All Chapters of กลรักคนเถื่อน (3p): Chapter 11 - Chapter 20

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีรถก็จอดสนิทที่จุดพักรถแล้ว“หนูไปเข้าห้องน้ำนะ” หันไปบอกพี่เลย์ก่อนจะลงจากรถ กวาดสายตามองรอบบริเวณคนเยอะพอสมควรค่ะ แต่ฉันไม่รู้จักใครสักคน“แล้วไอ้เลย์ล่ะ” พี่บอลเอ่ยถามขึ้น ตอนนี้คงมีแค่เขาที่รู้จักฉัน“คุยโทรศัพท์อยู่ในรถค่ะ”“แล้วเราจะไปไหนครับ”“ไปเข้าห้องน้ำค่ะ”“พอดีเลย พี่หาเพื่อนไปเหมือนกัน” พี่ผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยอย่างเป็นกันเองพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้ฉันอย่างเป็นมิตร“ไปด้วยกันก็ได้ค่ะ” ฉันว่าพลางคลี่ยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาจากบริเวณนั้น“พี่ชื่อเฟิร์นนะเป็นเพื่อนไอ้แฝดน่ะ เราชื่อเขียนฟ้าหรือเปล่า”“ใช่ค่ะ”“ได้เจอกันสักทีเนอะ”“อะไรนะคะ?”“ไม่มีอะไรหรอกพี่ก็พูดไปตามประสานั่นแหละ” ฉันไม่ได้หูฝาดหรือได้ยินอะไรผิดเพี้ยนไปแน่นอน แค่ไม่รู้ว่าพี่เฟิร์นพูดแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงแล้วแฝดไหน? เก็บความสงสัยเอาไว้ก่อนแล้วกันหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จออกมาก็เห็นพี่เลย์ยืนอยู่หน้าห้องน้ำแล้ว แต่เขาไม่ได้มารอฉันหรอกเขามาเข้าห้องน้ำเหมือนกัน“พี่เขียนฟ้าไปร้านสะดวกซื้อกับไอรีนหน่อยสิคะ”“ไปสิ” ไอรีนเป็นผู้หญิงที่ยิ้มสวยมากค

ช่วงเย็นฉันถูกพี่เลย์กับพี่โรมลากออกมาซื้อของด้วย ถึงตอนนี้ก็ยังแยกไม่ค่อยออกว่าคนไหนคือพี่โรม คนไหนคือพี่เลย์ อาศัยลักจำเอาค่ะ เท่าที่สังเกตได้พี่เลย์จะถนัดซ้าย ส่วนพี่โรมเขาถนัดขวาเขาจะอ่อนโยนกว่าพี่เลย์นิดหนึ่ง ย้ำนะคะนิดหนึ่งจริง ๆ การพูดจานี่ไม่ต่างกันค่ะ โคตรเย็นชาแต่ว่าพี่โรมจะอ่อนกว่าและนิ่งกว่าสุขุมมากกว่า“ครบหรือยัง”“ครบแล้วแหละ”สองพี่น้องเขาคุยกันเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพาฉันมาด้วยทำไม ช่วยถืออะไรก็ไม่ได้ “อยากได้อะไรไหม” ประโยคนี้พี่โรมหันมาถามฉัน“ไม่ค่ะ”“แน่ใจ?”ฉันไม่ได้ตอบอะไรแค่เพียงพยักหน้าให้ก่อนจะพากันเดินกลับมาที่รถ บรรยากาศมันค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับฉันมาก ไม่รู้สิ! มันก็บอกไม่ถูกเหมือนกันกลับถึงบ้านพักพี่บอลกับพี่กรณ์ก็มาช่วยยกของเข้าไปในครัว โดยมีพี่เติ้ลกับพี่โอมทำหน้าที่เป็นเชฟค่ะ ส่วนคนว่างงานอย่างฉันไม่รู้จะทำอะไรจึงหยิบมือถือขึ้นมาเล่นเกมส์เพื่อฆ่าเวลาแต่ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตอนแรกที่พี่เลย์ให้มือถือเครื่องนี้ เขาบอกฉันว่าอยากโทรเบอร์ไหนก็โทร วันนั้นพี่เลย์ใช้รถสีขาวแต่รถที่มารับฉันมันเป็นสีดำแสดงว่าวันนั้นเบอร์ที่ฉันโทรไปต้องเป็นพี่โรมแน่นอน พวกเขาจงใจส

นานมากที่ฉันแยกตัวออกมานั่งคนเดียว รู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวเองเลยค่ะหลังจากที่ฉันอาราะวาดใส่พวกเขาไปทั้งพี่เลย์และพี่โรมไม่เข้ามากวนใจฉันอีกเลย เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน“ขอนั่งด้วยคนสิ” ใครคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนจะนั่งลงข้างฉัน “เหนื่อยหน่อยนะถ้าจะพยายามจะเป็นตัวจริงของพี่แฝด” ไม่รู้ว่าที่อิงดาวพูดเธอต้องการจะสื่อถึงอะไร ฉันเพียงแค่รับบทเป็นผู้ฟังที่ดีเท่านั้นเอง “ขนาดแค่พี่เลย์คนเดียวฉันยังเหนื่อยมากเลย แววตาที่พี่แฝดมองเธอไม่เหมือนมองคนอื่นสักนิด”“แววตาแสนจะเย็นชานั่นน่ะเหรอ” ไม่รู้หรอกว่าคนอื่นเห็นยังไง แต่ฉันเห็นแบบนั้น เย็นชา เจ้าอารมณ์ ไม่มีเหตุผล“เหอะ!” เธอหัวเราะให้กับคำพูดของฉันแล้วพูดต่อ “ไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าแตกต่างจากคนอื่น เธอน่ะอยู่ในสายตาพี่แฝดแทบจะตลอดเวลาด้วยซ้ำ ไม่เชื่อก็ดูสิ” ได้ยินแบบนั้นฉันจึงกวาดสายตาไปรอบบริเวณทำให้ปะทะกับสายตาดุ ๆ สองคู่ที่กำลังมองมาทางฉัน“แต่อิงเป็นคู่หมั้นพี่เลย์ไม่ใช่เหรอ ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ”“ผู้ใหญ่เขาจัดการกันเองทั้งนั้น”“สมัยนี้แล้วยังมีเรื่องแบบนี้อยู่อีกเหรอ”“ฉันชอบพี่เลย์มากนะสารภาพตามตรงอย่างหน้าไม่อายเลย แต่พี่เลย์เขาเห็นฉันเป็นน้องสาวคนห

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันแทบไม่ได้นับเลยว่านี่มันผ่านมากี่เดือนแล้วหลังจากวันนั้นพวกเราสงบศึกกันมากขึ้น ไม่ใช่ว่าคุยกันเข้าใจหรืออะไรหรอกนะแต่ฉันเลิกตามหาคำตอบแล้วต่างหาก เป็นการใช้ชีวิตแบบล่องลอยมากชนิดที่ว่าหายใจทิ้งไปวัน ๆ ถึงจะถูก ที่สำคัญฉันแยกออกแล้วนะว่าคนไหนคือพี่เลย์ คนไหนคือพี่โรม แม้กระทั่งเขาใส่ชุดเหมือนกันฉันก็แยกออกค่ะ อาศัยความเคยชินจำเอาเพราะเขาสองคนแทบจะไม่มีอะไรต่างกันเลยยกเว้นนิสัย พี่เลย์จะดุและเผด็จการมากกว่า ส่วนพี่โรมเขาจะนิ่ง ๆ ค่ะ ติดไปทางเย็นชาด้วยซ้ำแต่ว่าเขาตามใจฉันบ่อยนะปึก!เอกสารหลายฉบับถูกวางลงตรงหน้าฉัน มันคือเอกสารสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั่นเอง เห็นแบบนี้แล้วดีใจมากอย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ใจร้ายใจดำขนาดนั้น“เธอต้องเรียนบริหาร” พี่เลย์พูดขึ้นก่อนจะนั่งลงตรงข้ามฉัน“เรียนอย่างอื่นไม่ได้เหรอคะ ยิ่งโง่ ๆ อยู่ด้วยยังให้เรียนบริหารอีก”“ด่าตัวเองก็เป็นนี่”“ก็หนูอยากเป็นแอร์โฮสเตส” บ่นอุบอิบแต่คนตรงหน้าก็ได้ยินอยู่ดี“ไม่ได้! เธอต้องเรียนบริหาร จบแล้วก็ทำงานใช้หนี้พวกเราด้วย”เหลือบมองพี่โรมเล็กน้อยเผื่อว่าเขาจะช่วยพูดให้ได้แต่เปล่าเลยดันส่งสายตาพิฆาตมาให้เหม

หลังจากพี่เลย์ผล็อยหลับไปฉันก็ออกมาด้านนอกและเดินสำรวจภายในบ้านนี้อย่างถือวิสาสะ พยายามนึกนะคะแต่มันนึกไม่ออกสักที มันเหมือนกับว่าเหตุการณ์นี้ฉันเคยผ่านมาแล้ว เคยได้อยู่กับเขาในแบบเดียวกัน เหมือนว่ามันเคยเกิดขึ้นมานานมาก ๆ แล้วระหว่างวันฉันคอยดูแลพี่เลย์อยู่ตลอดถ้าให้เดาฉันคิดว่าพี่โรมคงออกไปทำงานแทนพี่เลย์แน่นอน“จะสำรวจอีกนานไหม” เสียงทุ้มเอ่ยก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าฉัน“ดีขึ้นแล้วเหรอคะ”“อืม”“รูปนี้หายไปไหนส่วนหนึ่งเหรอคะ” ฉันว่าพลางชี้มือไปยังกรอบรูปขนาดเล็กที่แขวนอยู่บนผนัง ในภาพนั้นเหมือนจะมีอีกหนึ่งคนค่ะแต่ว่ามันขาดหายไปเหลือเพียงเขาสองคนเท่านั้นเอง แถมภาพมันก็เก่าพอสมควร“มันถูกลืม พวกเราเก็บมาได้เท่านี้ ความจริงเจ้าของภาพไม่น่าจะทิ้งมันด้วยซ้ำ” เขาเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะพูดต่อ “เพราะรูปถ่ายเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าครั้งหนึ่งมันเคยเกิดขึ้นจริง”“ตอนเด็ก ๆ ...”“ตอนเด็ก ๆ ทำไมเหรอ”“หนูน่าจะมีพี่ชายด้วยนะ” พูดไปตามความรู้สึกตัวเองเหมือนว่ามันจะเลือนรางมากแล้ว“ใช้คำว่าน่าจะ?”“จำไม่ค่อยได้ค่ะรู้แค่ว่ามี”แปลกมากที่ฉันเห็นภาพนี้แล้วนึกถึงเรื่องราวในวัยเด็ก มันนานมากพอที่จะลืมไปแล