Todos os capítulos de สะใภ้โง่กับระบบล้านตำลึง : Capítulo 11 - Capítulo 20

ลู่เจ๋อเห็นว่านี่เป็นการยอมเสียส่วนน้อยรักษาส่วนใหญ่ จึงรีบดึงแขนมารดาแล้วกระซิบบอกนางให้ยอมๆ ไปเสีย บ้านร้างหลังนั้นก็ผุพังไปไม่น้อยและที่ดินผืนนั้นก็มีขนาดเพียงสิบหมู่[1] นับเป็นที่ดินผืนที่เล็กที่สุดเมื่อเทียบกับแปลงอื่น “หัวหน้าหมู่บ้าน ข้ายินดีมอบบ้านและที่ดินแปลงนั้นให้บุตรชาย แต่ที่เหลือไม่อาจจะแบ่งสิ่งใดได้แล้ว ให้พวกเขาลงนามแยกบ้านและไม่เกี่ยวข้องกันนับจากนี้ไป” ลู่เจ๋อรีบเอ่ย ลู่หลิงหยุนยกยิ้มมุมปาก เขาเคยสงสัยมาตั้งแต่เด็กว่าบิดาไม่เคยรักตนเอง แต่มารดาก็ปลอบใจเขาไว้เรื่อยๆ บัดนี้ถึงจุดสิ้นสุดความสัมพันธ์แล้ว ชัดเจนว่าบิดาของเขาไม่เคยเห็นเขาเป็นบุตรชายเลยสักนิด “ได้! นับจากวันนี้ไป ข้ากับสกุลลู่ขาดกัน!” ลู่หลิงหยุนเอ่ยอย่างหนักแน่น “ดี! ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว เช่นนั้นก็ลงนามและแยกย้ายกันไปเถิด” หัวหน้าหมู่บ้านรีบผงกศีรษะหงึกหงัก หลังจากจัดการสัญญาแยกบ้านและแบ่งโฉนดที่ดินกันเรียบร้อย ฉินเสี่ยวโหรวก็แบกสามีกลับไปยังเรือนเล็กเพื่อเก็บข้าวของย้ายออกจากสกุลลู่ อี้ฟางเยว่ยืนเท้าสะเอวมองดูครอบครัวลู่หลิงหยุน ขนของออกจา

“เสี่ยวโหรว! เจ้าอยู่ข้างในหรือไม่” เสียงสตรีวัยกลางคนร้องเรียกอยู่หน้าห้อง “นั่นเสียงท่านยายฟางนี่ขอรับ” ลู่เหว่ยร้องขึ้น “เดี๋ยวแม่ออกไปดูเอง เจ้ารออยู่ข้างในนี้ล่ะ” ฉินเสี่ยวโหรวออกไปต้อนรับแขกป้าฟางพาคนกลุ่มหนึ่งคิดจะมาช่วยนางจัดการบ้านเรือนให้สะอาด แต่คาดไม่ถึงว่าฉินเสี่ยวโหรวจะเก็บกวาดภายในบ้านเรียบร้อยแล้ว“เรือนเล็กแค่นี้ ข้าทำความสะอาดครู่เดียวก็เสร็จแล้ว” “เจ้าทำงานรวดเร็วดีจริง มิน่าคนสกุลลู่ถึงได้เสียดายเจ้า ไม่อยากให้แยกครอบครัว นี่หากว่าเจ้ายังยอมพวกเขาเหมือนแต่ก่อนก็คงไม่มีบ้านเป็นของตนเองเช่นนี้” “ขอบคุณป้าฟางมาก เหลือแต่หน้าบ้านนี่ล่ะที่ยังรกๆ อยู่เลย ข้ามีเพียงมีดพร้ากับเสียมอันเล็กไม่เหมาะจะจัดการต้นไม้กับเถาวัลย์รกครึ้มพวกนี้” ฉินเสี่ยวโหรวชี้ลานหน้าบ้านที่มีต้นไม้แห้งรกรุงรัง “ถ้าเช่นนั้น พวกเราจะช่วยเจ้าเอง ตอบแทนที่เจ้าช่วยพวกเราคราวก่อน” ป้าฟางกันไปมองคนทั้งกลุ่ม คนที่มากับป้าฟางคือ สามี ลูกชายกับลูกสะใภ้ เหล่าเซียวหรือเซียวเจียกับซานเยว่สองสามีภรรยา ในมือของพวกเขามีมีด จอบ และเสียมมาด้วย จึงเริ่ม

“ระบบรับทราบ!” สายรัดข้อมือที่มีระบบตรวจหาของมีค่าลอยลงมาจากจอระบบที่ลอยอยู่เบื้องหน้า “ฉันต้องเริ่มล่าสัตว์เล็กดูก่อน เอาล่ะ เริ่มกันเลย” สายรัดข้อมือมีลำแสงส่องออกมาฉายเป็นจอโปร่งใสขนาดใหญ่ที่มีเพียงฉินเสี่ยวโหรวมองเห็น แสงสีเขียวอ่อนนั้นเป็นเส้นยาวไล่กวาดไปแนวต้นไม้ใบหญ้า ครั้นระบบพบไก่ป่าก็ร้องเตือนติ๊ด! ติ๊ด! ฉินเสี่ยวโหรวมองจุดสีแดงที่ขยายออกและหุบลง นางยกหน้าไม้ขึ้นเล็ง รูปเป้าสีเหลืองก็ปรากฏขึ้น ‘เยี่ยม! ล็อคเป้าชัดเจน ยิงยังไงก็ไม่มีทางพลาด’ ฟิ้ว! ฉึก! แค่ยิงออกไป ลูกดอกก็ปักเข้าที่ไก่ป่าอย่างแม่นยำจนมันล้มลงสิ้นใจในทันที ฉินเสี่ยวโหรวลิงโลด“สุดยอด! ยิงถูกแล้ว ต้องรีบเก็บไก่ป่าใส่ตะกร้าแล้ว ถ้ายิงได้เยอะๆ ก็แบ่งขายส่วนหนึ่ง เอากลับบ้านส่วนหนึ่ง” นางเปิดระบบล้านตำลึงเพื่อขายไก่ป่าที่ยิงได้เข้าไปในระบบสามตัวเพื่อใช้หนี้เหรียญทองที่กู้ยืม เหลือไว้สองตัวเอาไปทำอาหาร “ยังเหลือหนี้อีกตั้งเยอะ จะให้ดีต้องหาสมุนไพรล้ำค่าถึงจะพอใช้ จะให้ดีต้องเป็นเห็ดหลินจือ หรือไม่ก็โสม ถึงจะได้ราคา ลองเปิดระบบหาเฉพาะเห็ดหลินจ

ลู่หลิงหยุนใคร่ครวญตามก็เห็นจริง “เอาเถิด ข้าจะฟังเจ้าทุกอย่าง รีบรักษา รีบหาย จะได้ช่วยเจ้าทำงานหาเลี้ยงลูกๆ” “มาเถิดลูกรัก ไปช่วยกันทำอาหารมื้อค่ำกัน” ฉินเสี่ยวโหรวชวนลูกเข้าครัว ในครัวมีเสียงโขมงโฉงเฉงอยู่ช่วงหนึ่ง ไม่นานนักก็มีกลิ่นอาหารยั่วน้ำลายลอยฟุ้งออกมา ลู่หลิงหยุนที่นั่งรอภรรยาและลูกอยู่ห้องโถงเล็กถึงกับกลืนน้ำลาย ฉินเสี่ยวโหรวคนใหม่ทำสิ่งใดล้วนเลิศรส “เสร็จแล้วขอรับ ท่านพ่อ!” ลู่เหว่ยร้องบอก เด็กสองคนไปช่วยกันถือจานอาหารจากในครัวออกมาวางบนโต๊ะ ครั้นลู่หลิงหยุนเห็นอาหารก็บอกกับลูกๆ “พวกเจ้าเห็นหรือไม่ ท่านแม่ของพวกเจ้าทำให้เราสามคนได้อยู่ดีกินดี ต่อไปเจ้าสองคนพี่น้องต้องกตัญญูให้มากๆ เล่า” “ใช่ๆ ท่านแม่เก่งที่สุดเลย ฮวนเอ๋อร์ไม่ต้องถูกท่านย่าทวดบังคับให้ทำงานบ้านลำบาก และไม่ต้องกินโจ๊กมันเทศอีกแล้ว” เด็กหญิงร้องอย่างยินดี ลู่หลิงหยุนสะเทือนใจ ด้วยวัยแค่สี่ขวบ ลู่ฮวนถูก ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกไปใช้งานที่เรือนของนางทุกวัน ใช้ให้ทำความสะอาด ปัดกวาด แต่กลับได้กินเพียงโจ๊กมันเทศบดเละที่ไม่อยู่ท้อง

ไม้ท่อนนั้นฟาดเข้าที่หลังของลู่ซิ่วอย่างแรงจนเขาร้องออกมาอีกครั้ง “หยุดนะ! เจ้าเด็กชั่ว กล้าตีลูกข้าหรือ” อี้ฟางเยว่ถลึงตาใส่เด็กชายหมายจะข่มขวัญ ที่ผ่านมานางมักจะหาโอกาสข่มเหงฉินเสี่ยวโหรวและเด็กสองคนนี้อยู่เนืองๆ “เจ้าไม่ใช่ย่าจริงๆ ของข้า!” เด็กชายฟาดไม้ไปที่หัวไหล่ของอี้ฟางเยว่อย่างแรง “นี่แน่ะ! เจ้าชอบตีท่านแม่ข้า! เจ้าชอบตีข้า!” “โอ๊ย! เจ้าเด็กบ้า!” อี้ฟางเยว่ร้องเสียงหลง ลู่ซือหย่ารีบถอยเท้า “ท่านแม่! ซิ่วเอ๋อร์! พวกเรารีบหนีกันเถอะ เจ้าเด็กบ้านี่มันบ้าไปแล้ว” “เจ้ารีบมาช่วยแม่ประคองซิ่วเอ๋อร์ด้วยสิ” อี้ฟางเยว่ร้องขึ้น สามคนแม่ลูกหนีออกจากเรือนน้อยของลู่หลิงหยุนอย่างทุลักทุเลเพราะลู่ซิ่วเกิดข้อเท้าพลิก ลู่เหว่ยคิดจะไล่ตามตีพวกเขาต่อ ทว่าลู่หลิงหยุนร้องห้ามเอาไว้ “เหว่ยเอ๋อร์! ไม่ต้องตาม มาช่วยแก้มัดพ่อกับฮวนเอ๋อร์ก่อน” เด็กชายชะงักเท้าแล้วหันไปมองบิดา เขาโยนไม้ทิ้งแล้ววิ่งไปแก้มัดบิดา ส่วนน้องสาวนั่งมองเหตุการณ์ตรงหน้านิ่งๆ “ฮวนเอ๋อร์ เจ้าตกใจมากหรือ” เด็กหญิงส่ายหน้า ดิ้