All Chapters of ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Chapter 151 - Chapter 160

จินวั่งซูหนุ่มเสเพลแห่งเมืองหลวงเข้านอกออกในหอโคมเขียวมาทุกพื้นที่ ไม่เว้นแม้แต่แคว้นจินที่เขาเดินทางไปพร้อมกับจวิ้นอ๋อง ได้ยินฮ่องเต้รับสั่งก็ยิ้มกริ่ม “หม่อมฉัน ยินดีถวายการรับใช้พ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ทรงเล่าความสงสัยที่มีในพระทัยและสอบถามคุณชายจินว่าเขาเคยได้ยินเคล็ดลับเกี่ยวกับเรื่องการมีบุตรจากหอนางคณิกาพวกนั้นบ้างหรือไม่ “ฝ่าบาท หากพระองค์ร่วมหอกับฮองเฮามานานขนาดนี้แล้วพระนางยังมิทรงครรภ์ มิใช่ว่าพระนางตั้งพระทัยเช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ” “เจ้าหมายถึง” “ฮองเฮาอาจจะทรงหวาดกลัวเรื่องวังหลังจนไม่กล้ามีบุตรพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ทรงคล้อยตาม “ไม่แน่! ทุกครั้งที่ข้าบอกนางเรื่องอยากมีลูก นางไม่เคยตอบรับ ข้าไม่เคยให้นางดื่มน้ำแกงห้ามครรภ์ ป่านนี้นางก็ควรจะมีได้แล้ว เมื่อคราวกลับมาจากเมืองชิงหลิวข้าให้หมอหลวงมาตรวจสุขภาพแล้ว ร่างกายข้าก็แข็งแรงพร้อมจะมีบุตรได้ มีแต่นางที่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมตรวจ” “หม่อมฉันเคยได้ยินยาบำรุงหยินหยางอันโด่งดังของแคว้นจินมาบ้าง หากฝ่าบาทต้องการจะให้ค้นเสาะหามาถวายพ่ะย่ะค่ะ” “อืม! แต่ก่อนข้ามิเ

“เจ้าก็ดื่มอีกสิ! นานทีข้าจะมีโอกาสดีๆ ให้เอาออกมาฉลอง” หมิงเฟยหลงทรงยิ้มร่าสุราที่นางกับเขาดื่มแม้รสชาติจะนุ่มนวลแต่กลับทำให้มึนเมาได้มากกว่าครั้งก่อนที่นางเคยดื่มตอนร่วมหอคืนแรก! ส่วนสุราที่พระองค์เอามาให้เหล่าองครักษ์ได้ดื่มนั้นรสชาติดีแต่ยากที่จะมึนเมา! เมื่ออาการฮองเฮาดูจะเริ่มซวนเซ ฮ่องเต้ก็ทรงเรียกอู๋กงกง “เห็นทีเจิ้นต้องพาฮองเฮาไปบรรทมก่อนแล้ว ฝากเจ้าดูแลพวกเขาด้วยต้นยามซื่อก็ให้ควรจะแยกย้ายได้” “พ่ะย่ะค่ะ” คนทั้งหมดถวายบังคมลา ฮ่องเต้ทรงหันไปประคองภรรยาของพระองค์อย่างอ่อนโยน“ซือซือ เจ้าเมาแล้วเราไปนอนกันเถอะ” ฮองเฮารู้สึกมึนงงเล็กน้อย สุราที่นางดื่มกับเขาช่างแปลกเสียจริง! นางเพิ่งดื่มไปเพียงไม่กี่จอกกลับรู้สึกร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด!เมื่อเขาชวนกลับเข้าห้องนอน นางก็พยักหน้ารับ ปล่อยให้เขาประคองนางไปจนถึงเตียงแล้วถอดเครื่องประดับศีรษะและเครื่องทรงออก ดีที่นางกินยาที่ซ่อนไว้ใต้หมอนเรียบร้อยแล้ว คืนนี้ปลอดภัยแล้ว สองมือของนางประคองใบหน้าเขาเข้ามาใกล้ “พี่สาม คืนนี้ท่านช่างน่ารักจริง!” หมิงเฟยหลงหัว

“อู๋กงกงท่านออกไปรอข้างหน้าห้องเถิด กระบี่ไม่มีตา เดี๋ยวพวกข้าจะดูแลฝ่าบาทเอง” “ดีๆ ข้าฝากด้วย!” อู๋กงกงเดินตัวสั่นออกไปหน้าตำหนัก เรื่องฆ่าฟันเช่นนี้เขาไม่ถนัด ปล่อยให้องครักษ์ฝีมือล้ำเลิศจัดการเองจะดีกว่า! แค่เห็นฮ่องเต้ทรงถือกระบี่เข้าต่อกรกับชินอ๋องเขาก็หายใจไม่ทั่วท้องแล้ว หากต้องยืนลุ้นอยู่ในห้องนั้นอีกคงจะหายใจไม่ทันเป็นแน่! “ห้าเพลงแล้ว! พี่สามท่านพอหรือยัง” ชินอ๋องตะโกนถามขณะยังป้องกันตนเองมิให้ฮ่องเต้แทงกระบี่เข้ามาใกล้ตัวได้ “เหลืออีกครึ่ง สิบเพลง” “ท่านวิปลาสไปแล้ว!” สายตาของฮ่องเต้ขุ่นขวาง แม้ระบายโทสะออกจากท้องได้ครึ่งแต่ก็ยังคงหงุดหงิดอยู่ ทรงกระโจนขึ้นไปยืนบนโต๊ะทรงพระอักษรก่อนตะโกน“เจ้ามีลูกตั้งสี่คน ยังจะมีอีก! หากครั้งอีกได้แฝดมาเพิ่ม ข้าจะทำทันเจ้าได้อย่างไร” ชินอ๋องที่ถอยหลังไปหลายก้าวหัวเราะร่า “ฮ่าๆ คนทั้งแผ่นดินจะได้รู้ว่าข้าเก่งกาจเพียงใด มีชายาเพียงคนเดียวกลับมีลูกได้มากมาย แต่พี่สาม ท่านมีภรรยามากมาย ลูกคนเดียวก็ยังทำไม่ได้!” ปั่ก! หมิงเฟยหลงแทงกระบี่ลงบนพื้นโต๊ะจนทะลุลงไป “เจ

หงซือซือชะงัก “เหตุใดท่านจึงถามเช่นนี้” “ในเมื่อพ่อแม่ของเจ้าล้วนเป็นเซียนพันหน้า หากว่าสาเหตุที่พวกเขาต้องแปลงโฉมเป็นเพราะมีเรื่องราวในอดีตที่อยากปกปิดเล่า” “จริงสิ! ข้าเองก็ไม่เคยคิดมาก่อน ข้ารู้เพียงว่าท่านพ่อไม่เคยเล่าเรื่องบรรพบุรุษให้ข้าสองพี่น้องฟังเลย ซ้ำพวกเรายังไม่เคยมีญาติแม้แต่คนเดียวให้ไปเยี่ยม” ฮ่องเต้ทรงนึกถึงหนังสือที่พระองค์ได้มาจากตรอกคนโฉด “ในตำรากล่าวถึงเซียนพันหน้าและผู้มีตั้งข้อสังเกตไว้ว่าคนผู้นี้อาจจะเป็นคนในราชวงศ์หมิง” “ท่านสงสัยสิ่งใด” “บางทีท่านพ่อของเจ้าอาจจะเกี่ยวพันกับคนในราชวงศ์หมิงก็เป็นได้” “สิ่งที่เขียนในหนังสือนั้นเชื่อถือได้หรือ” “หากเขากล้าเขียนเช่นนั้นไม่แน่ว่าอาจจะมีเบาแสบางอย่างก็ได้ ไม่แน่ว่าบิดาของเจ้าอาจจะเป็นหลวนเป้ยเล่อตัวจริงหรืออาจจะเป็นผู้ที่รู้คดีวังชงหยวน” “ถ้าพี่สามสงสัย เราก็ต้องสืบเรื่องนี้กันดู ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่า เหตุใดข้าจึงไม่เคยมีญาติพี่น้องกับเขาสักที ” ฮ่องเต้จูบขมับนาง “ให้ข้าไปหาบิดามารดาเจ้าด้วยได้หรือไม่” “หือ!”

สีหน้าของเติ้งเฉินฟู่ดูเหยเก “นางล่อลวงกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ” “เอ๋!” ฮ่องเต้กับฮองเฮาอุทานออกมาพร้อมกัน “นางใช้วิธีใดกัน” หมิงเฟยหลงทรงงุนงงที่ผ่านมาพระองค์รู้สึกว่าไป๋เพ่ยเจินดูซื่อเสียจนเซ่อ เพิ่งจะมาปรับตัวฉลาดขึ้นในภายหลังที่มีหม่าหลันฮวาเป็นคู่หูในการทำงาน “นางใช้หูอวบอิ่มของนางทำให้กระหม่อมหลงใหล กินไม่ได้นอนไม่หลับพ่ะย่ะค่ะ” “ฮ่าๆ” หงซือซือหัวเราะลั่น “ฝ่าบาท องครักษ์เติ้งถูกพิษเข้าแล้วเพคะ” “พิษอันใด” ฮองเฮายิ้มยื่นมือไปกุมมือพระสวามี “พิษรักเพคะ” “อ้อ!” ฮ่องเต้หันไปมองเติ้งเฉินฟู่อีกครั้ง “นางรับปากจะแต่งงานกับเจ้าแล้วหรือ หากนางไม่ตกลง เจิ้นคงไม่อาจอนุญาตได้ ต้องถามความสมัครใจของนางด้วย” “นางยินยอมให้กระหม่อมจูบและรับปากว่าจะเป็นภรรยาของกระหม่อม พ่ะย่ะค่ะ ” “หือ!” ฮ่องเต้ทรงเลิกคิ้วเล็กน้อย ในขณะที่ฮองเฮายิ้มกว้าง “เจ้าร้ายกาจนักองครักษ์เติ้ง แอบมากินเต้าหู้นางกำนัลถึงในตำหนักเป่าฉี” “พระอาญามิพ้นเกล้า กระหม่อมทำไปเพื่อพิสูจน์พ่ะย่ะค่ะ ” “พิสูจนอันใด” “