All Chapters of ท่านอ๋องอย่าคิดหนี : Chapter 31 - Chapter 40

“ข้ากินยาหมดแล้ว ตอนนี้หายปวดพอดี เห็นทีจะมีแรงทำอย่างอื่นแล้ว” สายตาของหมิงจิ้นเหอแสดงความนัยออกมาจนเหอเจียอีหน้าแดง เขายื่นปลายจมูกกดลงที่แก้มนวลของนางแรงๆ“ให้หม่อมฉันวางถ้วยยาก่อนเถิดเพคะ” นางร้องประท้วงเมื่อรู้สึกว่ามือของเขาเริ่มอยู่ไม่สุข เถ้าแก่เนี้ยเหอได้ยินเรื่องราวแล้วถึงกับตบอกคุมแค้น“เรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นบ่อยๆ ข้าบอกคุณหนูแล้ว คราวหน้าต้องระวังตัวและระวังท่านอ๋องให้จงหนัก”หงจางลี่หรือเถ้าแก่เนี้ยเหอเคยอยู่ในหอนางโลมมาตั้งแต่วัยสาว รู้จักเล่ห์กลเหล่าคุณหนูในห้องหอพวกนี้ หน้าฉากทำทีสงบเสงี่ยมราวผ้าพับไว้ ยามพบหน้ามองพวกนางโลมด้วยสายตารังเกียจ แต่เอาเข้าจริงๆ คนพวกนั้นกลับมากเหลี่ยม ลับหลังวางแผนชิงสามีกันในคฤหาสน์ยิ่งกว่างิ้วเสียอีก“ข้าคงต้องจัดการนางให้ออกไปไกลๆ จวิ้นอ๋อง” สีหน้าเคียดแค้นของคุณหนูฟ่าน ทำให้แม่นมเหอเองก็พลอยร้อนใจ“เว้นระยะสักหน่อยคุณหนู ข้าว่านางน่าจะแสร้งเข้ามาดูท่าทีท่านอ๋องที่จวนเร็วๆ นี้ ในเมื่อแผนแรกไม่สำเร็จแน่นอนว่านางต้องใช้แผนสอง”แม่นมเหอกล่าวไม่ผิด เย็นนั้นหวังหลี่น่าเข้ามาขอพบท่านอ๋องหมิงจิ้นเหอตื่นบรรทมปลายยามเฉิน เหอเจียอียังไม่

“ข้าขออภัย เมื่อกี้ข้าเห็นแมลงบินผ่านจึงกะจะตวัดมัน กลับโดนกาน้ำชาเข้า” คุณหนูจางรีบทำทีขอโทษขอโพย พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าในสาบเสื้อออกมาเช็ดบนเสื้อผ้าของหวังหลี่น่า หญิงสาวผู้ถูกรังแกสะบัดกายเบาๆ นางไม่อยากให้อีกฝ่ายแตะต้องเนื้อตัวและเสื้อผ้าของนาง หวังหลี่น่าทำสีหน้าขัดเคืองก่อนจะถวายบังคมลาจวิ้นอ๋องกลับจวนหมิงจิ้นเหอพยักหน้ารับและให้พ่อบ้านเกาเดินออกไปส่งนาง หวังหลี่น่าผิดหวังยิ่งนัก นางคิดว่าจวิ้นอ๋องจะเห็นใจเสด็จออกไปส่งนางที่ประตูจวนแม่ทัพ แต่พระองค์กลับนั่งมองอย่างนิ่งเฉย ซ้ำยังหันไปคีบอาหารให้เหอเจียอีอีก‘จบกัน ชุดงดงามของข้า เป็นเพราะเจ้าแท้ๆ คุณหนูตัวร้าย เจ้าอย่าหวังจะได้อยู่ที่จวนนี้อย่างสงบสุขเลยจางเลี่ยงหวง’ จินวั่งซูเอ่ยวาจากดดันให้จวิ้นอ๋องอยู่นั่งดื่มสุรากับตนและจางเลี่ยงหวงเสียก่อน เมื่อท่านอ๋องเอ่ยชวนให้เหอเจียอีกอยู่ด้วย คุณหนูจางจึงขยับไปนั่งติดกับท่านอ๋อง ‘อืม...เจ้าคิดจะบีบข้าหรือ อยากให้ข้าจัดการทุกคนเลยสินะ’ เหอเจียอีเหล่หางตามองคุณหนูใหญ่จาง ยิ่งเห็นนางพยายามนั่งกระแซะเข้าไปใกล้แขนของหมิงจิ้นเหอ นางยิ่งรู้สึกเดือ

“หม่อมฉันก็จะไม่ให้ใครแตะต้องพระองค์ได้” นางเงยหน้าเผยอริมฝีปากตอบ ดวงตาเปิดเผยความรู้สึกหลงใหล“ข้าไม่ให้ผู้อื่นแตะต้องข้าแน่ แต่ที่เจ้าทำสายตาท่าทางเช่นนี้ เห็นทีข้าอาจจะต้องออกแรงก่อนทำงานสักนิด” จวิ้นอ๋องอุ้มนางลุกขึ้น เดินลิ่วไปยังห้องบรรทมครั้นวางร่างแน่งน้อยนั้นลงในเตียง นางกำนัลที่คอยดูแลนางก็ปิดประตูอย่างรู้ใจ เหอเจียอีพลิกร่างขึ้นมาคร่อมจวิ้นอ๋อง ต้นขาของนางหนีบช่วงสะโพกของเขาไว้ แม่ทัพผู้เกรียงไกรตื่นใจที่นางเปลี่ยนจากสาวน้อยขี้อายกลายเป็นพยัคฆ์สาวนางเห็นว่าใบหูเขาเริ่มแดงก็ก้มลงกระซิบกระเส่า“เพื่อไม่ให้ท่านอ๋องทรงคิดมองหาคนอื่นมาดูแล คืนนี้หม่อมฉันจะรังแกพระองค์เอง”นางถอดเสื้อคลุมออกจนเหลือเพียงเอี๊ยมตัวน้อยที่บังอกอวบแทบไม่มิด สองมือก้มลงประคองใบหน้าท่านอ๋องให้เงยรับจูบอันร้อนแรง หมิงจิ้นเหอรู้สึกตนเองคล้ายถูกหลอมละลายหลังจากนางข่มเหงจวิ้นอ๋องจนตนเองสิ้นแรง กลับโดนท่านอ๋องพลิกกลับมาเป็นฝ่ายรังแกนางบ้าง จนนางโอดครวญพร้อมหอบหายใจแรง“หม่อมฉันจะไม่ไหวแล้วนะเพคะ”จวิ้นอ๋องยอมปล่อยให้นางนอนหายใจเต็มปอด“ท่านอ๋องจูบหม่อมฉันแบบนี้ เดี๋ยวหม่อมฉันขาดใจนะเพคะ”มือของหมิงจิ้นเห

โคมแดง ผ้าแดง ป้ายอักษรมงคลถูกประดับประดาจนเต็มหน้าจวนไปจนถึงเรือนหอ องครักษ์ฉินขอบคุณแล้วขอบคุณอีกที่รองแม่ทัพมู่กรุณาให้ยืมจวนเป็นสถานที่จัดงานมงคลจินวั่งซูตั้งตนเป็นคนคอยดูแลความเรียบร้อยของงานเพราะเห็นว่า เหอหงเซ่อคือ สาวใช้คนสนิทของเหอเจียอีที่เป็นเสมือนน้องสาวตน คุณชายจางและคุณหนูจางก็แวะเวียนมาดูความเรียบร้อยช่วยในฐานะผู้มาอาศัยจวนแม่ทัพในเมื่อจวิ้นอ๋องออกหน้าเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าว ขุนนางทั้งหลายจึงพร้อมหน้ากันมาช่วยงาน ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าเมืองหวังและครอบครัว“งานนี้คุณหนูหวังจะมาด้วยหรือไม่” จินวั่งซูหันมากระซิบกระซาบ “คราวก่อนที่เกิดเรื่อง ข้าว่านางคงคิดไม่ตกหาคำตอบไม่ได้ว่าเป็นเจ้า” จอมเจ้าเล่ห์ยักคิ้วเมื่อเห็นเหอเจียอีเบ้ปาก จินวั่งซูก็หัวเราะหึๆ เสยกพัดขึ้นมาสะบัดแล้วโบกเบาๆ เขาเดาไม่ผิดจริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่า นางวางยาอีกฝ่ายได้อย่างไร “นางคิดว่าคุณหนูจางทำต่างหาก วันนั้นข้ามิได้เข้าใกล้นางเลยสักนิด คนของข้าก็เช่นกัน มีหรือนางจะคิดโทษข้า” เหอเจียอีแสร้งปล่อยข้อมูลเล็กน้อย เพื่อให้จินวั่งซูอยากรู้อยากเห็น “งานนี้ นางจะมาเอาคืน อีกไม่นานคงจะลงมือแล้ว ท่านคอยจับตามองใ

จวิ้นอ๋องเหลือบเห็นเหอเจียอีเดินตรงมาที่โต๊ะ ร่างกายที่แข็งขืนไว้ก็เริ่มโอนเอน ดวงตาปรือ คุณชายจางและรองแม่ทัพฉินที่นั่งไม่ไกลนัก นั่งหัวชนกันหัวเราะร่วน“พวกท่านสองคนช่วยกันประคองท่านอ๋องไปขึ้นรถม้าที”“ขอรับ”ท่าทางที่คล้ายจะรู้ไม่รู้ของหมิงจิ้นเหอทำเอาเหอเจียอีหวั่นวิตก นางไม่รู้ว่าระหว่างที่นางมัวแต่ไปจัดการเรื่องของจางเลี่ยงหวง เขาถูกคนลอบทำร้ายหรือไม่ “พวกท่านเร็วหน่อย ข้าอยากพาท่านอ๋องกลับจวนเร็วๆ จะได้ตรวจว่าท่านอ๋องถูกคนวางยาหรือไม่ ”นางเร่งฝีเท้าตามไปจนถึงรถม้า แม้จวนทั้งสองจะอยู่ไม่ไกลกันนัก แต่การมางานเลี้ยงต้องเตรียมรถม้าเผื่อเหตุไม่คาดคิด เหอเจียอีก้าวขึ้นรถม้าตามไป องครักษ์ส่วนพระองค์ทั้งสี่ที่รักษาการณ์ส่วนเรือนบรรทมรู้กันดีว่า แม่นางเหอเป็นสาวใช้อุ่นเตียงคนโปรดของท่านอ๋อง...แผนการครั้งนี้ท่านอ๋องมอบให้นางเป็นผู้ไปลอบทำการ แต่แปลกนัก! เหตุใดท่านอ๋องจึงโดนวางยาได้ ...เหอเจียอีประคองศีรษะจวิ้นอ๋องพิงที่ซอกคอนาง“ร้อน ข้าร้อนไปทั้งตัว” เสียงครางต่ำๆ อยู่ชิดซอกคอนั้นทำนางร้อนใจ“พวกเจ้าเร็วกว่านี้ได้หรือไม่ ” นางสั่งให้เร่งความเร็วรถม้าขึ้นในใจก็นึกโมโหที่ตนอุตส่