Lahat ng Kabanata ng ท่านอ๋องอย่าคิดหนี : Kabanata 41 - Kabanata 50

เหอเจียอีรีบผลักเขาออกมาใช้มือตบบ่าเขาแรงๆ ครั้งหนึ่ง“หมิงจิ้นเหอ ท่านหลอกหม่อมฉันอย่างนั้นหรือเพคะ”“ทำอย่างไรได้ บุรุษทั้งงานจ้องเจ้าตาเป็นมันขนาดนั้น ข้าเกือบจะทนไม่ไหวลุกขึ้นมาเอาดาบฟันโต๊ะพวกเขาให้พังยับไปต่อหน้า”“ได้อย่างไรกันเพคะ ทรงดื่มน้ำส้มมากไปแล้ว พวกเขาจะมองก็มองไป หม่อมฉันมิได้ยักคิ้วหลิ่วตาให้สักหน่อย”“ก็ช่าง! ผู้ใดกล้าจ้องมองสตรีของข้า ข้าย่อมอยากจะควักลูกตาพวกเขาออกมาทั้งนั้น”“ท่านโหดร้ายเกินไปแล้วนะเพคะ”“ข้าหวงเจ้านี่...เจียอี ข้าว่าพวกเรามาต่อกันดีกว่า”ไม่เพียงแต่พูด มือไม้ของท่านอ๋องก็เริ่มซุกซนจนนางขัดขวางเอาไว้ไม่ได้ ไม่นานนักตัวนางก็เริ่มร้อนรุ่มและตอบสนองต่อหมิงจิ้นเหออย่างเต็มใจเมื่อถึงเรือนท้ายจวน รองแม่ทัพมู่วางร่างของคุณหนูจางที่มืออยู่ไม่นิ่ง คอยลูบไล้เนื้อตัวเขาไปมา พลางบ่นว่าร้อน คอยแต่จะดึงสาบเสื้อออก เขาคอยปัดป้องมือนางแล้วพยายามปิดสาบเสื้อให้นางสงบลงบนเตียงอยู่ครู่ มู่หลี่เฉียงจึงหันไปที่มุมห้องถอดเสื้อผ้าเปื้อนเศษอาหารออก เมื่อเห็นชุดด้านในก็มีรอยเปื้อนอยู่ด้วย เขาจึงถอดออกทั้งหมดกำลังสวมชุดด้านในใกล้เสร็จ ร่างของคุณหนูจางก็โผมากอดที่เอวด้

“เจ้ากับท่านอ๋องร้ายนัก! น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้อยู่ร่วมในแผนชั่วครั้งนี้” “ฮ่าๆ พี่วั่งซู เรื่องไม่ดีท่านก็ละเว้นบ้างก็ได้” “ไม่สิ! ในเมื่อท่านอ๋องออกหน้าเอง ข้าก็ควรเข้าร่วมด้วยเพราะอย่างไรเสีย ความผิดครั้งนี้ก็มีผู้แบกรับเอาไว้แล้ว” ชายหนุ่มจอมยุแยงได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเสียดาย “คราวหน้าหากมีเรื่องเช่นนี้อีก เจ้าต้องชวนข้าด้วยเข้าใจหรือไม่ ” เหอเจียอีได้แต่ส่ายหน้าและนึกในใจว่าพี่ชายของนางเป็นคนเคร่งครัดกับคุณธรรมที่สุด เหตุใดจึงคบสหายโฉดเช่นนี้ คนอย่างจินวั่งซูช่างพบเจอได้ยากยิ่ง ฐานะและชาติตระกูลสูงส่งแต่กลับมิได้มีนิสัยอย่างคุณชายพึงมี ไม่เพียงแต่ชอบดูคนอื่นมีเรื่องกันเท่านั้น หากแต่ยังชมชอบให้ผู้คนทะเลาะเบาะแว้งกันด้วย หวังหลี่น่าลอบเข้าจวนในยามเหม่านึกถึงเมื่อตอนสาย นางเจ็บช้ำนัก เมื่อรู้สึกเนื้อตัวเย็นจึงลูบคลำตนเอง พบว่าตนไม่มีอาภรณ์ติดกาย ซ้ำยังโดนเอาผ้าปิดตาไว้เสียอีก เมื่อดึงผ้านั้นออก หัวใจของนางแทบกระดอนออกจากอก คนโฉดผู้นั้นกำลังหันหลังยืนใส่เสื้อผ้านางตวาดลั่นมันจึงหันมา ยกเทียนเข้ามาส่องดูใกล้ๆ เมื่อเห็นชัดว่าเป

“พวกเจ้าประเมินปีศาจตนนั้นต่ำไป นอกจากมันแล้ว รองแม่ทัพขวาและซ้ายก็ยังดุดันเก่งกาจ เห็นทีจะต้องส่งคนเข้าไปสอดแนมสองคนนั้นด้วย” เสียงห้าวหาญขององค์ชายสามหานเลี่ยงจินกึกก้องทั่วกระโจม “เตรียมกองกำลังให้พร้อมอีกไม่นานเตรียมยกทัพประชิดชายแดน” ใบหน้าขององค์ชายหานเลี่ยงจินเคร่งขรึม ศึกครานี้หากบุกไม่สำเร็จคงต้องพักรบไปอีกนานเพราะเงินท้องพระคลังและไพร่พลที่ล้มตายไปในระยะเวลาไม่กี่ปีที่สู้รบมา ล้วนต้องใช้เวลาฟื้นฟู....นี่คือโอกาสครั้งสุดท้ายที่พระองค์จะแก้มือ...“องค์ชาย ครั้งนี้พวกเราคงต้องทำอย่างสุดชีวิตแล้วล่ะพะยะค่ะ ข้าได้ยินมาว่าขุนนางบางส่วนยื่นฎีการ้องเรียนฮ่องเต้หานให้ทรงพิจารณาระงับการศึกชั่วคราวเพราะราษฏรทุกข์ยากลำบากจากสงคราม”“ข้ารู้! แต่ถ้าเราไม่สู้รบกับพวกมัน สุดท้ายแคว้นหมิงก็หวังกลืนกินแคว้นของเราอยู่ดี” แม่ทัพหลี่สีหน้าไม่ค่อยสู้ดี “แม่ทัพหมิงผู้นั้น ยากจะล้มได้พะยะค่ะ ครั้งนี้เราคงต้องวางแผนให้รัดกุมกว่าคราวก่อน” “พวกเราต้องเตรียมเส้นทางรบใหม่ ล่อมันขึ้นมาแล้วค่อยล้อมฆ่า” ชัยภูมิของแคว้นเว่ยที่อยู่ติดภาคเหนือของแคว้นหมิงกั้นด้วยเ

จวิ้นอ๋องพยักหน้าเบาๆ “หม่อมฉันเคยไปอยู่แคว้นเว่ยระยะหนึ่งในช่วงก่อนปักปิ่นเพราะท่านแม่พาไปหาท่านหมอผู้เก่งกาจที่นั่น”นางมิได้โกหก ช่วงนั้นพ่อบ้านและแม่นมเหอขออนุญาตท่านพ่อพานางรอนแรมไปรักษาตัวในเมืองหลวงของแคว้นเว่ยอยู่นานหลายเดือน “เจ้าเคยไปเมืองใด ” “เมืองหลวงแคว้นเว่ยเพคะ รู้จักดีทุกซอกทุกมุม ในตอนที่หม่อมฉันยังเด็ก ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ท่านแม่พาตระเวนไปหาหมอรักษาอาการป่วยถึงแคว้นเว่ย”หลังจากอาการนางดีขึ้นมาก นางก็อ้อนขอแม่นมเหอให้พานางท่องเที่ยวเสียทั่วเมืองหลวงแคว้นเว่ย ในครั้งนั้นเป็นเพราะแม่นมเหอเคยช่วยชีวิตคนไว้ผู้หนึ่งจากหอคณิกา ชาวแคว้นเว่ยคนนั้นซึ่งเป็นลูกหลานของคหบดีจึงได้ตอบแทนแม่นมเหออย่างเต็มที่“หม่อมฉันมีสหายสนิทอยู่ที่แคว้นเว่ยด้วยนะเพคะ”“สหายของเจ้าเป็นสตรีอย่างนั้นหรือ ”“เป็นบุรุษต่างหากเพคะ แต่เพราะเขาเป็นหมอหม่อมฉันจึงพอได้พึ่งพา”“คนผู้นั้นคงไม่ได้ชอบเจ้าหรอกนะ ”“มิได้เพคะ สหายของหม่อมฉันเป็นพวกชอบตัดแขนเสื้อ[1]” หมิงจิ้นเหอหัวเราะพอใจ เหอเจียอีจึงอาสาเล่าเรื่องแคว้นเว่ยให้สามีฟัง เขายิ้มน้อยๆ “หากจะรบ ต้องรู้จักอีกฝ

หมิงจิ้นเหอรู้สึกแปลกใจที่องครักษ์ฉินสองพี่น้องกลับเร็วกว่ากำหนด “เจ้าเพิ่งไปเมื่อวาน เหตุใดวันนี้จึงกลับมาแล้ว หรือว่าเกิดปัญหาใด” เงาร่างสองสายปรากฏขึ้นต่อหน้า “ภารกิจเรียบร้อยดี พะยะค่ะ” “หือ”จวิ้นอ๋องถึงกับขมวดคิ้ว ภารกิจที่กำหนดไว้ว่าสามวัน กลับทำเพียงวันครึ่งก็สำเร็จ“เอาเถอะ ในเมื่อพวกเจ้าทำได้ดีข้าจะตกรางวัลให้ รายงานมา” ท่านอ๋องฟังรายงานจบ ยิ้มอย่างพึงพอใจ“ครานี้ ข้าจะตีทัพเว่ยให้แตกพ่ายยับเยิน ไม่ต้องคิดจะรบอีกสักห้าปีเลยทีเดียว”เอ่ยแล้วทรงหยิบเอาถุงทองในกล่องบนโต๊ะที่เตรียมไว้โยนให้ฉินสองพี่น้องคนละสองถุง“เอาไปให้อีกสองคนนั้นด้วย” ฉินสองพี่น้องรับคำแล้ววูบหายเป็นสายออกจากห้องไป ท่านอ๋องจบภารกิจกับองครักษ์ลับก็เดินกลับเข้าไปในห้องบรรทม เหอเจียอีที่นอนกลิ้งรออยู่บนเตียงหันมาเห็นสามีเดินเข้าก็รีบลุกขึ้นนั่ง “เป็นอย่างไรบ้างเพคะ ” “ภารกิจนี้เสร็จเร็วกว่าที่ข้าคาดไว้ นับว่าน้องเขยของเจ้าทำงานได้มีประสิทธิภาพมากขึ้นทุกวัน”คิ้วของจวิ้นอ๋องยังไม่ยอมคลาย เหอเจียอีจึงถดตัวเข้าไปชิด ประคองหน้าสามี