ล่ารักมาเฟีย

1 หงส์หยก

หน้าฝนของเมืองไทยคือฤดูที่อากาศร้อนชื้นที่สุด โดยเฉพาะเดือนมิถุนายน ต่อให้ฝนตกลงมาเป็นระยะก็ไม่ได้ช่วยให้เย็นลงเท่าไร กลับยิ่งทำให้ความชื้นเกาะติดผิวกายจนรู้สึกอึดอัด

หญิงสาววัยยี่สิบหกปีในชุดสูทเข้ารูปสีครีมก้าวลงจากรถ ฝ่าสายฝนบาง ๆ เข้ามายังตัวบ้านที่ซ่อนอยู่หลังอาคารพาณิชย์ย่านการค้าคนจีนชื่อดังกลางกรุงเทพฯ สูทที่ตัดเย็บพอดีตัวขับเน้นรูปร่างสูงโปร่ง เว้าโค้งอย่างผู้หญิงเต็มตัว แม้ดีไซน์จะดูคล้ายเสื้อผ้าผู้ชายก็ตาม

พรึบ !

หงส์หยกหุบร่มสีขาวก่อนเสียบไว้ที่ชั้นเก็บด้านหน้า แล้วเดินเข้าบ้าน ถอดรองเท้าส้นสูงเปลี่ยนเป็นรองเท้าใส่ในบ้านตามธรรมเนียม

เธออาศัยอยู่กับพ่อแม่และอากง เป็นครอบครัวคนจีนรุ่นเก่าที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาตั้งรกรากในไทยตั้งแต่สมัยปู่ การอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่คือเรื่องปกติ และบ้านหลังนี้ก็อยู่มานานเกินครึ่งศตวรรษแล้ว ต่อเติมอะไรแทบไม่ได้ ทำได้เพียงซ่อมแซมรักษาสภาพ

“คุณหงส์มาแล้วค่า”

เสียงใสของเด็กรับใช้วัยสิบแปดดังขึ้น หงส์หยกถอดสูทส่งให้ ก่อนยิ้มหวานให้แม่ศรีนวล แม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เล็ก เพราะมารดาอ่อนแอหลังคลอด ไม่อาจดูแลเธอเองได้

“แม่ศรี หงส์กลับมาแล้วค่ะ”

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ เปียกหมดแล้ว”

ศรีนวลดันหลังเธอขึ้นบันไดไปชั้นสาม

ขณะเดียวกัน ในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง บรรยากาศกลับตึงเครียดผิดปกติ

“อาหงส์มาแล้ว จะบอกลูกก็ค่อย ๆ พูดกันนะ”

เหลียน ผู้เป็นแม่เอ่ยเสียงเบา ใบหน้าซีดเซียวจากสุขภาพที่ไม่แข็งแรงนัก เธอมองสามีและอากงหวังซึ่งนั่งนิ่งผิดวิสัย สีหน้าทั้งคู่ดูไม่สบายใจเอาเสียเลย

“ป๊าบอกอาหงส์เองก็แล้วกัน” เจียง พ่อของหงส์หยกถอนหายใจ

“ลื้อเป็นลูกอั๊ว เป็นลูกก็ต้องกตัญญู จะให้พ่อออกหน้าแทนไม่ได้!” อากงหวังเสียงสูงทันที ผมขาวทั้งศีรษะสั่นไหวตามอารมณ์

“ก็ใครกันที่ไปสัญญากับเขาไว้…” เจียงสวนกลับอย่างอ่อนแรง

“มันนานแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเขายังจำได้!” อากงสะบัดหน้าอย่างร้อนรน จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังเข้ามาในห้อง

“ให้หงส์เข้าใจอะไรกันคะทุกคน”

หงส์หยกปรากฏตัวในชุดสบาย ๆ หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอนั่งลงข้างแม่ สายตามองวนไปทั่ว ทุกคนหลบตาอย่างมีพิรุธ

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ม๊า ป๊า อากง”

เหลียนมองลูกสาวอย่างหนักใจ หงส์หยกคือเสาหลักของบ้าน ทั้งดูแลกิจการ ทั้งประคองญาติพี่น้อง ธุรกิจจากร้านเกลือกับทองในอดีตขยายกลายเป็นเครือใหญ่ในมือเธอ

สวย เก่ง ฉลาด จนไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าเข้ามาจีบ

“กะ…ก็มีเรื่องนิดหน่อยอาหงส์” อากงเอ่ยเสียงสั่น

“พูดมาเถอะค่ะ หงส์ฟังอยู่”

“อาหงส์ก็อายุยี่สิบหกแล้ว เลยวัยแต่งงานมา…”

“แล้วยังไงคะ” น้ำเสียงเรียบแต่กดดันจนทั้งห้องเงียบกริบ เหลียนถอนหายใจ ก่อนเป็นฝ่ายพูดเอง

“เมื่อเกือบสี่สิบปีก่อน อากงไปสาบานกับเพื่อนคนหนึ่งชื่อชุน ดื่มกินเป็นพี่น้อง และตกลงกันว่า ถ้ามีลูกชายลูกสาวจะให้เกี่ยวดองกัน”

“แล้ว?”

“แต่ต่างฝ่ายต่างมีแต่ลูกชาย เรื่องก็เงียบไป จนไม่นานมานี้ ฝั่งนั้นติดต่อกลับมา…”

หงส์หยกเลิกคิ้ว

“เขามีหลานชายคนหนึ่ง อายุสามสิบกว่า เป็นนักธุรกิจใหญ่” พ่อเธอเสริม

“ชื่อเจี้ยงหลง” อากงพูดเบา ๆ

“เจี้ยงหลง… แห่งมาเก๊า?” หงส์หยกลุกพรวด “มาเฟียคนนั้น?”

“เขาไม่ใช่มาเฟียแล้ว เดี๋ยวนี้ไม่มีแบบนั้นแล้ว” แม่รีบแก้

“งั้นทำไมเราต้องกลัวคะ หงส์ไม่แต่ง ใครจะทำอะไรได้”

อากงเงยหน้าขึ้น สีหน้าจริงจังเป็นครั้งแรก “เพราะตอนนั้น กงกับเพื่อนแลกของหมั้นกันไว้”

เขาหยิบป้ายหยกสีเขียวขึ้นมา ลายมังกรกับดอกโบตั๋นสลักงดงาม มีอักษร ‘เจี้ยง’ อยู่กลางแผ่น

“แล้วของอากงคืออะไรคะ”

“แหวนหยกของอาม่า”

หงส์หยกนิ่งไป อาม่าของเธอเสียชีวิตตั้งแต่พ่อยังเล็ก แหวนวงนั้นคือของแทนใจเพียงชิ้นเดียว

“อากงอยากได้แหวนคืน?”

“ใช่…”

หงส์หยกกำป้ายหยกแน่น ความเย็นซึมผ่านฝ่ามือ “งั้นหงส์จะเอาไปคืนเองค่ะ และขอแหวนย่ากลับมา”

อากงพยักหน้า ก่อนพูดเสียงต่ำ “ป้ายหยกอันนี้ สั่งใครในตระกูลเจี้ยงก็ได้ แค่แสดงป้าย”

คิ้วซ้ายของหงส์หยกเลิกขึ้น “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอเก็บหยกใส่กระเป๋ากางเกงอย่างระมัดระวัง ก่อนเงยหน้ามองทุกคน

“เดี๋ยวหงส์จัดการเอง”

เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

ร่างสูงโปร่งในชุดทำงานของหงส์หยกเดินลัดเลาะผ่านซอกตึกแคบ ๆ ในย่านไชน่าทาวน์ จนมาหยุดหน้าบ้านไม้ครึ่งปูนหลังหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางตึกแถวสูงชัน ที่นี่คือที่พำนักของเหล่าซือ อาจารย์ผู้เธอมาฝากตัวเรียนรู้ศาสตร์หลายแขนงตั้งแต่ยังเด็ก

“เหล่าซือ”

มือเรียวยกขึ้นไหว้เมื่อก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะกลางศาลา โต๊ะซึ่งไม่อาจเรียกว่าโต๊ะทำงานเต็มปากนัก เพราะตั้งอยู่กลางสวนเล็ก ๆ รายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาเย็นสบาย

“อ้าว อาหงส์ มีอะไรหรือเปล่า”

ชายชราผอมสูงเงยหน้าจากกระดาษอักษรจีน พู่กันยังคาอยู่ระหว่างนิ้ว เขามองลูกศิษย์สาวที่ตนสั่งสอนมาด้วยตัวเองแทบทุกศาสตร์ที่รู้

“หงส์แวะมาบอกเหล่าซือค่ะ ช่วงนี้หงส์คงต้องเดินทางไปต่างประเทศหลายเดือน”

เธอเดินเข้ามานั่งตรงข้าม บ้านของอาจารย์ซานแม้ตั้งอยู่กลางย่านการค้า แต่กลับเงียบสงบผิดกับภายนอก ตัวบ้านเป็นไม้เก่าผสมปูนแบบสมัยก่อน มีสวนเล็ก ๆ แทรกอยู่กลางลาน

“จะไปไหนล่ะ” อาจารย์วางพู่กันลง ยกป้านชารินให้

“มาเก๊าค่ะ ด้วยเรื่องครอบครัว”

หงส์หยกเล่าเรื่องคำสาบานของอากงและป้ายหยกให้อาจารย์ฟังทั้งหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ

เธอเรียนกับอาจารย์ซานมาหลายปี ตั้งแต่บังเอิญพบกันในวัดจีนแห่งหนึ่ง อาจารย์เคยบอกว่าเป็นโชคชะตาที่ทำให้ได้มาเป็นศิษย์อาจารย์กัน

นอกจากขลุ่ยและอักษรจีน ท่านยังสอนการป้องกันตัว การฝึกสมาธิ และศาสตร์ชีวิตอีกมากมาย

“แล้วลื้อคิดไว้หรือยังว่าจะเข้าไปแลกคืนยังไง” อาจารย์ถาม หลังรับป้ายหยกไปพิจารณาใกล้ ๆ หงส์หยกรับกลับมา มองมันเพียงครู่เดียวก่อนตอบ

“ไม่ยากค่ะ ของสำคัญขนาดนี้ ฝั่งนั้นต้องอยากได้คืนอยู่แล้ว”

อาจารย์ลูบเคราขาวช้า ๆ “แล้วถ้าเขาอยากได้อาหงส์ไปด้วยล่ะ เพื่อเป็นเจ้าของป้ายหยกนี้”

เธอเงียบไปอึดใจ ก่อนตอบตามความจริง “ถ้าเป็นอย่างนั้น หงส์คงต้องทำแบบเงียบ ๆ”

อาจารย์มองศิษย์สาวที่ลุกขึ้นราวกับตัดสินใจทุกอย่างไว้แล้ว

สายตาเขาเหลือบไปเห็นอักษรจีนที่เขียนค้างไว้บนกระดาษ ซวงสี่มงคลคู่

“รู้ประวัติคำนี้ไหม” เขาถาม

“รู้ค่ะ เรื่องบัณฑิตหวังอันสือ สอบรับราชการได้วันเดียวกับวันแต่งงาน เลยเขียน ‘สี่’ ซ้อนกัน กลายเป็นมงคลคู่”

อาจารย์พยักหน้า ก่อนจรดพู่กันลงหมึก

“เหล่าซือเขียนให้ใครหรือคะ ถึงบังเอิญขนาดนี้”

“แค่ฝึกมือ ยังไม่รู้จะได้ใช้เมื่อไร เจ้าไปเถอะ”

หงส์หยกไหว้ลา ก่อนเดินออกไปเงียบ ๆ เหล่าซือมองตามแผ่นหลังนั้น ก่อนพึมพำเบา ๆ

“โชคชะตา… คนจะมีวาสนาต่อกัน ฝืนไม่ได้หรอก”

พู่กันจรดลงบนกระดาษอีกครั้ง อักษร มงคลคู่ ปรากฏชัด หนักแน่น งดงาม

คำที่เขาหวังว่าจะได้ใช้…ในอีกไม่นานนัก