ล่ารักมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 5

1 หงส์หยกหน้าฝนของเมืองไทยคือฤดูที่อากาศร้อนชื้นที่สุด โดยเฉพาะเดือนมิถุนายน ต่อให้ฝนตกลงมาเป็นระยะก็ไม่ได้ช่วยให้เย็นลงเท่าไร กลับยิ่งทำให้ความชื้นเกาะติดผิวกายจนรู้สึกอึดอัดหญิงสาววัยยี่สิบหกปีในชุดสูทเข้ารูปสีครีมก้าวลงจากรถ ฝ่าสายฝนบาง ๆ เข้ามายังตัวบ้านที่ซ่อนอยู่หลังอาคารพาณิชย์ย่านการค้าคนจีนชื่อดังกลางกรุงเทพฯ สูทที่ตัดเย็บพอดีตัวขับเน้นรูปร่างสูงโปร่ง เว้าโค้งอย่างผู้หญิงเต็มตัว แม้ดีไซน์จะดูคล้ายเสื้อผ้าผู้ชายก็ตามพรึบ !หงส์หยกหุบร่มสีขาวก่อนเสียบไว้ที่ชั้นเก็บด้านหน้า แล้วเดินเข้าบ้าน ถอดรองเท้าส้นสูงเปลี่ยนเป็นรองเท้าใส่ในบ้านตามธรรมเนียมเธออาศัยอยู่กับพ่อแม่และอากง เป็นครอบครัวคนจีนรุ่นเก่าที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาตั้งรกรากในไทยตั้งแต่สมัยปู่ การอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่คือเรื่องปกติ และบ้านหลังนี้ก็อยู่มานานเกินครึ่งศตวรรษแล้ว ต่อเติมอะไรแทบไม่ได้ ทำได้เพียงซ่อมแซมรักษาสภาพ“คุณหงส์มาแล้วค่า”เสียงใสของเด็กรับใช้วัยสิบแปดดังขึ้น หงส์หยกถอดสูทส่งให้ ก่อนยิ้มหวานให้แม่ศรีนวล แม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เล็ก เพราะมารดาอ่อนแอหลังคลอด ไม่อาจดูแลเธอเองได้“แม่ศรี หงส์กลับมาแล้วค่ะ

3 สาวใช้จากเมืองไทยฝนยังตกลงมาไม่ขาดสายเมื่อหงส์หยกมาหยุดยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลเจี้ยง รถแท็กซี่จอดส่งเธอที่ข้างซอกรั้วปูนสูงทึบหนา รั้วที่มองไม่เห็นอะไรภายในนอกจากเงาไม้ใหญ่ซึ่งทอดกิ่งก้านล้ำออกมาด้านนอก ราวกับต้องการปิดบังโลกภายในไม่ให้ใครล่วงรู้เธอลงจากรถ ลุยฝ่าสายฝนไปยืนหลบใต้หลังคาเล็ก ๆ ตรงประตูไม้บานแคบสำหรับคนเข้าออกโดยเฉพาะ“ปึก ๆ” มือเรียวยกขึ้นเคาะโบราณที่คล้องอยู่หน้าประตู เสียงโลหะกระทบไม้ดังเพียงสองครั้งก็หยุดหงส์หยกกวาดตามองไปรอบตัวอย่างแปลกใจ บ้านของตระกูลใหญ่ระดับนี้กลับไม่มีแม้แต่กริ่งออดหรือกล้องวงจรปิดติดไว้ให้เห็นชัดเจน ทุกอย่างเงียบสงบจนผิดปกติ ราวกับเป็นสถานที่ซึ่งไม่ต้องการให้โลกภายนอกเข้ามารบกวนไม่ถึงครึ่งนาที ประตูไม้สักเนื้อหนาด้านข้างก็เปิดออกจากด้านในชายร่างสูงในชุดสูทดำแบบเดียวกับบอดี้การ์ดของเจี้ยงหลงที่เธอเห็นในคาสิโนยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าคมเฉย ดวงตานิ่งประเมินเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“ฉันเป็นสาวใช้คนใหม่ มาจากเมืองไทย ได้แจ้งไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะมาถึงวันนี้ค่ะ”หงส์หยกพูดตรงไปตรงมาโดยไม่หลบสายตาบอดี้การ์ดพยักหน้าเล็กน้อยก่อนบอกให้เธอยืนรอด้านนอก

5 น้ำแกงฟางเหนียงแสงสุดท้ายยามพลบค่ำของเกาะมาเก๊าทอดตัวลงช้า ๆ เหนือคฤหาสน์ตระกูลเจี้ยง อากาศเย็นลงจากความร้อนระอุในช่วงกลางวัน ลมทะเลพัดเอาความชื้นมากับกลิ่นดินและกลิ่นไม้เก่า อาคารแต่ละหลังเริ่มเปิดดวงไฟสว่างไสว ไล่เงามืดออกไปทีละจุดหงส์หยกยืนอยู่ในมุมอาคารหลักของนายแม่ เงาร่างเธอซ้อนทับกับเสาไม้แกะสลัก มองผ่านแนวพุ่มไม้ไปยังลานด้านหน้าขบวนรถสีดำเลี้ยวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ เสียงเครื่องยนต์ดับลงแทบพร้อมกัน ก่อนที่ประตูรถคันกลางจะเปิดออกร่างสูงใหญ่ในชุดถังจวงสีดำก้าวลงมาเจี้ยงหลงแม้ระยะจะไกล แต่หงส์หยกรู้สึกเหมือนลมหายใจตัวเองสะดุดไปเสี้ยววินาที ชายผ้าสีดำแทบไม่สะบัดแม้เจ้าของร่างจะก้าวเดินหนักแน่นรวดเร็ว ท่วงท่าของเขานิ่ง มั่นคง ราวกับทุกก้าวถูกคำนวณมาแล้วไม่มีเสียงเอะอะ ไม่มีการต้อนรับแบบโอ่อ่าเหล่าองครักษ์เพียงเคลื่อนรถเข้าโรงจอด บ้างแยกย้ายพัก บ้างเข้าประจำตำแหน่งรอบตึกเฟยหลงทุกอย่างเป็นระเบียบ… จนชวนให้รู้สึกอึดอัดคฤหาสน์ตระกูลเจี้ยงตั้งอยู่ในย่านชุมชนดั้งเดิม มีเวรยามเดินตีระฆังรอบเขต เมื่อเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นสามจังหวะ หงส์หยกประเมินเวลาได้ราวสามทุ่มไม่นานนัก เธอก