Alle Kapitel von ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Kapitel 141 – Kapitel 150

เฉินเฟยสงบใจ หากยืนกรานแล้วจะมีผู้ใดเอาผิดนางได้ คิดได้เช่นนั้นพระสนมคนงามก็ย่างบาทอย่างสง่าผ่าเผยไปยังเรือนลงทัณฑ์พระวรกายองอาจของฮ่องเต้นั่งอยู่โต๊ะพิพากษากลางห้อง ด้านข้างมีหลวนฮองเฮาประทับอยู่ขาของเฉินเฟยสั่นเล็กน้อย นางจิกเล็บลงบนหลังมือที่กุมกันยามเดินของตน สัมผัสที่ปลายนิ้วทำให้รู้ว่าความกลัวกัดกินจิตใจเพราะผิวเนื้อที่หลังมือของนางนั้นเริ่มเย็บเฉียบ องครักษ์เสื้อแพรลากตัวถูมามาให้คุกเข่าต่อหน้าฮ่องเต้“พระอาญามิพ้นเกล้า หม่อมฉันถูกคนใส่ร้าย” หญิงสูงวัยละล่ำละลัก หมิงเฟยหลงจ้องลงนางกำนัลตำหนักเหอผิงเขม็ง “ยังไม่เห็นมีผู้ใดกล่าวหาเจ้าเลยนี่ เจ้าโดนจับมาเพราะเหตุใดหรือถูมามา” นางอึกๆ อักๆ อยู่ครู่หนึ่ง “ท่านหัวหน้าองครักษ์หู่จู่ๆ ก็บุกเข้าไปลากหม่อมฉันมาที่นี่ หม่อมฉันไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด” “นั่นสิ! เจิ้นแค่เรียกเจ้ามาถามเท่านั้น เจ้าคงตื่นเต้นมากไป” “พะ เพคะ” นางรีบก้มหน้าลง หัวเข่าสองข้างสั่นไหวไม่หยุด จนต้องแอบจิกข้างขาตนเองสองสามครา “ผงสีเขียวในห่อที่ซ่อนในห้องของเจ้าคือสิ่งใดหรือ ” พระสุรเสียงดังกังวานนั

ไม่กี่วันต่อมาพระราชโองการสั่งประหารพระสนมเฉินกับถูมามาก็กลายเป็นข่าวใหญ่โตที่วิพากษ์กันทั่วเมืองหลวง! แม้จะทรงมีพระเมตตางดโทษประหารเก้าชั่วโคตรเพียงสั่งปลดเจ้ากรมพิธีการเฉินออกจากตำแหน่งและเนรเทศไปยังชายแดนฝั่งเมืองฉู่จิ้งขุนนางชราถึงกับสิ้นสติในวันรับพระราชโองการ เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งบุตรสาวของตนก็อยู่ในสุสานเรียบร้อยแล้ว ตระกูลเฉินล้วนถูกขับออกจากเมืองหลวง เรื่องของเฉินเฟยเป็นที่หวาดหวั่นของคนส่วนหนึ่งและเป็นที่พึงพอใจของคนอีกส่วนหนึ่ง!ตำหนักห่าวซินแทบจะจัดงานเลี้ยงฉลอง เดิมทีความผิดของเหล่าสนมโดยมากยังถูกละเว้นให้จองจำในตำหนักเย็นแต่พระสนมเฉินได้ชื่อว่าลอบสังหารว่าที่รัชทายาทจึงไม่อาจละเว้นโทษตาย! บัดนี้มีเพียงเจ้าของตำหนักเสียนเหลียงกับตำหนักห่าวซินเท่านั้นที่ยืนหยัดอยู่ในวังหลังอย่างงามสง่าเหม่ยเฟยยิ้มกริ่ม! ยังมิได้ลงมือแต่ศัตรูลดลงไปถึงสาม โอกาสที่จะเป็นกุ้ยเฟยอยู่แค่เอื้อม เพียงแต่ต้องรอให้ฮ่องเต้ทรงลดความหงุดหงิดพระทัยไปเสียก่อน! “ในเมื่อสนมทั้งหลายล้วนแต่ทำผิดด้วยแรงริษยา ข้าก็สมควรงดรับคนใหม่เข้าสู่วังหลัง นับว่าเป็นข้ออ้างที่เ

ฟู่เอ๋อร์ต้องพยายามเดินให้เรียบร้อยเคียงข้างไป๋เพ่ยเจิน นิสัยบุรุษที่ชอบก้าวยาวๆ และเดินอย่างองอาจกลับถูกนางใช้พัดที่ถือติดมือมาด้วยเคาะต้นขาไว้เป็นระยะๆ“เจ้าจะเดินขาถ่างไม่ได้ สตรีที่ดีต้องเดินให้ชดช้อยเข้าใจหรือไม่”“อืม! ข้าพยายามอยู่”ไป๋เพ่ยเจินเหลือบมองฟู่เอ๋อร์ผู้น่ารักร่างกายเทอะทะบ่อยๆ นางต้องคอยหันหน้าหนีไปแอบขำอยู่อีกด้านหนึ่ง‘ความจริงเจ้าก็น่ารักเหมือนกันนะ’เรือนอานฉวนเป็นอาคารที่เรียกกันสามหลัง แต่ละห้องนางกำนัลนอนรวมกันบนเตียงยาวทั้งด้านซ้ายและขวา พวกนางยังไม่มีตำแหน่งประจำตำหนักใดตำหนักหนึ่ง ทำหน้าที่ทำความสะอาดและรับใช้ทั่วไปตามแต่มามาหรือหัวหน้าขันทีเรียกใช้ “เจ้าเคยนอนเรือนนี้หรือไม่”“เคย ตอนที่ข้าเข้ามาเป็นนางกำนัลใหม่ๆ ข้าทำงานรับใช้ทั่วไปทั้งกวาดใบไม้ตามลานสวน ตักน้ำ ซักผ้า ทำความสะอาดส้วม ข้าทำมาหมดแล้ว”เติ้งเฉินฟู่หันมามองสาวน้อยที่เดินอยู่ข้างตนด้วยความชื่นชม “แล้วเจ้าไปอยู่ตำหนักเสียนเหลียงได้อย่างไร”“บังเอิญต่างหากเล่า ช่วงนั้นคนกวาดใบไม้ที่สวนตำหนักเสียนเหลียงเกิดไม่สบายขึ้นมา ข้าเลยถูกเรียกไปช่วยงาน จากนั้นฮ่องเต้ทรงมาพบเข้าเลยเรียกข้าไปรับใช้ที่ตำ

หม่าหลันฮวาเดินนำหน้าไป๋เพ่ยเจินไปถึงห้องพักสุดท้ายในเรือนอานฉวน “พวกเจ้าทำสิ่งใดอยู่” นางกำนัลทั้งแปดที่กำลังรุมฟู่เอ๋อร์ผละออกจากกัน “พวกเรากำลังสอนนางแต่งหน้าอยู่น่ะสิ! นางน่ารักอย่างนี้น่าจะมีคิ้วโค้งกว่านี้สักหน่อย” “ช่วยข้าด้วย!” ฟู่เอ๋อร์บีบเสียงให้เล็กแหลม เขากำลังจะโดนพวกนางโกนคิ้วออกหมดเพื่อเขียนใหม่ให้โค้งงามยิ่งขึ้น ไป๋เพ่ยเจินถลาเข้าไปดึงแขนฟู่เอ๋อร์ออกมา “พวกเจ้าอย่าทำนาง! ข้าใช้นางมาเฝ้าความลับสวรรค์” “หือ!” หม่าหลันฮวาตกตะลึง หันไปมองฟู่เอ๋อร์ร่างสูง นางเพิ่งนึกออกว่านางกำนัลน่ารักที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือองครักษ์เสื้อแพรเติ้งเฉินฟู่ผู้องอาจ “ไปกันเถอะ พวกเรามีธุระอีกมาก” ไป๋เพ่ยเจินหันไปมองเหล่านางกำนัลในห้องนั้น “พวกเจ้าอย่าตามมาเทียว! หากพวกเจ้าไม่เชื่อฟังข้าลิขิตสวรรค์จะเคลื่อน หากพวกเจ้ามิอยากได้เงินชนะพนันก็ตามใจ” นางกำนัลทั้งแปดต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กไม่กล้าตามนางไป หม่าหลันฮวาเดินตามหลังไป๋เพ่ยเจินที่จูงมือฟู่เอ๋อร์นำหน้า“เจ้ารู้หรือยังว่าห้องพวกนางอยู่ห้องใด” ฟู่เอ๋อร์ชะงักฝีเท้า “เช่

กัวมามาทูลขอลาพระสนมไปเข้าห้องส้วม หงซือซือมองดูนางกำนัลน้อยที่ยืนเฝ้าหน้าตำหนักห่าวซินแล้วแสร้งบอกให้นางผู้นั้นไปห้องส้วมกับนาง ครั้นลับตาคนก็รมผงนิทราแล้วลากนางกำนัลน้อยไปไว้ในห้องเดียวกับกัวมามา เปลี่ยนชุดให้กัวมามาคืนแล้วแปลงโฉมเป็นนางกำนัลน้อยแทน จากนั้นก็ลากกัวมามาออกมาให้ด้านนอกใกล้ทางไปห้องส้วมก่อนจะใช้ยาปลุกนางมาอังที่จมูก ยาที่หงซือซือใช้ผสมยามึนเมาเข้าไปด้วยส่วนหนึ่ง “กัวมามา ท่านตื่นเถอะเจ้าค่ะ” กัวมามารู้สึกงุนงง นางลืมตาเห็นนางกำนัลน้อยก็รีบถามออกมา “ข้าเป็นอันใดไป” “ท่านน่ะสิ! มานอนเป็นลมอยู่ทางไปห้องส้วมนี่ ข้าเรียกตั้งนาน ท่านบอกว่าจะมาห้องส้วมมิใช่หรือ รีบไปเถอะเจ้าค่ะ พระสนมกำลังรออยู่” “ข้ากำลังจะมาส้วมหรือ” กัวมามามึนงงนางจำได้ว่านางกำลังเดินอยู่ข้างตำหนักเพื่อจะไปเข้าเฝ้าพระสนม “เมื่อกี้ท่านยังงัวเงียบอกข้าว่าพระสนมให้เอาของที่ซ่อนไว้ออกมาทำลาย ท่านจะทำลายอันใดหรือ” นางกำนัลน้อยถามตาใส “เพ้อเจ้อ!”กัวมามาตกใจที่ตนหลุดคำพูดแบบนั้นออกไป ความลับนี้สำคัญกับชีวิตของนางและของพระสนม “อย่าพูดอย่าถามเรื