Alle Kapitel von ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Kapitel 121 – Kapitel 130

เจ้าเมืองชิงหลิวคนใหม่เดินทางมารับตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว ท่านอ๋องเก้าและพระชายาจึงเดินทางกลับเมืองหลวง หู่ซิ่นสือนำภรรยาคือเซี่ยเม่ยเดินทางกลับด้วย ส่วนองครักษ์จูนั้น ภรรยาจะลอบเดินทางติดตามไปอย่างลับๆหงซือซือยังติดใจน้ำแร่ที่อำเภอเฉินเพราะนางรู้สึกว่าดื่มแล้วสดชื่นนัก นางนำน้ำแร่ส่วนหนึ่งไปให้ฮูหยินไร้รอยอาจารย์ของนางตรวจสอบความเป็นพิษ เมื่อได้รับคำยืนยันว่าปลอดภัยและมีประโยชน์ทำให้ร่างกายแข็งแรง นางจึงอยากจะขนกลับไปแจกจ่ายญาติพี่น้องจึงขอให้ฮ่องเต้กลับไปแวะเพื่อขนน้ำแร่กลับเมืองหลวง หมิงเฟยหลงยังติดใจศาลเจ้าที่พาหงซือซือไปอธิษฐานของบุตรจึงรับคำนาง ก่อนจะออกเดินทางคหบดีซูนและเจียงฮูหยินผู้เป็นภรรยามาขอเข้าเฝ้า พร้อมนำแผนที่เก่าแก่ชิ้นหนึ่งที่เก็บเอาไว้เนิ่นนานมาถวายท่านอ๋องเก้า “กระหม่อมซาบซึ้งในพระกรุณาที่ท่านอ๋องและพระชายาเดินทางมาช่วยปัดเป่าทุกข์ภัยในคนเมืองชิงหลิวพ่ะย่ะค่ะ ในเรือนของกระหม่อมบิดาได้ทิ้งแผนที่ชิ้นหนึ่งเอาไว้ให้สั่งเสียว่าเป็นของสำคัญของแผ่นดิน หากมีโอกาสได้พบราชนิกูลที่เที่ยงธรรมและทำเพื่อชาวประชาให้นำสิ่งที่ไปถวาย” คหบดีซุนยื่นกล่องไม้ขน

เมื่อคืนวานต้องนอนบนรถม้าหมิงเฟยหลงจึงทรงทำเพียงนอนกอดฮองเฮาของตนนิทรา ทว่าคืนนี้นอนในโรงเตี๊ยมที่เตียงกว้างไม่โยกเยกซ้ำผ้าปูนอนยังนุ่มนิ่ม ฮ่องเต้หนุ่มจึงเอาอารมณ์ที่ตกค้างจากเมื่อวานมาทบไว้ที่คืนนี้ เสียงครางกระเส่าของภรรยาทำให้เรี่ยวแรงของเขาคล้ายจะเพิ่มขึ้นเมื่อเร่งเร้านางให้ตอบสนองในรอบที่สอง หงซือซือที่ถูกเขาปลุกเร้าเสียงจนดิ้นรนเรียกร้องให้เขาช่วยนางให้หายทรมาน ทำให้ฮ่องเต้หนุ่มภาคภูมิใจยิ่งนัก เมื่อนางเอนร่างบนอกแน่นด้วยกล้ามเนื้อเขาจึงลูบไล้หลังนางอย่างเอาใจ “เมื่อวานท่านหลอกข้าใช่หรือไม่” เขาจูบขมับนางหัวเราะหึๆ ในลำคอ “หลอกเรื่องใดหรือ” “ท่านบอกว่าจะให้ข้าพักดีๆ สักสองวันอย่างไรเล่า” นางทำปากยื่นออกมา หายใจแรงจนเนื้อหน้าอกกระเพื่อมเบียดบนอกเขา “เจ้าอย่าขยับบ่อยนักสิ คิดจะปลุกข้าอีกหรือไร” เขาหรี่ตาลงสายตาสาดไปบริเวณหน้าอกที่เบียดกันอยู่ระหว่างเนินเนื้อนางนั้นมีร่องเล็กๆ เป็นหลุมมืดมิดที่เขาจินตนาการได้ว่าต่ำลงไปนั้นคือสิ่งที่เย้ายวนเพียงใด “ท่านพี่ยังไม่เหนื่อยอีกหรือเจ้าคะ” “ให้ปรนนิบัติเจ้า ข้าจะกล้าบ่นว่าเห

เมื่อกลับมาถึงวังหลวงแล้ว ฮ่องเต้พิจารณาว่าเขาจำเป็นจะต้องไปแวะเวียนตำหนักต่างๆ บ้าง ที่ผ่านมาเขามักจะไปนอนตามตำหนักแต่มิเคยค้างทั้งคืนหลังจากหลับนอนกับพระสนมคนหนึ่งแล้วก็ไปที่ตำหนักถัดไปหรือไม่ก็กลับตำหนักเป่าฉีของตนนับตั้งแต่เป็นรัชทายาทก็ทรงมีพระสนมอยู่แล้วหลายคน ภายหลังขึ้นครองราชย์เพราะความจำเป็นในการควบคุมอำนาจทางการเมืองการทหารทำให้ต้องรับสนมหลายคนต่างวาระครั้งนั้นที่มิได้ติดใจสตรีนางใดเขาก็หลับนอนกับพวกนางไปตามหน้าที่เพราะพวกนางส่วนใหญ่ก็ล้วนเข้ามาในวังเพื่อผลประโยชน์ของครอบครัวด้วยหวังในอำนาจหรือไม่ก็ทรัพย์สินเงินทอง เมื่อเข้ามาแล้วแต่ละนางก็พยายามเอาอกเอาใจเขาหวังความโปรดปราน หมิงเฟยหลงกุมมือหงซือซือเอาไว้ สีหน้าของพระองค์ไม่ค่อยดี คำขอนี้ชั่วชีวิตที่ผ่านมาฮ่องเต้มิเคยคิดสักนิดว่าตนเองจะต้องมากระอักกระอ่วนใจ หลังจากมีนางมาร่วมเตียงเขาก็ไม่ต้องการจะไปร่วมรักกับสตรีนางอื่น หากแต่หน้าที่ในวังหลวงนั้นยังต้องดำเนินต่อไป อย่างน้อยเขาก็ต้องแวะเวียนไปดูเหล่าสนมบ้าง “ซือซือ ข้า.....” “พี่สาม ท่านมีสิ่งใดก็กล่าวออกมาเถิด” “ข้าจำเป็นต้องแว

ขบวนเสด็จออกจากตำหนักห่าวซิน อู๋กงกงทำสีหน้าหนักใจ ขันทีหลูเป็นผู้ถือโคมไฟนำหน้า ส่วนตัวเขาเดินตามมาเป็นคนที่สอง ฮ่องเต้เสด็จอยู่กึ่งกลาง ท้ายขบวนเป็นนางกำนัลและขันทีติดตาม ขันทีก่วนได้รับอนุญาตให้เป็นผู้เดินเคียงข้างฮ่องเต้ “ฝีเท้าของเจ้าเหตุใดจึงหนักนักเล่า” ฮ่องเต้เอ่ยทักเมื่อรู้สึกว่าฝีเท้าของขันทีคล้ายฟังราวกำลังเดินกระแทกอยู่ในที “ทรงไม่เมาหรือพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงนั้นดุนิดๆ “มึนนิดหน่อย แต่ก็จำเป็นนะ เจ้าก็เห็นว่าข้าพยายามทำให้นางนอนหลับเร็วๆ” “พ่ะย่ะค่ะ”การตอบรับนั้นดูไม่เต็มใจสักนิด แต่กลับสร้างรอยยิ้มบนใบหน้าของหมิงเฟยหลง ตำหนักฟาหยางเป็นจุดสุดท้ายในคืนนี้ หลังจากพระสนมตงถูกตัดสินให้กักบริเวณในตำหนักนานสามเดือน นี่เป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้ทรงเสด็จมาเยี่ยมนาง ตำหนักนี้ถูกเปลี่ยนนางกำนัลและขันทีไปทั้งหมดหลังจากเกิดเหตุวางยาพระสนมคราวก่อน เก่อมามาชิงฆ่าตัวตายในคุกใต้ดินเพราะไม่อยากถูกลงโทษอย่างโหดร้ายอู๋กงกงจัดคนรับใช้มาให้ช่วยดูแลตำหนักนี้ตามจำนวนคนที่ถูกกำหนดไว้ตามฐานะของพระสนมขั้นเฟย จุดหมายสุดท้ายไม่ต้องตั้งโต๊ะเส

อาการของสนมตงทรุดลงอย่างรวดเร็ว แม้หมอหลวงนับสิบคนระดมกันตรวจตราและต้มยาที่ดีที่สุด แต่กลับช่วยอันใดไม่ได้ “ทูลฝ่าบาท อาการไข้นี้คล้ายกับอาการองค์ชายหมิงเหอตี้พ่ะย่ะค่ะ” “พวกเจ้าคงหมดปัญญาแล้วสินะ” พระพักตร์ของฮ่องเต้สลดลงในที่สุดคนร้ายก็ลงมือจนได้! ไม่คิดว่าแค่เพียงการให้โอกาสนางน้อยนิดกลับทำให้ตงเฟยไปยืนรออยู่ปากทางพบมัจจุราช ฮ่องเต้สาวพระบาทไปนั่งใกล้เตียงบรรทมของพระสนม “เจ้าเป็นอย่างไร” “หม่อมฉันรู้ตัวดี...” ริมฝีปากของนางแห้งผากเป็นเกล็ดแห้งเล็กๆ มือเท้าเย็นเฉียบ “นี่คงเป็นผลจากสิ่งที่หม่อมฉันเคยทำไว้” “เจ้าทำสิ่งใด” หมิงเฟยหลงเลิกคิ้วเล็กน้อย ตงเฟยที่รู้ว่าร่างกายภายในของตนเองยากยิ่งจะต้านทานการคุกคามของความเย็นยะเยือก ที่กัดกินจากปลายนิ้วทั้งยี่สิบไล่ขยับเข้าเกาะกุมร่างกายไปกว่าครึ่ง นางยิ้มเย็นเมื่อนึกทบทวนเรื่องราวในวังหลัง “หม่อมฉันเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยความหวังว่าจะช่วยสนับสนุนครอบครัว เมื่อฝ่าบาทโปรดปรานก็หวังจะมีพระโอรส แต่...” ลมหายใจของนางขาดห้วงจึงหยุดพักไปครู่หมิงเฟยหลงทรงดูท่าทีของนางอยู่เงียบๆ