All Chapters of ล่ารักมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

2 เจี้ยงหลงอาคารขนาดมหึมากลางเกาะมาเก๊า แม้จะไม่สูงเสียดฟ้า แต่กินพื้นที่กว้างใหญ่หลายร้อยตารางเมตร ตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมยุโรปหรูหรา ภายในเป็นทั้งแหล่งรวมแบรนด์เนม ร้านอาหารชื่อดัง และโรงแรมระดับห้าดาวหลงพาเลช มาเก๊า คาสิโน คือหนึ่งในศูนย์กลางความมั่งคั่งของเกาะ นักท่องเที่ยวยังคงหลั่งไหลไม่ขาดสาย แม้ไม่ใช่ฤดูกาลท่องเที่ยวเดือนมิถุนายนของมาเก๊าร้อนชื้นไม่ต่างจากบ้านเรา บางวันฝนกระหน่ำตั้งแต่เช้า บางวันแดดแรงจนพื้นหินร้อนระอุ สภาพอากาศแปรปรวนเหมือนโชคชะตาของคนที่อาศัยอยู่บนเกาะแห่งนี้เจี้ยงหลงยืนอยู่หลังผนังกระจกโค้งสูงจากพื้นจรดเพดาน ห้องทำงานชั้นบนมองลงไปเห็นบ่อนคาสิโนทั้งชั้นราวกับสนามรบร่างสูงใหญ่ในชุดถังจวงสีดำสนิททำจากผ้าไหมเนื้อดี เสื้อคอจีนสาบตรงขับเน้นไหล่กว้างกับแผงอกแน่น ผ้าเงางามสะท้อนกล้ามเนื้อใต้เนื้อผ้าอย่างชัดเจนเขาหมุนแหวนหยกในมือช้า ๆ แหวนหมั้นแทนใจของที่ปู่แลกกับป้ายหยกประจำตระกูลของที่ไม่ควรถูกนำไปแลกกับคำสาบานไร้สาระตั้งแต่สี่สิบปีก่อน“พี่ใหญ่ คิดว่าว่าที่เจ้าสาวจะหน้าตายังไง”เจี้ยงหนิงเฉิง ลูกพี่ลูกน้องเอ่ยขึ้นพลางพิงโซฟา หน้าหวาน ตาตี๋ ผิวขาวกว่าคนมาเก๊า

4 แหวนหยกของอาม่าในมื้อเที่ยงของวันที่สาม นับตั้งแต่หงส์หยกเข้ามาอยู่ใต้ชายคาคฤหาสน์ตระกูลเจี้ยง เธอยังไม่เคยได้พบกับเจ้าของบ้านตัวจริง นายใหญ่ตระกูลเจี้ยง“เห็นว่าอาหลงให้คนมาแจ้ง บอกว่าคืนนี้จะกลับมานอนบ้าน”เสียงนายแม่เอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารทรงกลมในห้องเฟิงฟู่หงส์หยกยืนอยู่ห่างจากโต๊ะตามตำแหน่งของคนรับใช้ เธอสังเกตได้ทันทีว่าวันนี้ผิดจากทุกวัน ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่ ธรรมเนียมของบ้านคือ กินไม่พูด ตามคำสอนของขงจื้อ โต๊ะอาหารมักเงียบกริบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยเบา ๆ เท่านั้นแต่วันนี้… คำว่า “อาหลงจะกลับบ้าน” ทำให้ทั้งโต๊ะเปลี่ยนบรรยากาศหงส์หยกเหลือบมองไปทางคุณฟางเหนียง ไหน่ไนของนายใหญ่ หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น ใบหน้าขาวผ่องแต้มสีแดงเรื่อทันที มือที่จับชายกี่เพ้าบิดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัวสามวันที่หงส์หยกเฝ้าสังเกตอยู่เงียบ ๆ เธอเริ่มเข้าใจระบบของบ้านหลังนี้ บ้านตระกูลเจี้ยงอาจใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ มีโทรศัพท์ ลิฟต์ ห้องครัวแบบยุโรป แต่ในเรื่องลำดับชนชั้นและความสัมพันธ์ ทุกอย่างยังคงยึดรูปแบบจีนโบราณไว้อย่างแน่นหนาคุณฟางเหนียงยืนอยู่ใกล้โต๊ะกว่าหงส์หยกเล็กน้อย สถ

6 ดูหน้าให้ชัดเช้าวันถัดมา กลิ่นอาหารลอยออกมาจากห้องเฟิ่งฟู่ตั้งแต่ก่อนเจ็ดโมง โต๊ะอาหารจัดอย่างเป็นระเบียบตามธรรมเนียมเดิม โจ๊กปลาสำหรับอากงตามแบบกวางตุ้ง ขนมปังปิ้ง กาแฟดำ และชุดอาหารที่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชุด จัดไว้พร้อมเหมือนรู้แน่ว่าวันนี้จะมีใครมาร่วมโต๊ะหงส์หยกช่วยจินเยว่ยกถาดใหญ่วางโต๊ะข้าง แล้วค่อยยกลงบนโต๊ะกลม“อ้าว มา ๆ กันแล้ว ทานข้าวอากง นายพ่อ”น้ำเสียงนายแม่วันนี้ดูสดชื่นกว่าทุกวัน ราวกับแสงเช้าทั้งหมดกำลังอยู่ในดวงตาของเธอหงส์หยกหันไปมองชุดอาหารที่เพิ่มขึ้น ใจเต้นหนักขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องมีใครมาบอกจินเยว่กระซิบเหมือนเล่าเรื่องใหญ่ “วันนี้นายใหญ่อยู่บ้าน นายใหญ่ต้องมาร่วมโต๊ะอาเจ่”เร็วเกินไป…หงส์หยกยังไม่ทันเตรียมตัวรับมือ เธอพยายามปรับสีหน้าให้เรียบเหมือนเดิม แต่ความตึงในลำคอทำให้กลืนยากขึ้น“อ้าว มา ๆ ฟางเหนียง วันนี้อาหลงอยู่บ้าน ปรนนิบัติให้ดีล่ะ”ฟางเหนียงมาในกี่เพ้าสีชมพูสดใสกว่าทุกวัน ต่างหูหยกและปิ่นปักผมดูตั้งใจเกินกว่า “เช้าอีกวัน” เธอวางน้ำแกงไว้บนโต๊ะเล็กด้านข้าง รอเวลานายใหญ่ลงมาแล้วจะยกไปเสิร์ฟด้วยมือของเธอเอง“ฟางเหนียงทำน้ำแกงมาให้อาหลงด้วยเหรอ งั้นต้อ

8 ภาพจริงเจี้ยงหลงเงยหน้าขึ้นจากงาน เมื่อผิดสังเกตว่าเสียงขยับของเธอหายไป เขามองไปยังโซฟาหญิงสาวหลับสนิท หัวเอียงพิงพนักโซฟา ผิวขาวนวลของเธอแม้ในแสงสลัวก็ยังดู “สว่าง” อย่างประหลาด ราวกับมีแสงจากภายในเขาลุกขึ้น เดินไปอย่างเงียบที่สุด แล้วนั่งลงข้าง ๆฝ่ามืออุ่นแตะที่ใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา ประคองให้ไม่ไหลตกจากพนัก โครงหน้าเธออยู่ใกล้เสียจนเขาได้ยินลมหายใจสม่ำเสมอ ได้กลิ่นจาง ๆ ของฝนติดปลายผม กลิ่นที่ทำให้คนอยาก “ครอบครอง” มากกว่าที่ควรหงส์หยกครางเบา ๆ ในลำคอ เหมือนคนกำลังหาที่พึ่ง เธอขยับใบหน้ามาหาความอุ่นจากฝ่ามือเขาโดยไม่รู้ตัว ดึงร่างตัวเองใกล้ขึ้นอีกนิดสาบเสื้อคลุมคลายออกเล็กน้อยตามแรงขยับ เผยผิวกายรำไรพอให้สายตาคน “ไม่ควรดู” หยุดมองเจี้ยงหลงนิ่งไป ควบคุมตัวเองสุดกำลังเพราะวินาทีนี้… เธอไม่ได้เป็นคนใช้ไม่ได้เป็น “เฟิ่งหวง”และไม่ใช่แค่ผู้หญิงปริศนาในคาสิโน เธอคือคำท้าทายที่เดินเข้าบ้านเขาเองแล้วหลับอยู่ข้างเขาโดยไม่รู้ว่ากำลังเอาชีวิตไปวางไว้ตรงไหนดวงตาอัลมอนด์สีน้ำตาลกระจ่างพลันเปิดกว้าง แววตาระคนสงสัยปนฉงน ก่อนจะนึกขึ้นได้ รีบกระถดตัวถอยหนี แต่ไม่ทันการ มือใหญ่กำยำของเจี้ยง

10 เฟิ่งหวงหน้าร้อนของมาเก๊าเป็นเช่นนี้เสมอ เมื่อวานฝนกระหน่ำ วันนี้แดดแผดเผา หงส์หยกเดินลัดเลาะตามทางหินปูเรียบ ไปยังตึกเฟยหลง เหงื่อซึมแผ่นหลังชุ่มชื้นใต้ชุดถังจวงสีขาว“เฟิ่งหวง”หงส์หยกชะงักเท้า หันมองต้นเสียง พบร่างอวบอิ่มในกี่เพ้าสีชมพูอ่อนของคุณฟางเหนียง ยืนรอใต้ต้นอิงฮวาข้างผนังรั้วติดเรือนนอนของเธอ สาวรับใช้ถือโถน้ำแกงถ้วยกระเบื้องลายงามยืนขนาบด้านหลังหงส์หยกยอบกายทำเคารพ รอยยิ้มไม่จริงใจของคุณฟางเหนียงทำให้เธอขนลุกเกรียว“กำลังจะไปตึกเฟยหลงใช่ไหม ฉันอยากส่งน้ำแกงให้นายใหญ่”คิ้วซ้ายหงส์หยกกระตุก มองโถน้ำแกงใบย่อมที่ยื่นออกมา“ช่วยบอกนายใหญ่ด้วยว่าฉันทำเองกับมือ”แม้ไม่อยากรับ แต่สถานะเธอตอนนี้เป็นเพียงหญิงรับใช้ว่าที่เจ้าสาว จึงพยักหน้ารับ ประคองโถอุ่นที่วางบนผ้าบุนวมกันร้อนคุณฟางเหนียงยื่นต่างหูทองอันเล็กประดับพลอยปลอมราคาถูก“อันนี้เป็นสินน้ำใจเล็กน้อย รับไว้เถอะ”หงส์หยกยื่นมือ คุณฟางเหนียงหย่อนต่างหูใส่ แล้วหมุนกายกลับเข้าประตูเรือนด้านข้างหงส์หยกฉุกคิด สองวันนี้หลังนายใหญ่กลับบ้าน เธอยังไม่เห็นเขาเรียกใช้คุณฟางเหนียงอีก คงเพราะเหตุนี้ถึงดักรอให้เธอเป็นธุระเธอเดินระ