Alle Kapitel von ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Kapitel 131 – Kapitel 140

“คารวะท่านอาจารย์” หลวนฮองเฮาค้อมศีรษะ “ว่าธุระด่วนของพวกเจ้ามาเถอะ” ใบหน้างดงามอ่อนเยาว์ที่ดูเหมือนรุ่นราวคราวเดียวกับหงซือซือเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “ข้าอยากให้ท่านช่วยตรวจสอบพิษที่หมอหลวงตรวจไม่พบ” “หืม! ในวังหลวงนี่น่ะหรือ” “เจ้าค่ะ พระสนมตงเพิ่งตายไปเมื่อวันก่อนด้วยไข้หนาว แต่ดูแล้วนางน่าจะถูกพิษมากกว่า เพียงแต่ยังไม่มีผู้ใดตรวจยืนยันได้” ดวงตาของฮูหยินไร้รอยเป็นประกายวาบขึ้น ในอดีตเมื่อครั้งนางยังเป็นท่านผู้เฒ่าเดินทางไปทั่วห้าแคว้นพบเจอพิษประหลาดมากมาย กล่าวได้ว่ามีน้อยอย่างที่ไม่เคยเจอยามนี้เพราะความสามารถการปรุงยายังค้นพบยาที่ทำให้เยาว์วัยจากคนเจ็ดสิบกลายเป็นคนอายุไม่ถึงยี่สิบ เพียงแต่ผลข้างเคียงที่ไม่เคยคาดคิดคือ ท่านจอมยุทธ์ผู้เฒ่ากลับกลายเป็นสาวน้อยยามนี้มิใช่เปลี่ยนเพียงรูปร่างทุกสัดส่วน แม้แต่เสียงที่ใช้ก่อนหน้านี้ยังแหบพร่าด้วยวัยชรา บัดนี้กลายเป็นเสียงอันไพเราะอ่อนหวานเหมาะกับใบหน้า “พวกเจ้าพาข้าไปตรวจร่างนางเดี๋ยวนี้เถิดก่อนที่พิษนั้นจะสลายไป” หมิงเฟยหลงทรงให้หมอเการอจนพลบค่ำ จากนั้นองครักษ์หู่กับอ

“องครักษ์จู ข้ามีฮูหยินและอนุอีกสาม พวกนางล้วนมีลูกคนละสองคน ผลลัพธ์เช่นนี้เจ้าคิดเช่นไร ” จูจิ้นติ้งได้ยินเช่นนั้นก็แทบตาเหลือก “ข้าไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ท่านเองก็มีเวลากลับออกไปเยี่ยมบ้านเพียงเดือนละสี่วันมิใช่หรือ ” “ใช่! แต่เรื่องเช่นนี้ข้าแค่มิได้อยากคุยโว่” สีหน้าหมอหลวงชราดูภาคภูมิใจ “เหตุใดท่านไม่ถวายคำแนะนำแก่ฮ่องเต้เล่า” “หากพระองค์ทำสำเร็จข้าย่อมได้รับความชอบใหญ่หลวง แต่หากพระองค์ล้มเหลวข้าอาจจะต้องสละศีรษะ เจ้าคิดว่าปากของข้าควรอ้าขึ้นเพื่อการนั้นหรือไม่” องครักษ์จูมองท่านหมอหลวงแล้วพยักหน้าเบาๆ การอยู่กับพยัคฆ์อย่างฮ่องเต้ต้องระมัดระวังทุกฝีก้าวจริงๆ“ขอบคุณที่ท่านแนะนำข้า! ข้าไม่รบกวนแล้ว” เติ้งเฉินฟู่นั่งเฝ้าอยู่ห้องโถงเรือนรับรอง เพื่อมิให้เขาลำบากจนเกินไป ท่านหมอเกาจึงขอเตียงเล็กมานั่งมุมห้องด้านหนึ่งเพื่อให้เขานอนเฝ้านางอย่างสบายๆ แค่เพียงความห่วงใยเล็กๆ น้อยๆ นั้นก็ทำเอาองครักษ์เติ้งยิ้มจนปากแทบฉีก เขายืนยันกับจูจิ้นติ้งว่าไม่จำเป็นต้องให้องครักษ์คนอื่นมาอยู่เป็นเพื่อนในเรือนนี้เพียงแค่เดินลาดตระเวณรอ

เช้าตรู่วันต่อมาฮ่องเต้ทรงให้จัดเรือนรับรองหลังใหม่ให้แก่หมอเกา เติ้งเฉินฟู่จึงรับหน้าที่อุ้มนางเดินจากตำหนักของเผยกุ้ยเหรินไปยังเรือนรับรองแห่งใหม่ฟากตะวันตกติดกับเรือนรับรองของคุณชายจินครั้นรู้ว่าจินวั่งซูก็มาร่วมเป็นผู้ดูแลหมอเกาในครั้งนี้องครักษ์เติ้งถึงกับเตรียมเสื้อผ้ามายึดห้องพักห้องหนึ่งในเรือนรับรองของหมอเกาเพื่อปักหลักพิทักษ์นางอย่างจริงจัง ไป๋เพ่ยเจินคนสนิทของฮองเฮาถูกส่งตัวให้มาควบคุมดูแลขันทีและนางกำนัลที่ดูแลเรือนรับรองทั้งสองหลัง ดีที่ท่านหมอหญิงเกาเป็นผู้มีกำลังภายในยอดเยี่ยมร่างกายของนางจึงปรับฟื้นอย่างรวดเร็ว ยามสายนางก็ตื่นขึ้นมาด้วยท่าทีงุนงงไป๋เพ่ยเจินไล่ให้องครักษ์เติ้งออกไปรอข้างนอกเพราะอ้างว่าหมอเกาจะได้เตรียมอาบน้ำ “ท่านอาจารย์ ข้าเอง ท่านถูกคนรมยานิทราแล้วหวังจะเผา ดีที่องครักษ์เติ้งไปอุ้มท่านออกจากเตียงนอนได้ทันเวลา” ฮูหยินไร้รอยในนามหมอเกากระพริบตาถี่ๆ เมื่อเห็นดวงตาของนางกำนัลที่อยู่ตรงหน้าชัดๆ ก็ถอนใจ “ยังดีที่ข้าดวงแข็ง นี่มันคงคิดปิดปากคนสินะ” “เพราะท่านเป็นพยานปากสำคัญต่างหาก เบาะแสที่ไม่มีผู้ใดรู้ได้นี่

งานเลี้ยงน้ำชาในศาลาใหญ่ตำหนักเสียนเหลียง เฉินเฟยและเหม่ยเฟยนั่ง คนละฟากของฮองเฮา ตามด้วยสนมลำดับขั้นที่ต่ำลงไป หลิ่งผินและลู่ผินนั่งประจันหน้ากัน ส่วนเผยกุ้ยเหรินนั่งอยู่หัวแถวของสนมขั้นกุ้ยเหริน ฮองเฮาทรงสั่งให้ห้องเครื่องจัดอาหารเลิศรสและชาหอมกรุ่นที่เพิ่งได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ ขบวนเกวียนนับร้อยที่เพิ่งเดินทางมาจากแคว้นเหลียงเที่ยวนี้ได้ชาจากดินแดนอันไกลโพ้นมาทูลเกล้าถวาย นัยว่าเรือของแคว้นเหลียงข้ามมหาสมุทรไปพบเกาะที่มีผู้คนอยู่อาศัยรวมตัวเป็นแว่นแคว้น พวกเขามีวัฒนธรรมการดื่มชาเช่นกัน ซ้ำยังมีพิธีการมากมายยิ่งกว่าที่แคว้นหมิงมี คณะราชทูตของแคว้น เหลียงจึงขอซื้ออุปกรณ์ชงชาจากดินแดนนั้นกลับมาด้วย พ่อค้าที่นำสินค้ามาขายยังแคว้นหมิงจึงได้นำมาทูลเกล้าถวายฮ่องเต้หมิงเฟยหลงหนึ่งชุด หลังจากหลวนฮองเฮาได้เรียนรู้พิธีชงชาจากพ่อค้าเหล่านั้นแล้วจึงได้จัดงานเลี้ยงยามบ่ายเล็กๆ ขึ้นเพื่อเรียกให้บรรดาสตรีวังหลังได้มาเห็นชุดชงชานี้ฮ่องเต้ทรงสั่งทำเลียนแบบของที่ได้รับการถวายเพื่อแจกให้กับพระสนมทั้งหลายตามแต่ฮองเฮาจะเห็นสมควร ดังนั้นงานเลี้ยงวันนี้แม้จะเล็กแต่ห

เติ้งเฉินฟู่เหลือบมองโต๊ะด้านข้างมีชามไม้ที่ขันทีน้อยที่ร้องเอะอะเมื่อครู่ถือไว้ “นางกำนัลฮองเฮาเอามาส่งท่านเองหรอกหรือ” ดวงตาหงส์คู่งามเหลือบมองเล็กน้อย “อืม! ในน้ำชามีคนวางยาไว้” “เอ๋!” “คนผู้นี้นอกจากจะคิดฆ่าแล้ว ยังกล้าคิดจะปลงพระชนม์ฮองเฮานับว่าขวัญกล้านัก” นางยกถ้วยชาขึ้นใกล้ไอขาวพวยพุ่งบางเบา ใบหน้างดงามส่ายไปมาเหนือถ้วยนั้น “เจ้าตามไม่ทันสินะ!” “อืม!” องครักษ์หนุ่มไม่อยู่ในอารมณ์จะตอบคำถาม เขานั่งลงรับถ้วยชาที่นางรินให้ดวงตายังเหม่อลอยใบหน้าแดงก่ำของนางลอยวนเวียนผ่านเข้ามา หญิงสาวใบหน้าที่แสนธรรมดาคนนั้น ยามที่ปากของเขาคาบใบหูของนางอยู่ ดวงตาของเขากับของนางอยู่ใกล้กันมากจนได้เห็นว่าขนตาของนางหนาเป็นแพและงอนขึ้นเล็กน้อย นางแต่งหน้าเพียงเบาบางแต่ใบหน้ากลับเปล่งปลั่งด้วยเลือดฝาดวัยสาว “เจ้าเจอสิ่งใดมาหรือ จึงได้เหม่อลอยพิกล” หมอเกายิ้มน้อยๆ วัยจริงของนางเจ็ดสิบกว่าแล้วผ่านโลกมาไม่น้อย บุตรคนโตของนางยามนี้คงอายุห้าสิบกว่าได้ จะนับกันจริงๆ องครักษ์หนุ่มคงจะเป็นรุ่นหลานของนางก็ว่าได้ เติ้งเฉินฟู่นับว่าเป็นบุรุษรูปร่า