Lahat ng Kabanata ng ท่านอ๋องอย่าคิดหนี : Kabanata 51 - Kabanata 60

จินวั่งซูเก็บเอาข้อสงสัยไปหาเหอเจียอีที่ภัตตาคารในยามบ่าย เขาไม่กล้าไปคุยกับนางสองต่อสองที่จวนแม่ทัพ เกรงว่าหากพ่อบ้านเกาเผลอพูดออกไป จวิ้นอ๋องอาจจะไม่ทันฟังคำอธิบายก็คว้าดาบมาตัดหัวเขาเสียก่อนขนาดคุณชายจางที่เริ่มดูออกยังไม่กล้าเดินเฉียดนางด้วยซ้ำไป“ข้าว่าหลังป่าไผ่นั่นล่ะที่น่าสงสัย” จินวั่งซูเชื่อในสัญชาตญาณของตน“ถ้าเช่นนั้น พี่วั่งซู เรื่องนี้ต้องอาศัยท่านแล้วล่ะ”“เรื่องเสี่ยงตาย เหตุใดจึงได้มอบให้ข้า ”แม้ปากจะพูดออกไปเช่นนั้น แต่เรื่องชาวบ้านคืองานที่จินวั่งซูชอบยิ่งนัก เขาตรงไปที่จวนของรองแม่ทัพจินวั่งซูลัดเลาะไปตามกำแพงจวนด้านหลังอาศัยวิชาตัวเบาอันล้ำเลิศไปซุ่มดู เขาพบเรือนท้ายจวนที่ดูโอ่อ่าน่าพักอาศัยหลังหนึ่ง ถัดไปมีเรือนครัวขนาดกะทัดรัดยังไม่ทันจะได้ปีนเข้าไป สายตากระหวัดเห็นทหารองครักษ์สี่ห้านายเดินตรวจตราใกล้ป่าไผ่ ประเมินดูแล้วน่าจะมีฝีมือไม่น้อย เขาจึงไม่คิดเสี่ยงสักครู่มีหญิงวัยกลางคนเดินถือตระกร้าผ้ามาส่งให้บ่าวรับใช้ชายที่หน้าเรือน“เจ้ารีบทำความสะอาดล่ะ ยังเหลืองานเย็บถุงหอมอีก” นางตะโกนบอกสาวใช้ในเรือนที่จินวั่งซูพยายามมองเท่าไหร่ก็ยังไม่เห็นหน้าลานโล่งหน้า

ฟ่านซิ่วอิง อมยิ้ม ปรายตามองชายหนุ่มรูปงามหนึ่งเดียวในห้อง “เพื่อนสนิทพี่ชายข้าเอง เขาก็เหมือนเรา....ไม่ใช่คนดีอะไรนัก”จินวั่งซูสะอึกกับคำแนะนำตัวเขาให้กับผีไร้หลุมที่ฟ่านซิ่วอิงเอ่ยออกมา“เจ้าพูดเกินไป ข้าก็แค่ชอบสอดรู้และช่วยเหลือเรื่องชาวบ้านเท่านั้น”นางหันไปหาหลางจิวหลิง “เออนี่...เจ้าผีไร้หลุม ข้าจะบอกให้ สามีของข้ารูปร่างสูงใหญ่กว่านี้ คมคายหล่อเหลา บึกบึน หนำซ้ำยังมีพลังเหลือล้นอีกด้วย”รอยยิ้มร้ายๆ ของน้องสาวสหายสนิท ทำเอาจินวั่งซูอ้าปากหวอ ทีแรกเขาคิดว่านางเป็นเพียงสตรีเจ้าคิดเจ้าแค้นธรรมดา ที่ไหนได้ นางกลับเป็นตัวร้ายโดยแท้ สหายที่นางคบค้าร้ายกาจขั้นสุดในยุทธภพ“ส่วนพี่ชายคนนี้ หากไม่ได้เขาช่วย แผนชั่วของข้าหลายคราคงสำเร็จยากนัก ถึงไม่มีเจ้าก็ยังมีเขา ค่อยยังชั่ว”จินวั่งซูหุบปากลงยิ้มกริ่มพอใจที่ฟ่านซิ่วอิงพูดคล้ายจะยกย่องเขาต่อหน้าผีไร้หลุม ชายหนุ่มเห็นสายตาของคนฟังดูเลื่อมใสเขาก็รู้สึกพอใจ“ถ้าเช่นนั้น ท่านผู้นี้ก็คงจะชั่วช้ามิใช่เล่น”คุณชายจินสะอึกเล็กน้อย นี่เขาถูกนับรวมเป็นพวกกับเจ้าผีไร้หลุมไปเสียแล้วเมื่อล้วงดูตำลึงทองในถุง ตาของผีไร้หลุมลุกวาว “ซิ่วอิง เจ้าจะเ

“ท่านอ๋อง ยังต้องไปค่ายนะเพคะ” นางยั้งหน้าอกแข็งแรงไว้ เมื่อใบหน้าคมสันกำลังจะก้มลงหมายที่ริมฝีปากนาง “ทุกครั้งที่คิดถึงเจ้า ข้าอยากจะบุกไปตัดหัวองค์ชายเว่ยใจแทบขาด” นางลูบไล้อกเปลือยเปล่า “ใกล้จะชนะศึกหรือยังเพคะ ” ท่านอ๋องจึงเล่าเรื่องโรคระบาดที่เกิดขึ้นในทัพเว่ยให้นางฟัง อาการของผู้ป่วยจะปรากฎรอยผื่นสีแดงลุกลามเป็นแผ่น มีอาการร้อนและเป็นไข้ตามมา ไม่นานนักทหารในทัพเว่ยกว่าหนึ่งในสามติดโรคนี้ การลั่นกลองรบในสองครั้งหลังที่ยกพลบุกเข้ามาปะทะ ฝ่ายหมิงที่ทัพสมทบยังมาไม่ถึงจึงยังยันอีกฝ่ายเอาไว้ได้“หากทัพเว่ยติดโรคนี้เกือบครึ่ง ทัพเราก็พร้อมจะบุกตีให้ยับเยิน เพียงแต่ข้ายังมีเรื่องให้กังวลอยู่เรื่องหนึ่ง” “ทรงกังวลอันใดเพคะ ” “ข้าเกรงว่า ทหารของเราจะติดโรคนี้ไปด้วยน่ะสิ แล้วหากนำโรคระบาดเข้ามาในเมืองจะมิต้องเผาเมืองทิ้งเลยหรือ ”จวิ้นอ๋องหนักใจยิ่งนัก แม้การที่ทัพอีกฝ่ายเกิดโรคระบาดจะเป็นความได้เปรียบ แต่ในขณะเดียวกัน หากการระบาดรุนแรงอาจจะต้องเผาคนและเมืองทิ้ง “หมอทหารและหมอในเมืองนี้ไม่มีวิธีป้องกันหรือเพคะ ”

จางเลี่ยงหรงได้ข่าวว่าน้องสาวของเขากลับมาแล้วก็ดีใจจนแทบจะตรงเข้ามาอุ้มน้องสาว เมื่อเห็นนางเดินเข้ามาในจวนแม่ทัพ “เจ้าหายไปไหนมา รีบไปพบจวิ้นอ๋องเร็ว พระองค์เองก็ร้อนใจเรื่องเจ้าไม่แพ้พี่” พี่ชายของนางรีบจับจูงมือเดินเข้าไปห้องโถง คุณหนูจางแววตาชอกช้ำ ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ดีเหมือนกัน ข้าจะได้ทูลลาท่านอ๋องด้วย ข้าอยากจะรีบกลับเมืองหลวงแล้วล่ะ คิดถึงท่านพ่อท่านแม่” “หือ เจ้านี่นะ อยากจะกลับแล้ว” คุณหนูจางที่ใบหน้าหมองคล้ำนั่งร่วมโต๊ะเสวยด้วยอาการใจลอย เหอเจียอีมองใบหน้านั้นแล้วนึกสงสาร นางเคยเป็นคนเชื่อมั่นในความงดงามและเย่อหยิ่งในชาติตระกูลอันสูงส่ง ผู้ชายที่พานพบนางล้วนแล้วแต่ตะลึงตะลานอยากจะปรี่เข้ามาทำความรู้จัก นางเคยพยายามใกล้ชิดจวิ้นอ๋องเพราะอยากจะเป็นพระชายา มาบัดนี้ได้นั่งใกล้แล้วกลับไม่แม้แต่คิดจะมองหน้า “ในเมื่อเจ้าจะเดินทางกลับ เปิ่นหวางจะให้องครักษ์และกองทหารไปคุ้มกันจนถึงเมืองหลวง ระยะหลังการศึก อาจจะมีทหารแตกทัพที่หลงเหลืออยู่ตามเส้นทางที่ต้องผ่าน เอาคนไปมากหน่อยจะได้ปลอดภัย” “ขอบพระทัย พะยะค่ะ” คุณชาย

รองแม่ทัพมู่ผู้ที่มักจะชี้ชวนให้ทุกคนดูหญิงงามกลับไม่กล่าวถึงเรื่องนี้ มีเพียงชนจอกหัวเราะเฮฮาที่ได้รับชัยชนะอย่างหมดจด รองแม่ทัพฉินปกติก็ระวังตัวเรื่องนี้อยู่แล้ว เพราะฉินฮูหยินขึ้นชื่อเรื่องโหดร้ายอยู่พอสมควรฟังว่า คราหนึ่งรองแม่ทัพฉินเมาสุรานอนที่หอนางโลมไม่ได้กลับบ้าน ถึงจะไม่ได้นอนกับหญิงสาวนางใด แต่กลับโดนฮูหยินเอากระบี่ไล่แทงจนได้แผลที่ฝ่ามือ ทำให้ถูกล้อเลียนนานนับปี“ท่านมู่ หากงานนี้จัดที่หอโฉมสะคราญ ท่านว่าจะสนุกกว่านี้หรือไม่” มู่หลี่เฉียงที่ขึ้นชื่อเรื่องแทะโลมหญิงคณิกาหัวเราะแหะๆ“เอาเถิดนายกองซ่ง ท่านแม่ทัพอุตส่าห์สรรหาสุรารสเลิศมาให้แล้ว ขาดเพียงสตรีคงไม่เป็นไรกระมัง” “ปกติรองแม่ทัพชอบดื่มที่หอคณิกามากกว่ามิใช่หรือ” มู่หลี่เฉียงโดยล้อเช่นนั้น ก็ทำหน้าตาเหลอหลา เหลือบไปด้านข้างของเวที ร่างแน่งน้อยในอาภรณ์สีฟ้าสวยงามที่นั่งอยู่ถัดไปจากคุณชายจินกำลังเอียงคอคุยกับเหอเจียอีที่นั่งติดกับจวิ้นอ๋อง “ฮ่าๆ เจ้าอย่าล้อข้าเลย แต่ก่อนข้าชอบก็จริง แต่ช่วงนี้ข้าอยู่ในช่วงฝึกตน มุ่งมั่นเรื่องกองทัพเหนือสิ่งอื่นใด” มู่หลี่เฉียงเอื้อมมือมาตบบ่าผู้ใต้บังคับบัญชา