All Chapters of ล่ารักมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

11 น้ำแกงไม่สูญเปล่า“อาเจ่ จะไปไหน”เสียงจินเยว่ร้องทักเมื่อเห็นเฟิ่งหวงพันผ้าไว้บนศีรษะสะแน่นหนา เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมถุงกระดาษใบเล็กในมือ“เจ่เจ๊จะลงไปนั่งเล่นด้านล่างเสียหน่อย วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน” เฟิ่งหวงตอบพลางคว้าผ้าผืนเล็กซับต้นคอเหมือนไม่มีอะไร“แล้วทำไมอาเจ่ต้องโพกผ้าไว้ที่หัวล่ะ” จินเยว่ยังไม่หายสงสัย นอนตะแคงมองพี่เฟิ่งหวงที่สวมชุดนอนธรรมดา เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นดูไม่เข้ากับบ้านผู้ดีเก่าแก่เท่าใดนัก แต่กลับเข้ากับเธออย่างน่าประหลาด“ไม่มีอะไรหรอก” เฟิ่งหวงพูดเสียงเรียบ “อยากลงไปสางผมข้างล่าง ไม่อยากให้ห้องเลอะ ขี้เกียจเก็บ”คำพูดนั้นเหมือนตอบปิดประเด็น แต่สายตาของเธอกลับหลบเลี่ยง ดวงตาอัลมอนด์เหลือบไปทางหน้าต่าง เหมือนกำลังนับเวลาอะไรอยู่ในใจจินเยว่ทำท่าจะอ้าปากถามต่อ ทว่าพี่เฟิ่งหวงกลับรีบเดินออกจากห้องก่อน รอยเท้าเบา ๆ เร่งลงบันไดเหมือนคนกลัวถูกจับได้เฟิ่งหวงเลาะออกจากเรือนไป๋หลานผ่านทางเดินหินกรวดด้านข้าง ตรงไปยังสวนระหว่างเรือนคนใช้กับเรือนอิงฮวา เธอเลือกเก้าอี้ไม้ตัวยาวสำหรับนั่งเล่นใต้เงาต้นอิงฮวา ที่พุ่มใบพอให้บังสายตาคนผ่านไปมาได้เธอวางถุงกระดาษล

13 ปะทะคารมหงส์หยกหัวใจเต้นรัวขณะวิ่งออกมาจากตึกเฟยหลง ในมือยังกำดอกมะลิไว้แน่นจนกลีบชอกช้ำ กลีบดอกสีขาวร่วงหล่นจากฝ่ามือเพราะแรงบีบภาพมังกรที่เคลื่อนไหวบนแผ่นหลังยังติดตา มังกรที่ดวงตาวาวใหญ่ ลุกโชน ราวกับจ้องมองเธอไม่วาง“อาเจ่มาแล้ว!” เสียงจินเยว่ร้องทักจากในครัว เมื่อเห็นหงส์หยกเดินมาแต่ไกล สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก“เจ่เจ๊เป็นอะไร ทำไมหน้าตาไม่ค่อยดีเลย”เหล่ามาม่าหันมามอง ใบหน้าหงส์หยกแม้จะแดงก่ำจากแดด แต่ยังเห็นได้ชัดว่าซีดเซียวและร้อนรน“ไม่มีอะไรหรอก แค่รีบไปหน่อย กลัวจะไม่ทัน”เธอเบือนหน้าหลบสายตาทุกคน รีบเดินไปล้างดอกมะลิ ก่อนใส่ลงในหม้อน้ำเชื่อมที่ยังอุ่น แล้วปิดฝาไว้ให้กลิ่นหอมอบอวลอยู่ข้างใน“เตรียมเสร็จหมดแล้วเหรอคะมาม่าเถาซัว วันนี้เฟิ่งหวงเลยไม่ได้ผัดอะไรเลย”“ไม่เป็นไร ไว้วันหลังค่อยมาทำ วันนี้เหนื่อยแล้ว ไปพักก่อนไหม ส่วนอาหารให้จินเยว่ายกไป”“ไปเถอะอาเจ่ เร็ว ๆ ดูสิ เหงื่อเต็มเลย”จินเยว่ดันแผ่นหลังของหงส์หยกให้ออกจากครัว ร่างเล็กกว่าดันร่างสูงกว่า จนมองไม่เห็นทาง ไม่ทันระวัง เดินชนขอบโต๊ะเข้าอย่างแรง หม้อน้ำบนโต๊ะพลันหล่นลงใส่เท้า“โอ๊ย! โอ๊ย! เจ็บ…เจ็บจัง!”เกิดความว

15 ซูเม่ยเจี้ยงปินกับเจี้ยงไฉสบตากันเมื่อเจี้ยงหลงเอ่ยขึ้นหลังอาหารเช้าจบลง นายแม่เหลือบมองฟางเหนียงที่ใบหน้าแดงก่ำ นัยน์ตารื้นราวกับหยาดน้ำตาจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ“แต่ว่าอาหลง… เฟิ่งหวงเป็นเด็กรับใช้ของอาหงส์หยก อีกสามเดือนอาหงส์หยกก็จะมาเป็นนายหญิงของบ้าน มันดูไม่ดีต่ออาหงส์หยกนะลูก”เจี้ยงหลงเพียงยกถ้วยน้ำชาที่ชงอ่อนจางขึ้นดื่มกลั้วปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“ถ้าอย่างนั้นนายแม่ก็ให้ฟางเหนียงกลับกวางตุ้งเสีย หงส์หยกจะได้ไม่เจ็บช้ำน้ำใจเมื่อมาถึง”มือใหญ่ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างสม่ำเสมอวางถ้วยน้ำชาลงอย่างแผ่วเบา เงยหน้ามองนายแม่ที่สีหน้าพลันซีดเผือด“ไม่ได้นะอาหลง อาฟางเหนียงอยู่บ้านหลังนี้มาหลายปี จะให้กลับไปแล้วจะไปอยู่กับใคร”“ถ้าเช่นนั้นก็ทำตามที่ลูกบอก อีกสามวันให้เฟิ่งหวงยกน้ำชา”“ตะ… แต่ว่าตอนอาฟางเหนียงก็ไม่ได้ยกน้ำชา อีกอย่างทำแบบนี้มันผิดประเพณีนะลูก เฟิ่งหวงไม่ได้เป็นภรรยาเอก จะให้ยกน้ำชาไม่ได้”“ลูกเพียงแค่บอก หวังว่านายแม่จะทำตาม อีกอย่างเรือนไป๋หลานไม่เหมาะกับเฟิ่งหวง รบกวนจัดเรื่องเรือนนอนใหม่ให้เธอด้วย”เจี้ยงปินได้แต่มองตามแผ่นหลังลูกชายที่เดินออกไปอย่างสง่างามเหมือนเช่

17 ยกน้ำชาใบหน้างดงามบนร่างระหงแหงนมองท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องครืนดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับย้ำเตือนว่าอากาศของมาเก๊าในหน้าร้อนนั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้เลยสักวันเดียวหงส์หยกเดินไม่รีบร้อน หลังจากออกมาเดินเล่นออกกำลังกายในสวนยามเช้า ก่อนจะมุ่งหน้ากลับเรือนหลัก วันนี้คือวันที่เธอต้องยกน้ำชานายแม่จัดชุดมาให้เธอเพียงพอสมฐานะ เป็นกี่เพ้าสีแดงธรรมดา ไม่หรูหรา ไม่โดดเด่น บ่งบอกชัดเจนว่าเธอเป็นเพียง “คนรับใช้” มิใช่เจ้าสาวเอกของบ้านหญิงสาวก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง เดินไปตามโถงทางเดินยาวจนถึงห้องนอนเล็กของตน“อาเจ่ มาเตรียมตัวเร็วเข้า”เสียงจินเยว่ร้องทักทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไป หงส์หยกเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะนั่งลงบนขอบเตียง มองชุดกี่เพ้าที่แขวนรออยู่หน้าตู้เสื้อผ้าไม้ใบเล็กห้องที่จัดให้เธออยู่คงเป็นห้องของคนรับใช้เก่าของนายแม่ เครื่องเรือนเรียบง่าย ทำจากไม้เนื้อแข็ง ดูทนทานแต่ไร้ความหรูหรา“รู้หรือยังว่าจะยกน้ำชากี่โมง” หงส์หยกถามเบา ๆ“นายใหญ่มาแล้วค่ะ ตอนนี้อยู่ข้างล่าง ทุกคนรออาเจ่อยู่คนเดียว”หงส์หยกสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองแสงแดดนอกหน้าต่างอีกครั้ง ยังเช้าเกินไป… หรือเธอคิดไปเองว่าพิธีควรจะเป

19 หายตัวออกจากบ้านกายหงส์หยกยังซบก่ายกกอกกว้างที่ชื้นเหงื่อเมื่อได้ร่วมเรียงอภิรมย์อีกรอบ พลันนึกไปถึงบทกวีของจางเหิงที่บรรยายถึงเจ้าสาวในคืนเข้าหอครั้งแรกคงจะเป็นเช่นนี้กระมัง ลีลารักเร่าร้อนเพราะครูดีจึงเป็นดั่งที่หนังสือกล่าวอ้างหงส์หยกอ่อนแรง พยุงร่างลุกขึ้นนั่งแล้วผละออกจากอกกว้างของเขา เก็บเสื้อผ้าที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมากอดไว้แน่น ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเธอยืนนิ่งอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตัวเองอย่างแปลกตาหญิงสาวในกระจกผมยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากบวมช้ำจากจุมพิตยาวนาน ร่องรอยความใกล้ชิดยังปรากฏอยู่ทั่วแววตา แม้ไม่ต้องมองไปถึงเนื้อตัวก็รู้ได้ทันทีว่าเพิ่งผ่านเรื่องอะไรมาหัวใจยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะหงส์หยกรีบอาบน้ำ เปลี่ยนกลับมาใส่กี่เพ้าสีแดงตัวเดิม จัดผมให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนเปิดประตูออกมา“เฟิ่งหวงต้องกลับก่อนแล้วค่ะ”เธอยอบกายเล็กน้อย เอ่ยเพียงสั้น ๆ แล้วเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนจางของสตรีและบรรยากาศอบอุ่นที่ยังค้างอยู่ในห้องเจี้ยงหลงนั่งอยู่บนขอบเตียง เขาไม่ได้รั้ง ไม่พูดชักชวน ไม่พูดแม้แต่คำเดียว เพียงมองตามแผ่นหลังระห