All Chapters of กลรักคนเถื่อน (3p): Chapter 21 - Chapter 30

“หลับแล้วเหรอวะ”“เออ”“กูว่าเราสองคนพลาดแล้วแหละ”“มึงคิดว่าเขียนฟ้าโง่เหรอ กูจะบอกให้นะไอ้โรมต่อให้เราไม่ยอมรับเขียนฟ้าก็รู้อยู่ดี รู้ตั้งแต่เห็นรูปนั่นแล้ว”“ไม่คิดว่าจะเร็วแบบนี้”“เรื่องแม่มึงเอายังไง”“กูไม่สน!”“กูก็ไม่สนเหมือนกัน”รูปที่กล่าวถึงอยู่ตอนนี้คือรูปถ่ายของเราสามคน เป็นรูปที่เขียนฟ้าขอเก็บไว้เอง ย้อนกลับไปตอนนั้นจำได้ว่าพ่อชอบพาผมกับไอ้โรมไปเล่นที่บ้านหลังหนึ่ง เราทั้งคู่ได้เจอกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งน้องน่ารักมากครับแต่ไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ เป็นเวลากว่าสองปีที่พวกเราทำความรู้จักกันจนคุ้นเคยและสนิทกันในที่สุด แต่คำว่าตลอดไปมันไม่มีอยู่จริง อยู่ ๆ น้องก็หายไปรู้ข่าวอีกทีคือแม่เขาแต่งงานมีครอบครัวใหม่ หลังจากนั้นก็ไม่เจอกันอีกเลยทุก ๆ วันผมกับไอ้โรมจะแอบเข้าไปเล่นในบ้านหลังนั้นเสมอ มันไม่ได้ถูกรื้อถอนครับแถมยังมีของใช้บางส่วนหลงเหลืออยู่รวมไปถึงภาพนี้ก็ด้วย ถึงตอนนี้ก็ยังอยากรู้ว่าทำไมเขียนฟ้าถึงเลือกที่จะทิ้งมันไว้“ติดต่อพ่อได้ไหมวะ”“ไม่... ยังบินไม่ทั่วน่านฟ้ามั้งเลยไม่อยากกลับ” พูดประชดไปอย่างนั้นแหละครับ พ่อผมแค่ไปเที่ยวเฉย ๆ เอง“เอาไงต่อดีวะ”“อยู่ไปแบบนี้แหละ ถึ

“เลิกทำหน้าเบื่อโลกสักทีได้ไหมไอ้โรม” ไอ้เลย์เอ่ยพลางทำท่าทีรำคาญใส่ “เฮ้อ...”“เราต้องปล่อยให้น้องเรียนรู้ด้วยตัวเองบ้าง”“ก่อนหน้านี้ก็ปล่อยไปนานแล้วหรือเปล่าวะ”“มันไม่เหมือนกันเว้ย”เขียนฟ้าย้ายไปอยู่หอแล้วครับ ถามว่าอยู่กันสองคนได้ไหมก็คงต้องตอบว่าได้ แต่มันเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างตลอดหลายเดือนที่อยู่ด้วยกันผมไม่เคยสัมผัสถึงความห่างเหินเลยสักนิดแม้ว่าเขียนฟ้าจะจำเราสองคนไม่ได้ก็เถอะ หรืออาจจะเป็นเพราะพวกผมวนเวียนอยู่แต่กับเธอก็ได้มั้งเลยทำให้เป็นแบบนี้“ไอรีนโทรมาบอกว่าแม่ให้เข้าไปหา”“แล้วทำไมแม่ไม่โทรมาหาเอง”“พูดอย่างกับมึงรับสายแม่อย่างนั้นแหละ” ไอ้เลย์ไม่ค่อยรับสายใครหรอกเว้นแต่ว่าปลายสายคือคนที่มันอยากคุยด้วยหรือมีธุระเท่านั้นแหละ “เออ ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่”“ทำได้สิ กำลังจะทำกันอยู่นี่ไง”“ต้องทำตัวยังไงวะ”“ไม่รู้ว่ะ เตรียมหูกับเหตุผลไว้อย่างเดียวก็พอมั้ง”ตั้งแต่พ่อขอห่างไปพวกเราก็แยกมาอยู่ด้วยกัน นอกเหนือจากงานประจำก็ยังมีร้านอาหารอีก ส่วนไอรีนน้องอยู่กับแม่และแวะเวียนมาหาพวกเราบ่อยครั้งแต่กับพ่อนี่ยังเที่ยวรอบโลกอยู่เลยไม่รู้เหมือนกันว่าออกไปตามหาอะไร“ต้องจุดธูปเร

การพักอยู่หอในคืนแรกเป็นอะไรที่แปลกใหม่มากสำหรับฉัน คืนแรกที่นอนไม่หลับก็คิดว่าคงแปลกที่แหละแต่พอเป็นหลาย ๆ วันเข้าจึงเริ่มเข้าใจว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้คือไม่มีอ้อมกอดของพวกเขานั่นเอง“นอนไม่หลับเหรอ” แซนเอ่ยเมื่อเห็นฉันพลิกตัวไปมาอยู่ตลอด“อืม เดี๋ยวนับแกะในใจก็คงจะหลับไปเอง”“ฮ่า ๆ แกนี่นะจริง ๆ เลย”ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างพวกเราจนกระทั่งฉันผล็อยหลับไปเองช่วงแรกกิจกรรมเยอะมากค่ะมีทั้งการรับน้องการตามหาพี่รหัส และนอกจากปรับพื้นฐานแล้วก็ยังมีเข้าค่ายอีกด้วย“บ่ายนี้ว่าง แกจะออกไปไหนหรือเปล่า”“ฉันว่าจะกลับบ้านเพราะพรุ่งนี้ไม่มีเรียน ว่าแต่แกเถอะอยากไปไหนหรือเปล่าเดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อนก่อนก็ได้”“ไม่ล่ะ ฉันจะกลับบ้านเหมือนกันลองถามดูเผื่อแกจะไปไหนไง”“ยังไม่อยากไปไหนเลย เหนื่อยด้วย”“เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้านแล้วกัน”กลับถึงบ้านก็ต้องแปลกใจค่ะเพราะมันเงียบไปหมดแถมยังไม่มีใครออกมารับอีกต่างหากซึ่งปกติพี่แม่บ้านต้องออกมาแล้ว มองไปที่ลานจอดรถหายไปหนึ่งคันค่ะของพี่โรม ส่วนคันของพี่เลย์ยังอยู่ถ้าพวกเขาไม่ได้ออกไปด้วยกันพี่เลย์ก็คงอยู่ในห้องล่ะมั้งคิดได้แบบนั้นจึงเดินขึ้นไปดูสักหน่อยแต่ปรากฏว่าไม

หลังจากมื้อนี้จบลงฉันแยกตัวออกมานั่งมุมหนึ่งของร้าน สังเกตไปรอบบริเวณเหมือนว่าทุกคนจะมีหน้าที่เป็นของตัวเอง ยกเว้นพี่เฟิร์นที่เอาแต่เดินตามคนนั้นทีคนนี้ที“เขียนฟ้า”“นายมาได้ไงอะ” บุคคลตรงหน้าคืออาร์ทค่ะ ตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้นเราก็ไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลย“มากินข้าวสิถามได้ ที่นี่ร้านประจำของครอบครัวเราเลยนะ” อาร์ทตอบอย่างเป็นกันเองก่อนจะตั้งคำถามกับฉันบ้าง “เธอมาคนเดียวเหรอ ไม่เจอกันนานสวยขึ้นเยอะนะเนี่ย”“มาสามคน” น้ำเสียงไม่ค่อยพอใจตอบกลับก่อนจะหยุดยืนข้างฉัน“พี่โรม!”“อะไร?”“เขาเป็นลูกค้าพี่นะคะ จะหัวร้อนทำไม” เขาเงียบแล้วมองหน้าฉันอยู่แบบนั้น “หนูก็อยู่ของหนูเฉย ๆ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย”“งั้นเราไปหาแม่ก่อนนะ” อาร์ทพูดแทรกขึ้นก่อนจะเดินจากไป ทำให้ตรงนี้เหลือฉันกับเขาแค่สองคน“พี่เลิกทำหน้าเบื่อโลกสักทีได้ไหม”“มานี่” มือหนารั้งแขนฉันให้เดินตามไป พี่โรมพาฉันเข้ามาตรงเคาน์เตอร์บาร์ และยังเอาบิลกองมหึมาให้ฉันคิดเงินอีกด้วย“ทำอะไรของมึงวะ นั่นมันหน้าที่กูครับ” พี่โอมเอ่ยเมื่อเห็นพี่โรมเอางานของตัวเองมาให้ฉันทำ“วานมึงสอนหน่อยแล้วกันจะได้ไม่ว่างไปนั่งเป็นตุ๊กตาหน้าร้านอีก”“นั่นเพ

“ติดต่อพ่อได้หรือยัง”“อีกสามวันกลับ”“กูเห็นพูดแบบนี้มาเป็นเดือนแล้ว”“ตามนั้น”เขียนฟ้ากลับไปอยู่หอแล้ว ชีวิตประจำวันของผมกับไอ้เลย์ก็เหมือนเดิม เช้าทำงานเย็นเข้าร้าน เวลาว่างแทบจะไม่มีด้วยซ้ำ“ไง!” ประโยคทักทายแสนน่ารักถูกเอ่ยออกมาจากปากของผู้เป็นแม่ “ลมอะไรหอบมาได้ล่ะ ปกติโทรจนสายแทบไหม้แกสองคนยังไม่อยากจะรับสายเลย”“อย่ามาพูดเลย ผมมาบ้านทีไรไม่เคยเจอแม่อยู่บ้านสักที”“ต่อปากต่อคำเก่งนะ”“ผมพูดเรื่องจริง” กลับบ้านทีไรไม่เคยเจอแม่สักวัน มีวันนี้แหละที่เจอ “ว่าแต่พ่อเที่ยวเก่งแม่ก็เที่ยวเก่งเหมือนกันนะครับ”“เลิกพูดถึงพ่อแกเถอะ ป่านนี้คงอยู่กับสาวน้อยในดวงใจล่ะมั้ง”“แน่ะ งอนเก่งซะด้วย” ไอ้เลย์แซวยิ้ม ๆ“มากันสองคนเหรอ”“ครับ”“แม่สาวน้อยของแกล่ะ”“ไปเรียนครับ”“ฉันล่ะเชื่อเลย ทั้งตามใช้หนี้ ไถ่ถอนที่ดิน แล้วยังต้องส่งเรียนหนังสืออีก ฉันถามจริง ๆ ความรักที่ผิดแบบนี้แกทำกันไปเพื่ออะไร”“ความรักไม่มีผิดไม่มีถูกสักหน่อย แม่ก็เคยมีแม่น่าจะรู้นะครับ”“แต่ที่ฉันมีมันไม่ใช่สามคนแบบนี้ แล้วอีกอย่างนะแกเอาอะไรมามั่นใจว่าแม่นั่นรักแกสองคนเท่ากัน ไม่สิ! เคยคิดหรือเปล่าว่าเขาอาจจะรักแค่คนใดคนหน