ท่านอ๋องอย่าคิดหนี 의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

ยามจื่อที่เรือนรับรองแขกของคุณหนูจางในจวนท่านแม่ทัพ ปรากฏชายชุดดำร่างใหญ่แอบเล็ดลอดเข้าไปในห้องนอน นางเมื่อได้เสียงของโจรที่บุกเข้ามานอนกอดนางบนเตียง“ท่านแอบเข้ามาทำไมกัน หากท่านอ๋องกับท่านพี่ข้ารู้เขา ข้าต้องอับอายผู้คนเป็นแน่” “เป็นจวิ้นอ๋องที่บีบบังคับให้ข้าต้องทำแบบนี้” เจ้าหมีป่าที่สอดร่างใหญ่ใต้ผ้าห่มฝังจมูกลงบนพวงแก้มหอม “ชื่นใจนัก”ตลอดเวลาที่นางอยู่ในเรือนท้ายจวน เขาต้องกดข่มอารมณ์ปรารถนาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ยามนี้ไม่อาจจะหลอกตนเองได้อีกต่อไป...เขาไม่อาจจะปล่อยนางให้ชายใดได้ครอบครอง คุณหนูจางกำลังจะดิ้นออก แต่เมื่อนึกถึงถ้อยคำที่เหอเจียอีกระซิบกระซาบกับนางเมื่อตอนหัวค่ำ จึงดิ้นเพียงเล็กน้อยแล้วตัดพ้อ“เจ้าก็มีแต่รังแกข้า” “เจ้าไม่อยู่ ข้านอนไม่หลับ ข้าอยากนอนกอดเจ้า” ถ้อยคำสารภาพนั้น ทำเอากวางน้อยในท้องของนางวิ่งพล่านไม่หยุด “ให้ข้านอนกับเจ้าเถิดนะ”เสียงทุ้มต่ำที่เว้าวอนอยู่ใกล้ใบหู ลมหายใจจากร่างใหญ่ที่เป่าเบาๆ ส่งให้ใบหน้าของคุณหนูจางร้อนผ่าว ในความมืดได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่ว ริมฝีปากที่แนบบนหน้าผาก ไล้เรื่อยลงมาตามเปลือก

เหอหงเซ่อก้มหน้านิ่งคล้ายสำนึกผิดที่ตนไม่อาจร่วมทดแทนบุญคุณท่านย่าได้ จวิ้นอ๋องมองสามคนพ่อแม่ลูกที่นั่งน้ำตาไหลก้มหน้านิ่ง เงินสองหมื่นตำลึงที่นางใส่มาในจดหมายอ้างว่า เป็นเงินชดเชยที่นางไม่สามารถอยู่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงได้จนครบตามสัญญาเถ้าแก่เนี้ยเหอยังถวายกล่องใส่เครื่องประดับของนางคืนให้ เพราะเหอเจียอีบอกว่า ที่ผ่านมาพระองค์ก็ได้จ่ายให้นางมามากเกินพอแล้ว จวิ้นอ๋องรับมาดูแล้วใจสั่นสะท้าน น้ำตานักรบเคลือบวับบนดวงตา เขากระพริบตาถี่ มองดูปิ่น กำไล และต่างหูที่นางเคยใส่ด้วยความถวิลหาอย่างสุดซึ้ง นางหนีเขาไปแล้วเขาช้าไปจริงๆ ยังไม่ทันจะได้กลับมาขอให้นางพิจารณาข้อเสนอการเป็นชายารองอีกสักครั้ง นางกลับชิงหนีคิดจะไปแต่งงานตอบแทนบุญคุณท่านย่าเสียก่อน เมื่อคิดถึงร่างกายงดงามที่ตนก่ายกอดซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้เบื่อ ใบหน้าที่เคยเชยชมจุมพิตทุกค่ำเช้า หากท่านย่าของนางบังคับให้รับหมั้นกับชายอื่นไป เขาจะกล้าหักหาญทิ้งศักดิ์ศรีจวิ้นอ๋องไปชิงตัวนางมาจากบุรุษอื่นได้อย่างไรกัน คนก็คงจะเย้ยหยันกันทั่วแผ่นดิน “ท่านย่าของนางได้รับหมั้นผู้ใดไว้หรือยัง” จวิ้นอ๋องได้ยินน้ำเส

มือใหญ่เอื้อมมาปิดปากนาง ใบหน้าคุ้นตาจ่อมาใกล้ พยักหน้าให้นางเดินตามออกไปทางประตูหลัง พ้นขอบประตูร่างใหญ่หนาก็สวมกอดนางจมหายไปกับอก “ข้ามาตามสัญญาแล้ว คิดถึงเจ้าเหลือเกิน” ซ่งไป๋หลานสังเกตเห็นความผิดปกติ นางรู้สึกว่า คุณหนูน่าจะแอบนัดพบผู้ชายในยามวิกาลเพราะก่อนจะกลับเมืองหลวงนางได้ยินเสียงพูดคุยของหนุ่มสาวในห้องหอคราวนี้เมื่อคุณหนูหายเข้าไปไหว้พระนาน นางจึงแอบลอบเดินอ้อมไปข้างหลัง เมื่อเห็นกับตาว่า คุณหนูของนางโอบกอดชายร่างใหญ่ในชุดคุณชายหรูหราจึงได้แต่ยืนเซ่อ‘มิน่า! คุณหนูไม่เอ่ยถึงจวิ้นอ๋องสักคำตั้งแต่กลับมาจากการหายไป’ ซ่งไป๋หลานหลบออกมารอข้างนอก แม้นางจะไม่เห็นใบหน้าของชายร่างใหญ่คนนั้นถนัดนัก แต่ในเมื่อคุณหนูของนางมีความสุข นางก็จะต้องช่วยปกปิดความลับให้“เจ้าหมีป่า” จางเลี่ยงหวงกอดตอบแล้วเงยหน้าจนคอตั้งบ่าสบตาเขารองแม่ทัพมู่อดรนทนไม่ไหว อุ้มนางกระโดดออกทางกำแพงวัดไปยังศาลาริมน้ำที่เงียบสงบ วางนางลงบนตัก คำรามฮึ่มฮั่มในลำคอ แล้วระดมจูบทั่วใบหน้าและติ่งหูจนนางส่งเสียงประท้วงเบาๆ “เจ้าไม่ได้แตะต้องผู้อื่นใช่ไหม” น้ำเสียงนั้นราวกับกินน้ำส้มสายชูมาเป็น

การประมูลหญิงงามกำลังจะเริ่มขึ้น วันนี้ดาวเด่นคนใหม่เสนอตัวมอบพรหมจรรย์ให้กับลูกค้าที่เสนอจำนวนเงินสูงที่สุด โดยจะได้รับการปรนนิบัติอย่างดีจนถึงเช้าชายหนุ่มแต่ละโต๊ะต่างคึกคัก ทั้งเหล่าคหบดี นายทหาร คุณชาย และบัณฑิตหนุ่มที่อยากมีประสบการณ์สัมผัสโฉมงาม “ท่านแม่ทัพ คิดอยากจะประมูลสาวงามอีกหรือไม่ ” สีหน้ามู่หลี่เฉียงดูคล้ายเด็กหนุ่มเพิ่งคล้ายมาครั้งแรกแล้วถามสหายว่า ควรลองดีหรือไม่ จวิ้นอ๋องมองพ่อเสือหนุ่มอย่างขำๆ “เจ้าทำยังกับเจ้าคนที่มันเที่ยวหญิงคณิกาทุกแห่งที่เดินทัพผ่านเมื่อก่อนหน้านี้มันไม่ใช่เจ้า ” “หมิงจิ้นเหอ ท่านอย่าล้อข้า ตอนนี้ข้ากลับใจแล้ว” เมื่อใดที่มู่หลี่เจียงเรียกชื่อจริงของเขา ยามนั้นหมายถึง สหายรักของเขากำลังให้สัจจะวาจา “เจ้าทำได้หรือ หญิงงามคืนนี้ข้าตั้งใจจะประมูลให้เจ้าโดยเฉพาะ” จวิ้นอ๋องชะโงกหน้าไปพูดใกล้ๆ “อือ...” สายตาที่มองดาวเด่นตาปริบๆ แม้จะเสียดายแต่.... “ไม่ได้ ข้าจะต้องรักษาร่างกายเพื่อแมวน้อยของข้า” จวิ้นอ๋องระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น จังหวะนั้นชายหนุ่มทั้งหลายกำลังโห่ฮาต้อนรับ

จวิ้นอ๋องเริ่มคิดหนึง การเปิดตัวฟ่านซิ่วอิงเช่นนี้ เกรงว่า สกุลฟ่านคงจะมองหาบุรุษที่เหมาะสมคนใหม่ให้กับนางเอาไว้แล้วงานนี้มีนางรำในวังมาแสดงถวายอีกหลายรายการ ทุกคนต่างเพลิดเพลินดื่มกิน พูดคุยอย่างสนุกสนาน คุณหนูจางนั่งตะลึงมองฟ่านซิ่วอิง จนนางกลับเข้ามานั่งใกล้ๆ“เจ้าหลอกพวกเรา แถมหลอกกระทั่งจวิ้นอ๋อง”“จะเอะอะทำไมเล่า เรื่องนั้นมีใครที่ไหนรู้เห็นบ้าง หรือว่าเจ้าคิดจะเปิดโปงข้า” นางหรี่ตามองคุณหนูจาง “เรื่องเจ้าเองก็มิใช่น้อยเช่นกันนี่”จางเลี่ยงหวงสะอึก ‘ที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด นางเป็นคนโฉดที่ใช้ได้เลยทีเดียว’“แต่เจ้าเป็น..... กับท่านอ๋องแล้ว” นางกระซิบเบายิ่งกว่าเดิม ฟ่านซิ่วอิงมองไปฝั่งตรงข้ามก็รู้ว่า เขาคงรู้สึกราวฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ“แล้วไงเล่า ข้าไม่ได้เป็นอะไรกับเขาทั้งนั้น แม้แต่คู่หมั้นก็ยังไม่มีวาสนา จะไปสนใจเรื่องนี้ทำไม ”จางเลี่ยงหวงผงะ ใบหน้านางแสดงความพิศวงในความคิดของอีกฝ่าย “เจ้าแน่มาก หากข้าเป็นจวิ้นอ๋องคงล้มทั้งยืน เขารักใคร่โปรดปรานเจ้าขนาดนั้น แต่เจ้ากลับ...”คุณหนูฟ่านโบกมือไปมา “เรื่องของข้าเอาไว้ก่อนเถอะ เจ้าดูหมีป่าของเจ้าไว้ให้ดี งานนี้ข้าเห็นหญิงงามแอบทอด