All Chapters of ล่ารักมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

21 NCหงส์หยกเลิกคิ้วซ้ายสูง จ้องตอบดวงตาเทาเปล่งประกายลึกล้ำยากทายใจ เขาโน้มตัวลงบนเนื้อนวลอวบอิ่ม ปลายลิ้นตวัดเลียยอดถันช้า ๆ ก่อนครอบปากลงทั้งยอด ดูดเน้นจนเนื้อขาวชอกช้ำเป็นรอยแดงร่างบางแอ่นหยัดสะท้าน ฟันขาวขบเม้มกัดบนยอดถัน เขาขบไปทั่วทรวงสล้าง มือร้อนลูบลงด้านล่าง ปลดกระดุมกางเกงยีนส์ หงส์หยกผวาเมื่อได้ยินเสียงรูดซิป“นายใหญ่ ตรงนี้มันกลางศาลา อ่า”ฟันขาวกัดแรงลงยอดถัน ดวงตาเธอเบิกกว้าง เจ็บระคนเสียวซ่าน กางเกงถูกถอดออกจากร่างชั่วพริบตา ก้นเปลือยสัมผัสพื้นไม้แข็งกระด้างเย็นเยียบเจี้ยงหลงแทรกกายแกร่งลงหว่างขางาม ดันต้นขาซ้ายเธอขึ้นสูงจนเกือบชิดหน้าอก แก่นกายตั้งลำแข็งตัวตั้งแต่เห็นเธอเดินเข้ามาในสวนขณะเขาดีดพิณป้านใหญ่จ่อปากทาง ดันเข้าร่องรักแรงกดเน้นมิดลำแล้วหยุด โน้มร่างสูงใหญ่ลงให้อกแกร่งดันขาเธอไว้ ยิ่งทำให้สะโพกลอยสูงเหนือพื้นไม้“ไปไหนมาเฟิ่งหวง”เขาดันอีกครั้งให้แน่น มองหน้างามระเรื่อแดงซ่านจากลำคอขึ้นทั่วใบหน้า ถอนออกสุด ดันแน่น ลำใหญ่คับทางสวาทแสนแคบ ปลายหัวลากผ่านจุดอ่อนไหวด้านใน“นายใหญ่รู้อยู่แล้วว่าเฟิ่งหวงไปไหนมา”สาวใต้ร่างเถียงเสียงใสหวานกระเส่า จังหวะสะโพกสอบขย

23 คมมีด“นายแม่… นายแม่ เกิดเรื่องแล้วค่ะ!”ฟางเหนียงเดินแกมวิ่งเข้ามาในโถงน้ำชายามบ่ายของเรือนหลัก ชุดกี่เพ้าสีชมพูแนบกายชุ่มเหงื่อ ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือด แววตาร้อนรนปนตื่นตระหนกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“มีอะไรอาฟาง”นายแม่วางจอกชาลงช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองผู้มาใหม่ที่หอบหายใจถี่ ราวกับเพิ่งวิ่งสุดแรงมา“อาเฟิ่งหวง…หายตัวไปค่ะ”“ฮะ!? อะไรนะ!” นายแม่ผุดลุกขึ้นทันที หัวใจหล่นวูบ “แล้วบอกอาหลงหรือยัง”“ยังค่ะ ฟางเหนียงรีบกลับมาบอกนายแม่ก่อน”“ทำไมไม่โทรศัพท์มา แล้วนี่กว่าจะกลับถึงบ้าน...”“ฟางเหนียงตกใจมากค่ะ มือสั่นไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลย” เสียงเธอสั่นจริงอย่างที่พูด ดวงตารีเล็กฉ่ำวาวเหมือนกลั้นน้ำตาไว้สุดแรง“งั้นนายแม่ต้องรีบโทรบอกอาหลงเดี๋ยวนี้!” นายแม่คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแทบจะทันที“เดี๋ยวค่ะ!” ฟางเหนียงรีบเอื้อมมือคว้าแขนไว้นายแม่ชะงัก มองใบหน้าผู้หญิงตรงหน้าอย่างประหลาดใจ“มีอะไรอีกฟางเหนียง พูดมา”ฟางเหนียงเม้มริมฝีปากแน่น ราวกับลังเลสุดชีวิต ก่อนจะเอ่ยออกมาช้า ๆ“เฟิ่งหวง…หายไปพร้อมกับบอดี้การ์ดคนใหม่ค่ะ”“อะไรนะ!?” เสียงนายแม่ดังขึ้นทันทีฟางเหนียงรีบอธิบาย สีหน้าซีดลงเล็กน้อย“หลัง

25 ทุกอย่างเปลี่ยนไปเวลาผ่านไปราวดีดนิ้ว จากหน้าร้อนกำลังเคลื่อนเข้าสู่หน้าฝนเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว… ก่อนที่ “หงส์หยกตัวจริง” จะต้องปรากฏตัว“อาเฟิ่งหวง เมื่อไรอาหงส์จะมาสักทีนะ”นายแม่เอ่ยขึ้นในเช้าวันหนึ่ง หลังเหตุการณ์ฟางเหนียงผ่านไปได้ราวเดือนกว่าหงส์หยกชะงักมือที่กำลังยกกาแฟขึ้นจิบ เลื่อนสายตาไปมองเจี้ยงหลงโดยไม่รู้ตัวนายใหญ่ยังคงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นมาเก๊า สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ได้ยินบทสนทนานับจากวันนั้นเป็นต้นมาหงส์หยกไม่ต้องยืนปรนนิบัติอีกต่อไปเธอได้รับอภิสิทธิ์ให้นั่งร่วมโต๊ะอาหารกับทุกคนซึ่งผิดธรรมเนียมอย่างสิ้นเชิงแต่นายแม่กับนายพ่อก็ได้แต่ “น้ำท่วมปาก” เพราะชนักเรื่องฟางเหนียงยังติดอยู่ในใจ“เร็ว ๆ นี้แล้วค่ะนายแม่” หงส์หยกตอบเสียงเรียบ“อืม… แลกวันเดือนปีเกิดกันมาเดือนกว่าแล้ว ฤกษ์ก็ได้อีกสามเดือนข้างหน้าถ้ายังไม่มาเตรียมตัวอีก เดี๋ยวจะฉุกละหุก ทั้งชุดเจ้าสาว ทั้งของชำร่วย…”“อึก... แค่ก!” หงส์หยกสำลักติ่มซำจนหน้าแดง เจี้ยงหลงรีบเอื้อมมือลูบหลังให้“ค่อย ๆ กินสิ จะรีบไปไหน”น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน มือยังลูบหลังเธอเบา ๆ หงส์หยกยิ้มแห้ง ๆ ก่อนหยิบผ้าเช็ดปากมาซับริ

27 รู้ความจริง“อาเหม่ย อาเหม่ย”หงส์หยกยืนนิ่งอยู่ด้านหลังเจี้ยงหลง มองหญิงสาววัยต้นยี่สิบที่เพิ่งลงจากรถด้วยท่าทีร่าเริง เจี้ยงเหม่ยรูปร่างเล็ก ผิวขาว ใบหน้ากลมจิ้มลิ้ม ไม่ได้คล้ายพี่ชายเลยสักนิด แต่แววตาสดใสฉายชัดถึงความเอาแต่ใจแบบคนถูกตามใจมาตลอดชีวิต“หม่าม้า!”เสียงใสปนอ้อนดังขึ้นทันทีที่เห็นนายแม่ เจี้ยงเหม่ยวิ่งเข้าไปกอดแน่นอย่างคิดถึง ก่อนจะหันกลับมาเห็นพี่ชาย“ก่อก๊อ!”เธอปล่อยมือจากแม่แล้ววิ่งเข้ากอดเจี้ยงหลงเต็มแรง ราวกับเด็กหญิงที่ยังไม่โต เสียงสะอื้นหลุดออกมาเบา ๆ“ไม่เจอกันตั้งสองปี ยังขี้แงเหมือนเดิมเลยนะ” เจี้ยงหลงลูบหัวน้องสาวอย่างเอ็นดู สีหน้าอ่อนลงอย่างที่หงส์หยกไม่ค่อยได้เห็นนัก“อือ… น้องโตขึ้นเยอะเลย”เจี้ยงเหม่ยเช็ดน้ำตาเงยหน้ามองพี่ชาย ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่หญิงสาวอีกคนซึ่งยืนเงียบอยู่ด้านหลัง“มารู้จักพี่สะใภ้ก่อนสิ”เจี้ยงหลงดึงมือหงส์หยกให้ก้าวออกมายืนข้างกาย แต่คำพูดยังไม่ทันจบ เจี้ยงเหม่ยก็หัวเราะหยันออกมาเบา ๆ“ไม่ต้องหรอกก่อก๊อ หล่อนก็แค่คนใช้ของว่าที่พี่สะใภ้ไม่ใช่เหรอ คนแบบนี้รู้จักไปก็เสียเวลา เสนียดจะเกาะอาเหม่ยเปล่า ๆ”“เจี้ยงเหม่ย!” เสียงทุ้มต

29 คืนแหวน“อาหงส์มาแล้ว มา ๆ กินข้าวกัน”เสียงนางเหลียนดังขึ้นจากในครัวพร้อมกลิ่นกับข้าวหอมฉุยที่ลอยออกมาปะทะจมูก หงส์หยกถอดรองเท้าแตะไว้หน้าบ้าน ก่อนก้าวเท้าเข้าไปในเรือนไม้สองชั้นหลังเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ในซอกตึกย่านค้าขายของคนจีน บ้านไม่ได้ใหญ่โตหรูหราอะไรนัก แต่สะอาด เป็นระเบียบ และเต็มไปด้วยกลิ่นอายความอบอุ่นแบบที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กเธอหอบหิ้วถุงอาหารจากร้านเจ้าดังในซอยข้าง ๆ มาด้วย แขนข้างหนึ่งถือถุงพลาสติกที่ยังอุ่น มืออีกข้างสะพายกระเป๋าทำงานไว้ลวก ๆ ก่อนยื่นของให้เด็กในบ้านรับไปจัดใส่จาน“มาลูก กินข้าวกัน”เสียงอากงหวังดังจากโต๊ะกลมกลางห้องอาหาร ชายชราวางแว่นอ่านหนังสือลงก่อนเงยหน้ามองหลานสาวเพียงคนเดียวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนหงส์หยกพยักหน้ารับ วางกระเป๋าไว้บนเก้าอี้ยาวข้างผนัง แล้วนั่งลงที่ประจำของตัวเองโดยไม่พูดอะไรสักคำ“เออ วันนี้อาหงส์ซื้ออะไรกลับมา เห็นให้เด็กเอาไปใส่จาน”“ขาหมูพะโล้ร้านแปะเฮงค่ะ”อากงหวังเหลียวมองนางเหลียนแล้วหัวเราะเบา ๆ กลบความเงียบในโต๊ะอาหาร“ดี ๆ อากงกำลังอยากกินพอดี”“มาแล้วค่า”เด็กสาวในบ้านยกจานขาหมูพะโล้สีเข้มน้ำขลุกขลิกมาวางกลางโต๊ะกลมแบบมีที่