All Chapters of ท่านอ๋องอย่าคิดหนี : Chapter 11 - Chapter 20

“โอว....ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยแค่สงสัยเท่านั้น เพราะเป็นห่วงสุขภาพของท่านต่างหาก ทำงานหนักอย่างนี้โปรดระวังเอวของท่านให้ดี” “ไม่ต้องมาหวังดีกับข้า เจ้านั่นล่ะมู่หลี่เฉียง ให้มีโอกาสได้ใช้เอวของเจ้าบ้างเถอะ หากมัวแต่ฝึกทหารกับ ออกรบเกรงว่าชาตินี้สกุลมู่คงสิ้นสุดที่ตัวเจ้าแล้ว” มู่หลี่เฉียงเจอตอกกลับแรงเช่นนั้นก็ทำหน้าตึง “ท่านพูดเช่นนี้ ข้านึกอยากจะถามแม่นางเหอเสียแล้วว่านางนึกอยากจะเป็นฮูหยินรองแม่ทัพบ้างหรือไม่ ” เจ้าของจวนได้ยินประโยคนั้นถึงกับถลึงตาใส่แขกอย่างน่ากลัว “ชีวิตน้อยๆ ของเจ้า ไม่คิดจะรักษาเอาไว้สืบสกุลแล้วใช่หรือไม่” “ข้าน้อยมิกล้าขอรับ” มู่หลี่เฉียงเห็นหมิงจิ้นเหอดูโทสะสูงเทียมฟ้าก็ไม่กล้าเย้าแหย่อีกต่อไป ความโหดของสหายแม่ทัพนั้น...เขาประจักษ์ดี ...เห็นทีแม่นางเหอคงจะกลายเป็นชายาในไม่ช้า... หมิงจิ้นเหอส่งแขกแล้วเดินยิ้มอารมณ์ดีเข้าไปเรือนอักษร เขาบ้วนปากแล้วก็เริ่มทำงานโดยมีเหอเจียอีนั่งยิ้มอยู่ที่มุมห้อง“เจ้าขยับมาตรงนี้สิ ข้าจะได้เรียกใช้สะดวก อยู่ไกลต้องใช้เสียงดัง หากต้องตะเบ็งเสียงเรียกเ

“ทหาร น้ำชา!” เสียงตะโกนของจวิ้นอ๋องทำเอาทหารหน้าประตูแทบสะดุ้งรีบตอบรับในทันใด“ขอรับ”ไม่ถึงครึ่งเค่อถ้วยน้ำชาร้อนสองถ้วยถูกนำมาส่งถึงมือท่านแม่ทัพกับรองแม่ทัพอย่างรวดเร็วมู่หลี่เฉียงเห็นสหายมีอาการหึงหวงออกนอกหน้าต้องพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถ เขาอดทนนั่งเงียบอยู่ได้สามเค่อ ฉินหวังหย่งก็ปรากฏกายตรงหน้าท่านอ๋อง“รายงานท่านอ๋อง เถ้าแก่เหอไปกู้เงินคุณชายเถียนขอรับ ฝ่ายนั้นจึงถือโอกาสทาบทามแม่นางเหอ” เมื่อองครักษ์ฉินเงยหน้าขึ้นเห็นท่านอ๋องใบหน้าถมึงทึงยิ่งกว่าเดิมจึงรีบกล่าว “แต่ครอบครัวนางยังไม่ตกลง คุณชายเถียนอาจจะส่งแม่สื่อไปบ้านเหอเร็วๆ นี้”ท่านอ๋องไม่กล่าวสิ่งใดแต่สีหน้านั้นทำเอาฉินหวังหย่งกับมู่หลี่เฉียงถึงทำหนาวสะท้าน รองแม่ทัพมู่เคยเห็นใบหน้านี้ของท่านอ๋องในยามเข่นฆ่าศัตรูในการศึกเท่านั้น....นี่คือใบหน้าของปีศาจภูเขา โหดเหี้ยม เด็ดขาด ฆ่าไม่กระพริบตา!....“เร็วเข้า! รีบตามท่านแม่ทัพไป” รองแม่ทัพมู่รีบกล่าวเตือนองครักษ์ฉินผู้พี่ที่ยืนนิ่งอยู่หมิงจิ้นเหอนั้นเล่าคว้าดาบแทบจะกระโจนออกจากห้องไป เขาพุ่งไปถึงหน้าค่ายแล้วเรียกเอาม้าประจำตัว ม้ากลุ่มหนึ่งถูกควบเร็วรี่มาหยุดที

“เจ้านวดเป็นด้วยหรือ ” “ท่านแม่เป็นผู้สอนให้เพคะ” หงจางลี่อดีตคณิกาหญิงเลื่องชื่อนางนั้น เก่งกาจในเรื่องนวดเฟ้นยิ่งนัก นางสอนให้คุณหนูใหญ่ทำสิ่งเหล่านี้เพื่อสักวันจะได้เอาอกเอาใจสามีมิให้ขาดตกบกพร่อง ‘คุณหนูต้องจำไว้ว่า หากภรรยาดูแลสามีไม่ดีพอ สามีอาจจะไปหาความพึงพอใจนอกบ้าน ทั้งเรื่องนอกเตียงทั้งเรื่องบนเตียงต้องทำให้ดี หญิงงามเมืองมีไว้เพื่อสิ่งนี้ ท่านเห็นหรือไม่ว่า เหล่าคุณชายล้วนไปเพื่อเสพความบันเทิงทั้งหู ตา และกาย ยกเว้นว่า คุณหนูจะโชคร้ายได้สามีเจ้าชู้ เช่นนั้นไม่ว่าจะเอาใจดีเช่นไรก็ไม่อาจฉุดรั้งสามีไว้’ ท่านอ๋องส่งเสียงครางอือๆ เมื่อนางจับถูกเส้นที่ตึง นางหัวเราะคิกคัก ค่อยๆ เลื่อนนวดไปทีละส่วนไล่ตั้งแต่ต้นคอ บ่าไหล่ไปจนปลายนิ้ว เสียงครางแสดงความพอใจของท่านอ๋องและท่าทางที่เหอเจียอีนั่งคุกเข่าหันประกบด้านหน้าผู้เป็นนาย ทำเอาฉินหวังหย่งสะดุ้งเมื่อมองจากด้านหลัง เขาหวนคิดถึงภาพในวังวสันต์ มือของท่านอ๋องวางอยู่บั้นเอวของนางและมือของนางวางอยู่บนบ่าของท่านอ๋อง องครักษ์ฉินผู้พี่หน้ามีสีระเรื่อ หายใจหอบแรง รีบออกจากห้องทรงพระอักษร

ครั้นทั้งสามท่านรับประทานอาหารใกล้เสร็จ พ่อบ้านเการู้ว่าท่านอ๋องทรงอยู่ไม่เป็นสุขนัก คอยชะแง้แลหาแม่นางเหอแต่นางกลับไม่ปรากฏตัว “นางอยู่ในครัว พะยะค่ะ”ไม่ต้องให้เอ่ยถาม พ่อบ้านเการีบตอบทันทีที่ท่านอ๋องกำลังจะขยับริมฝีปากเขาก็รีบพูดต่ออย่างรู้พระทัยผู้เป็นนาย“กระหม่อมให้คนไปตามแล้วพะยะค่ะ โปรดทรงรอสักครู่ ประเดี๋ยวนางจะเข้ามาพร้อมขนมหวานพะยะค่ะ” องค์ชายสิบสองมองหน้าพี่ชายสลับกับพ่อบ้านเกา“ใครหรือพี่ห้า” “แม่ครัวของข้าเอง” อาการหลุกหลิกของท่านอ๋อง ทำให้จินวั่งซูรู้สึกตื่นเต้น เขาคิดว่า ท่านอ๋องทรงเก็บงำความลับนี้เอาไว้ไม่อยู่ นี่คงเป็น.... “คารวะท่านอ๋อง หม่อมฉันมาแล้วเพคะ” เสียงหวานใสของโฉมงามตรงหน้า ทำเอาองค์ชายสิบสองเลิกคิ้วทำตาโต “อืม แม่นางเหอ เจ้าอยู่นี่ได้อย่างไร ” นางเบี่ยงร่างมาเล็กน้อย ยิ้มให้กับแขกทั้งสองของเจ้าของจวน“หม่อมฉันคารวะองค์ชายสิบสองเพคะ”รอยยิ้มอ่อนหวานที่นางส่งให้ชายหนุ่มทั้งสอง ทำให้จวิ้นอ๋องเริ่มหงุดหงิดจนลืมไปว่าตนเองคือเจ้าของจวน นางในฐานะข้ารับใช้ของพระองค์ก็ต้องต้อนรับแขกให้ดี“หม่

จวิ้นอ๋องกำหมัดแน่น ความโกรธแล่นปราดขึ้นเป็นริ้ว ขมวดเกลียวแน่น โทสะพุ่งสูงเทียมฟ้า “นางตกลงกับเจ้าแล้วหรือ ” รังสีสังหารแผ่กระจายทั่วร่าง “นางบอกว่า ขอคิดดูสักวันสองวัน พะยะค่ะ” เท่านั้นเอง....ท่านอ๋องก็กระโดดขึ้นไปคว้าดาบที่แขวนไว้บนผนัง ทะยานใส่ร่างของจินวั่งซู ฝ่ายนั้นคอยระวังอยู่แล้วรีบกระโจนหนีไปทางองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าห้องโถง คว้าดาบออกมาจากเอวขององครักษ์แล้วพุ่งออกไปสนามหญ้าหน้าจวน เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เสียงดวลดาบสะเทือนเลื่อนลั่น จนบ่าวไพร่ตกอกตกใจต้องวิ่งออกมาดู เหล่านางกำนัลหญิงในครัวแตกตื่นเร่งถามไถ่บ่าวรับใช้ว่าเกิดเรื่องอันใด แม้ที่นี่จะเป็นจวนแม่ทัพ แต่ก็ไม่มีคนมาประลองดาบให้ได้เห็นกับตาเช่นนี้ เมื่อรู้ว่าท่านอ๋องกับคุณชายจินประมือกันจึงคลายใจหันไปทำงานของตน ผู้ที่ยืนหน้าซีดกลับกลายเป็นองค์ชายสิบสองที่ไม่รู้ว่าจะห้ามผู้ใดได้ ระหว่างพี่ชายร่วมพระบิดากับญาติผู้พี่ฝ่ายพระมารดา ได้แต่สั่งการให้องครักษ์ยืนดูอยู่ห่างๆ ปล่อยให้ทั้งสองปะทะกันไปก่อน “ไม่เป็นอันใดแน่หรือพะยะค่ะ” องครักษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบทูลถาม