สะใภ้โง่กับระบบล้านตำลึง

“ท่านแม่ สะใภ้โง่ของท่านออกไปตักน้ำแล้วหรือ” เสียงของบุตรสาวคนโตของลู่ฮูหยินเอ่ยขึ้น ในมือของนางมีซาลาเปาไส้เนื้อก้อนหนึ่งอยู่ แม้ว่าเนื้อข้างในจะน้อยลงไปกว่าสองปีที่แล้วมาก แต่ก็นับว่ายังอีกกว่าครอบครัวอื่นๆ ที่เหลือในหมู่บ้าน“อืม แม่สั่งให้นางไปตั้งแต่เช้าแล้ว” ลู่ฮูหยินพูดพลางกัดซาลาเปาในมือตนเองคำสุดท้ายแล้วเคี้ยวอย่างสบายใจ“ฉินเสี่ยวโหรวคนนี้ คุ้มค่าข้าวสารกับเนื้อหมูที่แลกมามากเลยทีเดียว ท่านแม่ช่างตาแหลมนัก ตั้งแต่มีนาง พวกเราไม่ต้องจ้างบ่าวผู้หนึ่งนับว่าลดรายจ่ายไปได้มากเลยทีเดียว” ลู่ซือหย่ายกยิ้มมุมปากลู่ซือหย่าเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอี้ฟางเยว่อดีต อนุภรรยาของลู่เจ๋อ ครั้นภรรยาเอกคนเดิมเสียชีวิตอี้ฟางเยว่จึงถูกยกฐานะขึ้นมาแทน เมื่อลู่ซือหย่ากลายเป็นบุตรภรรยาเอก หลายครอบครัวในหมู่บ้านเฟิงเต่าจึงหมายตาคิดจะเลือกนางไปเป็นสะใภ้“น่าเสียดายที่นางดันมีลูกสองคน ไม่อย่างนั้นคงประหยัดได้มาก” ลู่ฮูหยินนึกเจ็บใจตนเองที่ยามนั้นคิดจะทำลายชื่อเสียงของลูกเลี้ยงจึงได้ใส่ยากระตุ้นกำหนัดให้เขาในคืนแต่งงานลู่หลิงหยุนเป็นบุตรที่เกิดจากภรรยาเอกผู้ล่วงลับของลู่เจ๋อ ฟ่านซื่อ[1]ผู้นั้นมาจากสกุล

สตรีกลุ่มใหญ่รีบกวักมือเรียกฉินเสี่ยวโหรว “แม่ลู่เหว่ยเร็วเข้า! หากเจ้ายังช้าอยู่ น้ำในบ่อนี้ต้องถูกชิงไปหมดแน่” ฉินเสี่ยวโหรวเป็นที่รู้กันในหมู่บ้านว่าเป็นมารดาของเด็กชายลู่เหว่ย ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงเรียกนางว่า “แม่ลู่เหว่ย” บ่อน้ำประจำหมู่บ้านนี้ แต่ละวันจะตักได้เพียงห้าสิบถัง วันต่อมาน้ำจึงจะขึ้นมาจนเต็มบ่ออีกครั้ง แต่ละบ้านจึงต้องไปเข้าแถวที่บ่อน้ำก่อนฟ้าสาง ฉินเสี่ยวโหรวได้ยินก็รีบวิ่งด้วยความตกใจ นางหาบคานไม้ที่มีถังน้ำด้วยสองถังและสองมือก็ยังหิ้วถังไม้มาอีกสองถัง นางเป็นเพียงคนเดียวในหมู่บ้านที่หาบน้ำได้รอบละสี่ถัง ทำให้บ้านสกุลลู่มีน้ำใช้เพียงพอทุกวัน “กะ กะ เกิดอันใดขึ้น” นางร้องถามตะกุกตะกัก “เจ้าดูสิ เหล่าหานเอาคนมาขวางไว้ไม่ให้พวกเราตักน้ำ” ป้าฟางหญิงวัยกลางคนที่บ้านอยู่ติดกับบ้านลู่รีบบอก ป้าฟางหรือป้าแซ่ฟางที่คนในหมู่บ้านเรียกชื่อแซ่ครอบครัวของสามีนางจนติดปากเป็นคนใจดี นางเห็นฉินเสี่ยวโหรวถูกคนสกุลลู่เอาเปรียบจึงไม่ชอบใจและแอบเอาแป้งย่างแข็งให้ลูกของฉินเสี่ยวโหรวกินอยู่หลายคราว “ละ ละ แล้วพวกเราจะทำเ

ฉินเสี่ยวโหรวยื่นมือไปลูบบ่าของสามี “ท่านพี่ ไม่ต้องพูดแล้ว ให้ข้าพูดกับนางเอง” “ท่านแม่ แต่นี้ไปข้าจะไม่ทำงานให้กับเรือนใหญ่แล้วนะ ข้าจะขึ้นเขาไปหาของป่ามาดูแลครอบครัวของข้าเอง” อี้ฟางเยว่ได้ยินก็ตาลุก “พูดบ้าอันใดของเจ้า! นางสะใภ้โง่ หน้าที่ของเจ้าก็คือต้องรับใช้พวกเราสกุลลู่” พลันความทรงจำในร่างเดิมก็ปรากฏ หลังคืนแต่งงาน สามีของนางไปร่วมกองทัพ ฉินเสี่ยวโหรวต้องทำงานทุกอย่างแทนสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่ถูกเลิกจ้าง ตั้งแต่เช้ามืดไปจนค่ำนางทำทุกงานอย่างแข็งขัน กระทั่งในช่วงที่นางตั้งครรภ์ก็ยังต้องทำงาน ‘ดีที่ฉินเสี่ยวโหรวร่างกายแข็งแรงอย่างกับวัวกับม้า ไม่งั้นก็น่าจะตายไปแล้ว อย่างน้อยร่างนี้ก็ยังมีข้อดี ไม่ ดราม่าเท่าไหร่ ฮ่าๆ’ ลู่หลิงหยุนที่ขบคิดมาสักพักเห็นท่าทางที่เหมือนจะไม่โง่ของภรรยาแล้วก็นึกดีใจ เขารู้ว่านางมีกำลังมากกว่าบุรุษทั่วไปหลายเท่า ที่ผ่านมาหากไม่มีฉินเสี่ยวโหรว อี้ฟางเยว่ ผู้นี้คงจะปล่อยให้เขาตายไปแล้ว “ท่านแม่ ท่านใช้งานนางมาห้าปีแล้ว งานทั้งบ้านก็ล้วนเป็นนางที่ทำอยู่คนเดียว ข้าว่าควรให้น้องๆ ไปทำเองเถิด”

ยามนั้นลู่เจ๋อบิดาของลู่หลิงหยุนที่ออกไปนั่งดื่มสุรากับสหายในหมู่บ้านได้ยินเรื่องที่คนโจษขานเกี่ยวกับลูกสะใภ้โง่ของตนก็หน้าเสีย “นางกล้าทุบตีคนอย่างรุนแรงอย่างนั้นหรือ” ลู่เจ๋อตกตะลึงเอ่ยถามภรรยาของสหาย “จริงสิ! ข้าเห็นกับตา นางตีเหล่าหานเจ้าอันธพาลนั่นจนสิ้นสติ ส่วนอีกสามคนก็หนีเตลิดไปเลย” “มีอันใดหรือเหล่าลู่” สหายที่นั่งดื่มสุราด้วยเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของลู่เจ๋อก็นึกสงสัย “เจ้าไม่ดีใจหรือที่นางเก่งขนาดนั้น วันหน้าก็ปกป้องคนในครอบครัวเจ้าได้” “ไม่ๆ ถ้าเกิดนางติดนิสัยชอบทำร้ายคนล่ะก็ คนที่บ้านข้าก็อาจจะเคราะห์ร้าย” ลู่เจ๋อลุกขึ้นยืน “ไม่ได้การ ข้าต้องกลับเดี๋ยวนี้แล้ว” “เหตุใดจู่ๆ ก็รีบนัก ไม่อยู่ดื่มสุรากับข้าก่อนหรือ” เหล่าเซียวพยายามรั้ง “ฟางเยว่ มักจะด่าทอนางอยู่บ่อยๆ ข้ากลัวว่านางจะถูกคนที่บ้านยั่วยุแล้วทนไม่ไหว ลงมือทำร้ายพวกเขาน่ะสิ” ลู่เจ๋อร้องออกมา ครั้นมาถึงหน้าซุ้มประตู ลู่เจ๋อก็ได้ยินเสียงด่าทอ เอะอะโวยวายจึงรีบสาวเท้าไปยังเรือนเล็ก พลันลูกสาวของเขาก็เดินออกมาพอดี “ท่านพ่อ! ดีจริงที่ท่านกลับมา

ฉินเสี่ยวโหรวขยับไปนั่งริมเตียง ช่วยพยุงสามีที่กำลังพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง “ท่านพี่ ท่านเป็นเช่นไร เจ็บมากหรือไม่” ชายหนุ่มหันไปมองภรรยา “ข้าไม่เป็นไร” ท่าทีของสามีดูเคร่งขรึมผิดจากตอนแรกที่พบกัน ฉินเสี่ยวโหรวลอบสังเกตท่าทีของเขา “ได้ยินว่าค่ารักษาหมดสองตำลึง เจ้าได้เงินจากที่ไหนมาจ่ายหรือ” ฉินเสี่ยวโหรวนึกดีใจที่ตนไม่บุ่มบ่ามนำเงินออกมาจากระบบ แต่นำเอาข้าวสารในครัวออกมาให้กับท่านหมอแทนค่ารักษา ฝ่ายนั้นรับเอาด้วยความยินดี ข้าวสารข้าวเม็ดสวยหาได้ยากยิ่งในยุคภัยพิบัติ “ข้าใช้ข้าวสารที่เหลือในครัวกับเงินที่แอบซ่อนไว้เป็นค่ารักษาเจ้าค่ะ” นางทำหน้าสลดและเสียงอ่อยๆ “จริงสิ ข้าวพวกนั้นเจ้าได้มาจากที่ใดหรือ ที่ผ่านมาทุกวันเราได้กินเพียงต้มข้าวฟ่าง เงินสองตำลึงมิใช่น้อยเลยนะ” ชายหนุ่มจ้องหน้าภรรยา “ทุกเช้าข้าออกไปก่อนฟ้าสว่าง ขึ้นเขาไปขุดผักเก็บสมุนไพรฝากคนในหมู่บ้านไปขายในอำเภอได้เงินมาทีสองอีแปะสามอีแปะก็เก็บสะสมไว้ในไหที่ครัวเจ้าค่ะ” ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ แม้ภรรยาของเขาจะเป็นหญิงโง่แต่เรื่องทำงานหาเงินกลับทำได้ดี