All Chapters of กลรักคนเถื่อน (3p): Chapter 1 - Chapter 10

เพราะความไร้เดียงสาที่ทำให้ฉันต้องมาอยู่ตรงนี้โดยที่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าตัวเองกำลังเจอกับอะไรเป็นเวลากว่าสองปีที่ฉันอยู่ในความปกครองของใครคนหนึ่ง... หรืออาจจะสองคนก็ได้ บางครั้งเขาก็ใจดีและในบางครั้งเขาก็เย็นชาฉันไม่เคยรู้อะไรก็เหมือนกับที่พวกเขาไม่เคยบอกอะไรให้ฉันรู้นั่นแหละ การถูกดูแลเป็นอย่างดีมันจึงทำให้เกิดความรู้สึกแปลกใหม่โดยไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีมันก็กลายเป็นความผูกพันไปแล้ว“พวกพี่ก็ดีแต่บังคับ! ทำไมต้องเป็นหนูด้วยที่อยู่ตรงนี้”“งั้นก็เลือกมาสิคนใดคนหนึ่ง ... ฉันเปิดโอกาสให้เธอได้เลือก”“ถ้าคิดว่าจะถอยออกไปง่าย ๆ ก็ลองดู”“หนูยอมเป็นอะไรก็ได้เพราะอยากอยู่ในชีวิตพวกพี่ แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกพี่จะทำอะไรกับหนูก็ได้”“แล้วยังไง? จำให้ขึ้นใจว่าฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในร่างกายเธอ”“งั้นเหรอคะ ... แล้วพี่ล่ะ พี่ก็คิดแบบนี้เหมือนกันด้วยใช่ไหม?”“...”ความถูกต้องกับความรักมักสวนทางกันเสมอ ...ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าตัวเองจะรักผู้ชายพร้อมกันได้ถึงสองคน แถมพวกเขายังหน้าตาเหมือนกันอีกต่างหาก ในเมื่อเลือกใครไม่ได้ ก็รักมันไปทั้งสองคนนั่นแหละ!“พยายามยืนในพื้นที่ที่ไม่ใช่ของตัวเองก็เหนื่

“นี่ชุดของหนูนะ คุณเลย์สั่งไว้ถ้าอยากได้อะไรบอกป้ามาได้เลยนะคะไม่ต้องเกรงใจ”“คุณเลย์?” คงจะเป็นชื่อของเขาคนนั้นสินะ“ใช่ค่ะคนนี้คุณเลย์ หนูอยากได้อะไรเพิ่มอีกไหม”“ไม่แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ” กล่าวขอบคุณก่อนจะรับชุดและของใช้อื่น ๆ มาเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นธรรมดาค่ะ แถมยังมีชุดชั้นในมาให้อีกด้วย “เขาให้หนูอยู่ห้องนี้เหรอคะป้า”“ค่ะ อีกเดี๋ยวคงกลับมาแล้ว ถ้ายังไงหนูก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนนะ แล้วอย่าคิดทำอะไรแผลง ๆ ด้วย ป้าเป็นห่วงไม่อยากให้เจ็บตัว” ฉันไม่ได้ตอบอะไรแค่เพียงคลี่ยิ้มให้ตามประสา ไอ้เรื่องคิดจะหนีตอนนี้ยังไม่มีอยู่ในหัวเลยค่ะ แล้วอีกอย่างฉันไม่รู้จะหนีไปไหนด้วยกวาดสายตาไปรอบบริเวณห้องอีกครั้ง หลังจากนั้นจึงเปิดตู้เสื้อผ้าดูในนี้มีชุดเต็มไปหมดแถมยังไม่ได้แกะป้ายอีกด้วยนะคะ มันบ่งบอกให้รู้ว่ายังไม่เคยผ่านการใช้งานมาก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นของใคร“ทำอะไร?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าฉัน ไม่ทันสังเกตว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่“เปล่าค่ะ” เป็นเขาที่เข้ามาเงียบ ๆ ทำเอาฉันตกใจหมด ไหนคุณป้าแม่บ้านบอกว่าเขายังไม่กลับมาไง“อย่าซนให้มาก ชุดนั่นของเธอรวมถึงทั้งหมดในตู้เสื้อ

สามวันผ่านไปเป็นสามวันที่ฉันต้องปรับตัวปรับการใช้ชีวิตใหม่ทั้งหมด ส่วนพี่เลย์เขาหายไปไหนไม่รู้ค่ะ หลังจากที่ไปรับฉันวันนั้นเขาก็ไม่ได้กลับเข้ามาที่นี่อีกเลย ในทุก ๆ วันฉันอยู่กับแม่บ้านมันโคตรจะน่าเบื่อเพราะไม่มีอะไรให้ทำ“ป้าสายใจขา มีอะไรให้หนูทำไหมคะ”“ป้าว่าอยู่เฉย ๆ ก็น่าจะพอแล้วนะ”“ไม่สิคะ เดินไปเดินมาฆ่าเวลาให้หมดวันเนี่ยนะมันดีตรงไหน”“งั้นมาแกะสลักผักกับผลไม้แล้วกัน”“ต้องสอนนะคะ หนูทำไม่เป็นหรอก”“ได้สิ”หลังจากนั้นฉันก็เรียนรู้อย่างตั้งใจตอนแรกคิดว่ามันจะง่ายแต่ที่ไหนได้โคตรยากเลยค่ะ แต่ก็ถือว่าดีฝึกสมาธิไปในตัว“ทำอะไรของเธอ”“พี่เลย์! เฮ้อ... ตกใจหมดเลย” นึกจะมาก็มาเงียบ ๆ ใครจะไม่ตกใจบ้าง“...”“แกะสลักอยู่ค่ะ” พลางยื่นให้เขาดูไปด้วย“ว่างมากเหรอ?”“ก็ไม่มีอะไรให้ทำนี่คะ” ตอบออกไปตามความจริง สอบเสร็จแล้วโรงเรียนก็ไม่ได้ไปแล้วฉันไม่รู้จะทำอะไร“อยู่บ้านคนอื่นช่วยทำตัวให้มีประโยชน์หน่อยสิ”“...” ฉันได้แต่ก้มหน้าเงียบไม่กล้าพูดอะไร จะให้ทำอะไรก็น่าจะบอกกันดี ๆ“ตามมานี่” พี่เลย์ออกคำสั่งก่อนจะเดินนำฉันมายังห้องห้องหนึ่งที่ชั้นสาม “นี่คือสิ่งที่เธอต้องทำ” เอกสารปึกหนาถูกวา

กลับมาถึงบ้านพี่เลย์ก็เหวี่ยงฉันเข้าไปในห้องเต็มแรงก่อนจะล็อคประตูแล้วหันมาเผชิญหน้ากับฉันอีกครั้ง“อย่าหวังว่าเธอจะได้ออกไปไหนอีก”“หนูไม่ได้โกหกนะคะ พวกเราไปที่วัดกันแล้วจริง ๆ” ฉันยังคงพยายามอธิบายแต่เหมือนเขาจะไม่รับฟังอะไรเลย“แต่สิ่งที่ฉันเห็นมันไม่ใช่”“ไม่เชื่อพี่โทรคุยกับแซนก็ได้ หนูไม่ได้โกหก” ฉันยังคงพยายามโต้เถียงอยู่แบบนั้น และแน่นอนว่าเขาเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นมากกว่าผลัก!พี่เลย์ผลักฉันลงบนที่นอนก่อนจะขึ้นค่อมร่างกายฉันไว้ ไอ้ท่าทางหมิ่นเหม่แบบนี้มันไม่ค่อยดีเอาซะเลย“พี่จะทำอะไร”“ทำไม? ทีอยู่กับคนอื่นยังระริกระรี้ได้เลย”“พูดบ้าอะไรของพี่”“พูดตามที่เห็น”“มันไม่ใช่อย่างที่เห็น และถึงมันใช่พี่ก็ไม่มีสิทธิ์มาทำกับหนูแบบนี้”“ฉันมีสิทธิ์กับชีวิตของเธอทุกอย่างนั่นแหละ” จบประโยคริมฝีปากหนาก็บดขยี้ลงมาที่ริมปากฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว พี่เลย์ใช้มือข้างหนึ่งรวบแขนฉันไว้เหนือศีรษะ จากนั้นใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่กระชากชุดสวยของฉันจนขาดติดมือเขาไป การกระทำของเขาในตอนนี้มันโคตรป่าเถื่อนที่สุด“อย่าทำแบบนี้ ฮึก!”ฉันยังคงแหกปากร้องห้ามเมื่อเรียวลิ้นร้อนโลมเลียไปมาตามซอกคอตลอดไปจ

เช้าวันใหม่ตื่นมาก็ไม่เห็นคนข้าง ๆ แล้ว ก้มมองสำรวจตัวเองฉันยังคงใส่ชุดชั้นในอยู่เหมือนเดิมแต่ว่าบริเวณเนินอกกลับมีรอยคริสมาร์กถึงสองรอย จำได้ว่าก่อนหน้านี้มันไม่มีนี่“เฮ้อ... ช่างมันเถอะ!” สะบัดหัวไล่ความคิดก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวพาตัวเองเข้ามาอาบน้ำ ใช้เวลาทำธุระส่วนตัวแค่ไม่นานก็เสร็จแล้วค่ะแกรก!เปิดประตูออกไปเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พี่เลย์ออกจากห้องของเขาพอดี แต่ว่าข้างหลังเขามีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาด้วย“ใครเหรอคะพี่เลย์” น้ำเสียงใสเอ่ยถามก่อนจะช้อนสายตามองฉันพร้อมรอยยิ้ม“ลูกหนี้”“เหรอคะ ลูกหนี้แบบไหนถึงได้ขึ้นมาอยู่บนนี้ได้”“เชื่อใจพี่เถอะ” พี่เลย์ตอบกลับพลางยื่นมือไปลูบศีรษะของเธออย่างแผ่วเบาพร้อมรอยยิ้ม เขาดูอ่อนโยนมากแตกต่างกับพี่เลย์ที่ฉันรู้จักโดยสิ้นเชิงฉันเลือกที่จะไม่พูดอะไรแล้วเดินนำเขาสองคนลงมายังด้านล่างแทน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นสายตานับสิบคู่ที่กำลังจ้องมองฉันอยู่“ชื่ออะไรครับพี่ชื่อบอลนะ” หนึ่งในนั้นเอ่ยทักทายเมื่อเห็นฉันเงียบทำตัวไม่ถูก“เอ่อ…”“ไม่ต้องเสือก” เป็นพี่เลย์ค่ะที่เดินตามมา“อะไรของมึงวะกูแค่ถามชื่อเอง”“ไม่ต้องอยากรู้จักหรอก” พี่เลย์พูดออก