียงแวบเดียวอย่างไม่ใส่ใจ ก็อดจะหงุดหงิดไม่ได้ ชั่วชีวิตความเป็นองค์ชาย แม้จะไม่ใช่รัชทายาท หากแต่ก็ยังคงได้รับความสนใจและเกรงใจจากผู้คนทั่วแคว้น

         บรรดาหญิงสาวเหล่าเชื้อพระวงศ์ทั้งแคว้นหมิงและแคว้นผิงหรือชนชั้นในตระกูลสูง ต่างให้ความสำคัญกับเขาตั้งแต่เล็กจนโต ครั้นเหยียบย่างมาถึงแผ่นดินจินอันป่าเถื่อน ตัวเขากลับไม่มีคุณค่าแม้แต่น้อยในสายตาของคนแคว้นนี้ ยิ่งในสายตาขององค์หญิงนัยน์ตาเหยี่ยวผู้นั้น ต่อให้รู้ว่าเขาเป็นใครก็คงพร้อมจะสะบัดหางเปียใส่

         “เหตุใดจึงมีผู้หมายตาองค์หญิงกันมากนักเล่า” เซียงวั่งซูนึกถึงผิวพรรณที่เป็นสีน้ำตาลไหม้ของนางแล้วก็แปลกใจ

         คุณชายร้านผ้าไหมหันจิบชาก่อนยิ้มแย้ม “องค์หญิงจินเฟิ่งเกิดมาพร้อมคำทำนายว่า ผู้ที่ได้แต่งงานกับนาง จะกลายเป็นผู้มีอำนาจและมั่งคั่งในดินแดนทองคำแห่งนี้”

         “เช่นนั้น ทุกคนต่างหวังจะร่ำรวยและมีอำนาจเท่านั้น มิได้รักใคร่ไยดีในตัวองค์หญิงดอกหรือ”

         “หามิได้ ที่ท่านเห็นนางมีผิวพรรณเช่นนั้น เพราะในช่วงที่พระชายาเอกตั้งครรภ์ได้ดื่มยาพิษแทนพระสวามี จึงทำให้องค์หญิงเป็นเช่นนี้ หากครานั้นหมอเทวดามาแก้พิษไม่ทัน ไม่แน่ว่าสองแม่ลูกอาจจะตายไปแล้ว” สองพี่น้องตระกูลเซียงถึงกับตะลึงกับสิ่งที่ได้รู้

         “นัยน์ตาของนางเหตุใดจึงเป็นสีฟ้าเล่า”

         คุณชายคนเดิม ยกมือขึ้นแบเข้าหาตัว กวักให้ชายหนุ่มทั้งสองขยับเข้าไปใกล้ “เรื่องนี้พูดดังไม่ได้ เล่ากันว่า เพราะจินอ๋องเคยรับปากชนเผ่าบนภูเขาหิมะที่จะยกบุตรสาวให้เป็นทายาทของเผ่านั้นหากยอมให้ความช่วยเหลือ”

         “เกี่ยวอย่างไรกับดวงตาเล่า”

         “หัวหน้าเผ่าให้พระชายาดื่มน้ำบนภูเขาหิมะ ทำให้องค์หญิงมีดวงตาสีฟ้า อันเป็นสัญลักษณ์ของหัวหน้าเผ่าเหยี่ยวภูผา”  

         จวิ้นอ๋องอึ้งไปสักครู่ หวนนึกถึงหลันเซ่อ เหยี่ยวภูเขาที่เขาซื้อไว้ในวันที่ไปเดินตลาดโดยบังเอิญกับจินวั่งซู เขาซื้อลูกเหยี่ยวตาสีฟ้าตัวนั้น เพราะเห็นมันแปลกตา แต่ยิ่งเลี้ยงมันก็ยิ่งตัวใหญ่กว่าเหยี่ยวทุกตัวที่เขามี ลักษณะของมันองอาจ จวิ้นอ๋องรู้สึกถึงความเป็นจ่าฝูงของมัน

         จอมยุแยงหันมาสบตาน้องชาย ทั้งสองต่างนึกถึงเรื่องเดียวกัน บางที หลันเซ่ออาจเกี่ยวพันกับเผ่าเหยี่ยวภูผา

         ในภัตตาคารเป็นเรื่องซุบซิบเช่นนี้ แต่เมื่อไปที่ร้านน้ำชามวลมิตร เหล่าชาวบ้านกลับซุบซิบในเรื่องที่น่าตะลึงยิ่งกว่านั้น

         “พวกเจ้าไม่รู้น่ะสิว่า จินอ๋องเก่งเรื่องบุ๋นแต่ไม่เก่งเรื่องบู๊ พระชายาเป็นคนมีวิทยายุทธสูงส่ง หากนางไม่ยอมตบแต่งกับจินอ๋อง มีหรือจะสถาปนาแคว้นได้สำเร็จ พระชายาหงเหม่ยจิงกับจินหลี่หมิงสองพี่น้องนี่ต่างหาก จึงสมควรจะได้เป็นผู้ครองแคว้น”

         “เผ่าเหยี่ยวภูผาประกาศจับจององค์หญิงจินเฟิ่งไว้นานแล้ว ไม่แน่ว่า อาจจะมีการรบระหว่างเผ่าเพื่อแย่งการสมรสกับนาง”

         เพียงวางเงินลงบนโต๊ะห้าหกพวงอีแปะ หลากหลายเรื่องราวที่ไม่คาดคิดก็เริ่มประเดประดังมาเข้าหู จินวั่งซูช่างใช้เงินง้างปากทุกคนได้อย่างแท้จริง

         “เรื่องจวิ้นอ๋องแคว้นหมิงน่ะหรือ ไม่มีคนใส่ใจดอกท่าน จะมาหรือไม่มา คนแคว้นจินล้วนไม่เห็นอยู่ในสายตา”

         จวิ้นอ๋องนั่งทำตาปริบๆ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้ยินคนปรามาสถึงชื่อของตน เลือดในกายของเขาสูบฉีด ‘เห็นทีจะต้องแสดงความสามารถให้คนแคว้นจิน ประจักษ์เสียแล้วว่า องค์ชายแห่งแคว้นหมิงเก่งกาจสามารถเพียงใด’

         เจ้าของร้านมวลมิตรยังเดินมาสมทบ “ท่านเองก็เป็นคนแคว้นหมิง ไม่รู้สึกบ้างหรือว่า แคว้นพวกท่านมัวแต่รบ แคว้นของเราเร่งทำการค้า ความร่ำรวยทำให้แคว้นเราว่าจ้างนักรบฝีมือดีมาคอยคุ้มครองตามแนวชายแดนได้มากขึ้นทุกที”

         จวิ้นอ๋องถึงกับหน้าเสีย แม้แต่ชาวบ้านร้านตลาดยังคิดเช่นนี้ นับได้ว่าก้าวหน้าไปไกลแล้ว เห็นทีต้องปฏิรูปการศึกษาแคว้นหมิงเสียใหม่ ก่อนที่แคว้นจินจะรุ่งเรืองจนแคว้นหมิงตามไม่ทัน

         เมื่อได้ภาพวาดเสมียนทั้งสองและเถ้าแก่เซียงแล้ว องค์หญิงก็เงียบหายไปสองสามวัน จวิ้นอ๋องอดรนทนไม่ไหวให้องครักษ์เงาซุนอี้ไปตามสืบดู

         “วันนี้องค์หญิงไปขี่ม้ายิงธนู ทรงยิงแม่นมาก กระหม่อมไม่เคยเห็นผู้ใดฝีมือร้ายกาจเช่นนี้มาก่อน” ซุนอี้ที่ซุ่มมองอยู่บนต้นไม้เกือบเผลอปล่อยมือจากกิ่งด้านหน้า เมื่อองค์หญิงยืนยิงธนูบนหลังม้าขณะที่มันวิ่งอย่างรวดเร็ว หนำซ้ำยังยิงครั้งละสามดอกเข้าเป้าตรงกลางด้วย

         วันต่อมาซุนอี้ทำหน้าตาเลื่อมใสในตัวนางยิ่งขึ้น “วันนี้องค์หญิงไปฝึกดาบกับทวนที่กองทัพ ทุกคนต่างพ่ายแพ้ แม้จะใช้ยี่สิบรุมหนึ่ง องค์หญิงก็ยังตีคนเหล่านั้นแตกพ่าย ฝีมือขององค์หญิงนับว่าเป็นรองเพียงท่านแม่ทัพจินเท่านั้นเอง พะย่ะค่ะ”

         รายงานเพียงสองวัน ซุนอี้ไม่เข้าว่า เหตุใดจวิ้นอ๋องจึงคล้ายดูหงุดหงิด ท่านอ๋องไม่พอใจที่องค์หญิงทรงเก่งเกินไป หรือเพราะท่านอ๋องไม่ชอบสตรีที่ชมชอบการใช้อาวุธกันแน่ เขาเคยได้ยินท่านอ๋องพูดเรื่องสตรีที่เรียบร้อย เชื่อฟังบิดามารดาและสามี เช่นนั้นองค์หญิงย่อมอยู่เหนือขอบข่ายพระชายาที่ท่านอ๋องทรงวาดหวัง

         วันต่อมา เขากำลังจะรายงานเรื่องที่องค์หญิงไปเรียนชงชา กับบรรเลงพิณ ท่านอ๋องกลับโบกพระหัตถ์ไม่รับฟัง เขาจึงค้างไว้แค่คำว่า “วันนี้องค์หญิง....”  ซุนอี้เห็นสีหน้าของเจ้านายแล้ว จึงยอมล่าถอย

         พระราชหัตถเลขาของหมิงฮ่องเต้ ที่ผูกมากับขาของหลันเซ่อมีใจความว่า “แคว้นจินเห็นว่าการแต่งงานนั้นให้เป็นไปตามความพึงพอใจขององค์หญิง ขณะที่มีผู้ชายสูงศักดิ์มากมายมารอให้นางเลือก หากนางยินดีในผู้ใดราชสำนักแคว้นจินก็เห็นดีตามนั้น”

         ข้อความที่กำกับมาบรรทัดล่าง ทำเอาเขาแทบจะเอาฝ่ามือตบหน้าผาก ฮ่องเต้เขียนไว้ว่า แคว้นจินไม่ได้ใส่ใจจวิ้นอ๋องแม้แต่น้อย ในเมื่อจวิ้นอ๋องไม่ได้เป็นที่ต้องการ เรื่องอภิเษกสมรสก็แล้วไปเถิด ให้มองหาหนทางค้าขายกับแคว้นจินต่อไป

         “ข้า....นี่ข้า...โดนนางปฏิเสธงั้นหรือ นางที่มีรูปโฉมประหลาดแบบนั้น กลับเป็นคนรังเกียจองค์ชายที่มีคนแย่งชิงกันทั้งแคว้นอย่างข้า”

         จวิ้นอ๋องพึมพำอยู่ผู้เดียวในห้องนอน เดินวนเวียนด้วยความโกรธแค้นแน่นท้อง นึกถึงแต่ใบหน้าคมคล้ำและดวงตาสีฟ้าของนาง เมื่อเห็นสาส์นยื่นข้อเสนอการอภิเษกสมรสครอบครัวของนางคงจะหัวเราะเยาะที่องค์ชายแคว้นหมิงอย่างเขาคิดว่าตนเองสูงส่ง ย่อมเป็นที่ต้องการของหญิงแคว้นป่าเถื่อนเช่นนาง

         “นางมีดีที่ใดกัน ข้าถึงจะต้องอยู่หางแถวเพื่อรอให้นางเลือก” นั่งคิดไม่ตก นอนเอามือก่ายหน้าผากแล้วก็ยังคิดไม่ตกอีก

จวิ้นอ๋องผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นบัณฑิตผู้เก่งกาจมาแต่เยาววัย อีกทั้งได้ชื่อว่าเป็นองค์ชายที่สมบูรณ์พร้อมด้วยรูปลักษณ์และชาติตระกูลผู้หนึ่งของแคว้นใหญ่อันดับหนึ่งในห้า กระสับส่ายบนฟูกจนถึงฟ้าสาง

จินวั่งซูผู้แฝงกายเป็นเถ้าแก่เซียงมาพบน้องชายในยามเช้าถึงกับผงะ “เจ้าเป็นอะไรไป เหตุใดจึงดวงตาดำคล้ำเช่นนั้น”

จวิ้นอ๋องกระแทกจอกชาลงบนโต๊ะ พั่บ!

“ข้าจะทำให้นาง....ต้องเลือกข้า!”