Alle Kapitel von ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Kapitel 161 – Kapitel 170

หงฉิงเทียนนั่งกินอาหารด้วยท่าทีเฉยเมย ปาฮูหยินเห็นเช่นนั้นก็อดหมั่นไส้สามีไม่ได้ เห็นอยู่ว่าเขาตื่นเต้นกับการที่จะได้มีหลานตัวน้อย มิฉะนั้นคงไม่รามือจากฮ่องเต้ง่ายๆ “ซือซือ เจ้าคีบเนื้อกุ้งให้ท่านสามด้วย” ด้วยความเกรงอกเกรงใจท่านพ่อตาและท่านแม่ยาย ฮ่องเต้ทรงยกเว้นการใช้คำราชาศัพท์กับครอบครัวของนาง ให้พวกเขาเรียกเพียงชื่อที่เรียกกันมาแต่เดิมในวังคือ องค์ชายสาม “ขอบคุณท่านแม่ยาย ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก ในเมื่อพวกท่านรับน้ำชาจากข้าแล้ว ข้าจะถือตัวว่าเป็นลูกชายคนหนึ่งของพวกท่าน ไม่มีเกรงใจ” ปากุ้ยชิงหัวเราะร่า “ดีๆ ท่านสามกินเข้าไปเยอะๆ ข้าจะได้มีหลานเร็วๆ” หมิงเฟยหลงสังเกตใบหน้าของญาติใหม่ทั้งสาม พวกเขาล้วนใส่หน้ากากแปลงโฉมทั้งสิ้น รอยเล็กๆ ที่สังเกตได้ยากที่เนินคอนั้น หากมิใช่เป็นเพราะฮ่องเต้อยู่กับหงซือซือแทบทุกวัน และยังถูกนางจับแปลงโฉมหลายคราจึงพอจะจับผิดได้ “เจ้าสงสัยใบหน้าของพวกเราล่ะสินะ” เสียงท่านพ่อตาเอ่ยดักคอขึ้น “แค่กๆ” ฮ่องเต้แทบสำลักอาหารเมื่อถูกทักตรงๆ “กินข้าวให้เสร็จก่อนเถิด เรื่องนี้เราค่อยมา

“หลังจากไฟไหม้วังชงหยวนและท่านหายสาบสูญ การชิงบัลลังก์รุนแรงขึ้นก็อย่างที่ท่านรู้ องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ด้วยอาการป่วยประหลาด แต่ข้ายืนยันได้ว่ามิใช่เป็นฝีมือข้าอย่างแน่นอน” หมิงเฟยหลงยืนยันคราแรกเขามิได้อยากจะเป็นฮ่องเต้แต่เพราะมีผู้คิดฆ่าเขาอยู่หลายครา“ยามนั้นข้าทั้งถูกลอบสังหารและถูกวางยา แต่อาจจะเป็นชะตา ทำให้ข้ารอดมาได้” “ฮองไทเฮาเล่า ยามนี้พระองค์เป็นอย่างไร “เสด็จแม่กุมอำนาจอยู่หลังม่านข้ามาหลายปี จวบจนข้าและชินอ๋องรวบรวมอำนาจกลับคืนมาได้ พระคุณก็ส่วนหนึ่งทำให้ข้ามิได้ต้องการเข่นฆ่าเอาชีวิตนาง และไม่ต้องการให้นางเอาชีวิตข้า นางยอมวางมือจากอำนาจและอยู่วังหลังโดยสงบมานานแล้ว” “เจ้าอย่าลืมว่าสายอำนาจของนางถูกวางอยู่ในวังหลังมาเนิ่นนาน หนานกงกงก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่แม้รับใช้อดีตฮ่องเต้แต่ก็ไม่วายแอบร่วมมือกับนางในบางครั้ง หากว่านางว่างมือแต่คนของนางไม่วางมือเล่า” หมิงเฟยหลงเลิกคิ้วขึ้น “ข้าลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิท! มิเคยตรวจสอบเรื่องนี้ซ้ำอีกเลย” “เฟยหลง ยามนี้ช่างเหมาะยิ่งนักที่จะฆ่าเจ้าเพื่อให้แผ่นดินว่างผู้ปกครอง ในเมื่อตัว

ฮ่องเต้ทรงส่งหูซิ่นสือไปขอเช่าเรือนน้อยริมน้ำของอนุถานสักสองวัน โดยให้หู่ซิ่นสือกับจูจิ้นติ้งแต่งกายเลียนแบบชาวบ้านลงไปสำรวจความปลอดภัยโดยรอบล่วงหน้าห้าวัน “ตรวจสอบให้เรียบร้อย หากเจิ้นกับฮองเฮาออกไปพักที่นั่น สิ่งสำคัญคือความปลอดภัย” หัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรจัดการทุกอย่างเรียบร้อยกว่าฮ่องเต้ทรงคาดหวัง เขาส่งสาวใช้ที่จวนออกไปเปลี่ยนผ้าห่ม ผ้าปู และหมอนมุ้งใหม่ให้เรียบร้อย รวมจัดหาข้าวสารอาหารแห้งและเสื้อผ้าของใช้ให้พร้อมสำหรับการถูกปล่อยให้อยู่กันสองต่อสองเป็นเวลาสองวัน “พื้นที่โดยรอบสิบลี้กระหม่อมตรวจสอบความปลอดภัยและวางกำลังคนคอยดูแลไว้เรียบร้อยพ่ะย่ะค่ะ” “ดี! ระยะนี้มีข่าวว่านักฆ่าสำนักมืออสูรถูกปล่อยออกมาแล้ว แม้ข้าจะห่วงความปลอดภัย แต่หากยังไม่สามารถทำให้ฮองเฮาตั้งครรภ์ได้เสียทีก็ย่อมเป็นความสูญเสียความมั่นคงในบัลลังก์เช่นกัน” การออกจากวังหลวงถูกดำเนินการอย่างเงียบเชียบ อู๋กงกงที่พยายามเงี่ยหูฟังกลับมิได้ยินสิ่งใด ฮ่องเต้ทรงระมัดระวังพระองค์ยิ่งนักตกค่ำคืนนั้นทรงเล่าแผนการให้กับหงซือซือฟัง นางหัวเราะคิกคัก “พี่สาม ท่านจะทำเช่น

ท่านอ๋องเก้าทรงฟังสิ่งที่ฮ่องเต้ทรงเล่าด้วยความตื่นเต้น เรือนน้อยของอนุถานช่างน่าสนใจนัก! หากพาพระชายาไปพักผ่อนแล้วได้อ๋องน้อยติดท้องมาอีกสักคนสองคนคงจะดี “เห็นหรือไม่ เจ้าได้ยินแล้วก็ยังสนใจเหมือนข้า” “อืม....” อ๋องเก้าเพียงอมยิ้มและผงกศีรษะเบาๆ อู๋กงกงที่เพิ่งเดินมาถึงหน้าตำหนักเป่าฉีพร้อมด้วยชินอ๋อง ครั้นเห็นหู่ซิ่นสือกับจูจิ้นติ้งยืนเฝ้าประตูอย่างแข็งขันรีบเดินมาทักทาย “ฝ่าบาทให้พวกเจ้าไปอารักขาท่านอ๋องเก้ากับพระชายาด้วยเหตุใด ” “อู๋กงกงท่านก็รู้ว่าเรื่องนี้พวกเราบอกไม่ได้” องครักษ์หู่ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขารู้สึกตะหงิดๆ ว่าระยะหลังๆ อู๋กงกงดูจะร้อนรนที่มิได้เป็นคนสำคัญของฮ่องเต้เช่นแต่ก่อน อู๋กงกงหน้าม้าน “อ้อ! ข้าลืมไป ขออภัยพวกเจ้าด้วยก็แล้วกัน”ในเมื่อตนมิได้เป็นคนสำคัญแล้ว อู๋กงกงก็มิกล้าข่มขวัญองครักษ์ทั้งสองอีก ยามนี้ดูเหมือนฮองเฮาจะทรงถือหางคนทั้งสอง และฝ่าบาทก็ทรงเกรงพระทัยฮองเฮายิ่งนักสนมทั่วทั้งวังหลังต่างซุบซิบกันว่าไม่รู้เมื่อใดฮ่องเต้จะทรงให้ฮองเฮาเสด็จกลับไปประทับตำหนักเสียนเหลียงเพราะหากพระนางยังอ

หงซือซือบังคับพี่ชายให้เฝ้าดูแลหมิงเฟยหลงที่นอนหลับอยู่ในห้องพัก ส่วนตนเองแอบออกไปข้างนอก แปลงโฉมเป็นสตรีชาวบ้านเขาไปตรวจในโรงหมอ “ยินดีด้วยนะแม่นาง เจ้าตั้งครรภ์แล้ว” “ไอ้หยา!” หงซือซือตาโต “ท่านหมอแน่ใจหรือ” “ข้าเป็นหมอมาตั้งแต่เป็นเด็กหนุ่มจนแก่ปูนนี้คนครึ่งเมืองนี้ ข้าเคยตรวจชีพจรพวกเขาตั้งแต่อยู่ในท้อง เจ้ายังจะคิดว่าข้าเข้าใจผิดได้อีกหรือ เจ้าตั้งครรภ์ได้เดือนกว่าแล้ว เดี๋ยวข้าจัดเทียบยาบำรุงให้” พลันนางคิดขึ้นได้ “ท่านหมอ ท่านตรวจยาลูกกลอนนี้ให้ข้าที” หมอวัยกลางคนรับขวดยากระเบื้องเคลือบสีขาวแล้วเทเม็ดยาลงในอุ้งมือ ก่อนจะยกขึ้นดมกลิ่น“อ้อ! เจ้าก็กินยาบำรุงครรภ์อย่างดีอยู่แล้วนี่ เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องเขียนเทียบยาให้เจ้าแล้ว กินให้หมดนี่ล่ะ ส่วนผสมแพงเสียด้วยที่บ้านเจ้าคงฐานะดี” “มิได้ๆ” หงซือซือรู้สึกคล้ายวิงเวียนขึ้นมาทันทียาห้ามครรภ์ที่นางกินอยู่ทุกคืนก่อนนอนกลับกลายเป็นยาบำรุงครรภ์ไปตั้งแต่เมื่อใดกัน นางรับขวดยาจากท่านหมอพร้อมฟังคำแนะนำในการดูแลตนเองระยะแรกในการตั้งท้องอยู่พักใหญ่ เมื่อแวะแปลงโฉมกลับเป็น