บททั้งหมดของ สะใภ้โง่กับระบบล้านตำลึง : บทที่ 31 - บทที่ 40

“พรุ่งนี้ ข้าจะออกไปหารือกับหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่แน่ว่าอาจจะออกไปหมู่บ้านตระกูลชุย ท่านกับลูกๆ อยู่ดูแลบ้านและดูแลกันเองได้หรือไม่” เด็กน้อยสองคนขยับเข้ามาใกล้“ท่านแม่จะไปจริงหมู่บ้านข้างๆ จริงหรือขอรับ” “จริง ท่านพ่อกับบ้านหลังนี้ คงต้องให้เหว่ยเอ๋อร์กับฮวนเอ๋อร์ช่วยดูแลแล้ว” ฉินเสี่ยวโหรวเอ่ยเย้าบุตรชาย “ท่านแม่ไม่ต้องห่วง พี่เหว่ยกับข้าจะดูแลบ้านกับท่านพ่อเองเจ้าค่ะ” เด็กหญิงยิ้มประจบ “ดีๆ เช่นนั้นก็ต้องลำบากพวกเจ้าแล้ว” ก่อนเข้านอน ฉินเสี่ยวโหรวเก็บเอาเสื้อผ้าของคนทั้งบ้านไปที่ห้องครัว นางยังไม่มีเวลาจะซักเสื้อผ้าให้ลูกและสามีหญิงสาวเรียกระบบออกมา “เหรียญทองฉันมีเยอะแล้ว ขอซื้อพื้นที่มิติลับหน่อย”“คุณฉิน อยากได้แบบไหนคะ” ระบบส่งเสียงพร้อมกับเปิดหน้าจอที่แสดงตัวเลือกพื้นที่ในมิติขนาดต่างๆเดิมทีระบบมีตู้เก็บของให้ใช้โดยไม่เก็บเหรียญทอง แต่นางไม่อาจจะเข้าไปเพื่อใช้งานข้างในได้ หากแลกซื้อพื้นที่มิติลับ นางจะสามารถเข้าไปข้างในเพื่อใช้งานได้ คล้ายกับมีห้องส่วนตัวหญิงสาวมองดูจำนวนเหรียญทองที่ปรากฏบนจอโปร่งแสงที่ลอยอยู่ตรงหน้า นางขม

“ใช่! เร็วเข้า! พวกท่านรีบมาช่วยกันขุดตรงนี้เร็ว” ฉินเสี่ยวโหรวชี้ตำแหน่งตาน้ำ ก่อนหน้านี้ทุกคนยังกระจายกันขุดอยู่รอบๆ เป็นวงกว้างพอประมาณ ครั้นได้ยินเสียงฉินเสี่ยวโหรวร้องเรียกก็พากันแตกตื่น ทุกคนเข้ามารุมล้อมช่วยกันขุดตรงนั้นอย่างตื่นเต้น ยิ่งขุดน้ำก็ยิ่งซึมออกมา พวกเขาร้องบอกกันด้วยความยินดี “น้ำมาแล้ว! น้ำมาหมู่บ้านเราแล้ว” หัวหน้าหมู่บ้านตระกูลชุยทรุดตัวลงไหว้ฟ้ากราบดิน “ท่านบรรพบุรุษขอบคุณพวกท่านจริงๆ ที่ส่งแม่นางฉินมาช่วย จากนี้ไปหมู่บ้านเรามีน้ำกินน้ำใช้ ไม่อดตายแล้ว” กลุ่มของชาวบ้านเฟิงเต่าที่มาช่วยขุดกลับขึ้นมาพัก พอขุดลึกลงไปเกินสองจั้ง น้ำก็ผุดออกมาอย่างแรง คนทั้งหมดพากันดีใจ ทิ้งจอบเสียมหันไปกอดกันกระโดดโลดเต้น ฉินเสี่ยวโหรวมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกเต็มตื้นขึ้นในใจ นางไม่คิดเลยว่าชั่วชีวิตของตนจะมีโอกาสได้ช่วยเหลือคนได้รอดพ้นจากความยากลำบาก ซ้ำยังเป็นคนถึงสองหมู่บ้าน “แม่ลู่เหว่ย เจ้าเป็นเทพธิดาแห่งโชคจริงๆ เจ้าทำให้พวกเราพบแหล่งน้ำแล้ว” ชาวบ้านตระกูลชุยร้องขึ้น ‘ทีแรก ฉันคิดเพียงจะใช้ระบบทำให้ตัวเองมีช

คนเป็นแม่ร้องฮึ่มๆ ในลำคอ กัดฟันกรอด “จับหัวขโมยได้แล้ว ขี่หัวฉันอยู่นี่เอง” เด็กสองคนทำหน้างุนงง “ผู้ใดขโมยของของท่านแม่หรือขอรับ” ลู่เหว่ยสีหน้าร้อนรนด้วยความเป็นห่วงมารดา “ช่างเถอะ เดี๋ยวแม่จะจัดการเอง เจ้าเอาจานไปเก็บในครัวก่อน” นางใช้นิ้วชี้จานที่ว่างเปล่าลู่เหว่ยจึงลุกขึ้นแล้วเอาจานไปเก็บในครัว ไม่นานนักเด็กชายก็วิ่งออกมา พร้อมชามใหญ่ใส่ข้าว “ท่านแม่ขอรับ ท่านพ่อทำต้มไก่หอมน่ากินมากๆ เลย ท่านแม่เพิ่งกลับมาคงจะหิวแย่ นั่งก่อนเถิด” ลู่หลิงหยุนถือถ้วยใหญ่ใส่ต้มไก่ออกมาจากในครัว ยามนี้มือข้างหนึ่งของเขายังจับไม้ค้ำอยู่ “พี่เหว่ย ข้าจะไปช่วยหยิบถ้วยกับตะเกียบนะเจ้าคะ” ลู่ฮวนรอพี่ชายวางชามใส่ข้าวลงบนโต๊ะแล้วจูงมือพี่ชายไปยังห้องครัว ชายหนุ่มวางถ้วยใส่ต้มไก่ลง ยิ้มอย่างอบอุ่นให้กับภรรยา “เจ้าเหนื่อยมากหรือไม่” หญิงสาวส่ายหน้า ไม่อาจซ่อนแววตาที่วาวขึ้นวาบหนึ่งด้วยความโมโห “ไม่เจ้าค่ะ ไปข้างนอกวันนี้ นับว่าได้กำไรแล้ว” “เจ้าได้สิ่งใดมาหรือ” เขาเลิกคิ้วด้วยความสนใจ ฉินเสี่ยวโหรววางห่อผ้าลงบ

ฉินเสี่ยวโหรวเปิดระบบออกมา ดูวัสดุในการก่อสร้าง ระบบทำการแนะนำวัสดุต่างๆ “คุณฉิน ในระบบเรามีอิฐบล็อกแบบดินเผา แผ่นไม้สำเร็จรูปที่เลียนแบบฝาผนังแบบโบราณ และมีลิ่มไม้ที่ใช้แทนตะปู ซึ่งจะทำให้การสร้างบ้านของพวกท่านเสร็จเร็วยิ่งขึ้น” “ดีๆ เอาหมดเลย!” หญิงสาวหัวเราะร่วน แล้วหันไปหาสามี “ท่านพี่ คำนวณจำนวนที่จะใช้แล้วซื้อให้หมด บ้านเราจะได้เสร็จเร็วขึ้น” โดยปกติการสร้างบ้านในยุคโบราณจะใช้เวลาราวหนึ่งถึงสองเดือน แต่ระบบแจ้งว่าหากใช้อุปกรณ์เหล่านี้จะใช้เวลาสร้างเพียงห้าวัน “ได้ๆ ข้าคำนวณสักครู่” บ้านหลังใหม่มีห้องโถงใหญ่และสองห้องนอนเล็กสำหรับลูกสองคน ฟ่านหลิงยวนคิดจะปรับปรุงบ้านหลังเก่าให้กลายเป็นห้องนอนสำหรับตนสองสามีภรรยา มีเพียงห้องนอนและห้องอาบน้ำ แต่พอระบบช่วยคำนวณวัสดุในการก่อสร้างเสร็จ คนทั้งสองก็ถึงกับหน้ามืด “ต้องใช้ตั้งสามหมื่นเหรียญทอง ตอนนี้เหลือแค่สองหมื่นกว่าเองนะ” หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปด “ถ้ารู้เช่นนี้ ไม่น่าซื้อห้องนอนมิติลับเลย” ชายหนุ่มรวบเอวภรรยา ดึงนางมานั่งตัก “เจ้าพูดแบบนั้นไม่ได้นะ ห้องนั้น

เรื่องเล่าลือเกี่ยวกับเสบียงที่เหลือเฟือของสองสามีภรรยาฟ่านแห่งหมู่บ้านเฟิงเต่ากลายเป็นหัวข้อสนทนาในโต๊ะสุรา โจรป่าที่รู้ข่าวพากันตื่นเต้นหาทางเข้าไปสืบในหมู่บ้านเฟิงเต่า “พี่ใหญ่ เข้าไปข้างในไม่ได้ พวกเขาไม่อนุญาตให้คนหมู่บ้านอื่นเข้าไปในข้างในหมู่บ้าน เวรยามก็มีทั้งวันทั้งคืน” สือเฟยฮุ่ยหัวหน้าค่ายหวั่นเจี้ยนยืนมองจากบนเนินลงไปยังหมู่บ้านข้างหน้า “หญิงวัยกลางคนผู้นั้นพูดอย่างชัดเจนว่าบ้านฟ่านอยู่ท้ายหมู่บ้าน พวกเราลองไปดูสักหน่อย ไม่น่าจะหาบ้านของเขายาก” หมู่บ้านเฟิงเต่ามีคนอาศัยราวสองร้อยห้าสิบครัวเรือน ทว่าบ้านที่อยู่ท้ายหมู่บ้านมีไม่กี่หลัง พอกลุ่มโจรเดินอ้อมไปด้านหลังก็สังเกตเห็นบ้านค่อนข้างใหญ่หลังหนึ่งที่มีรั้วรอบขอบชิด “พวกเจ้าดู ข้าว่าน่าจะเป็นบ้านหลังนั้น น่าเสียดายที่บุกเข้าไปบุ่มบ่ามไม่ได้ คนหมู่บ้านนี้มีหนุ่มสาวอยู่จำนวนมาก จะว่าไปคนที่ใช้อาวุธในค่ายเราก็มีจำนวนๆ พอๆ กับพวกเขา นี่มันเสี่ยงเกินไป กลับไปวางแผนกันก่อน” พอกลุ่มของค่ายหวั่นเจี้ยนกลับไป ก็มีโจรกลุ่มเล็กๆ ราวสิบคนมาสืบดูเช่นกัน พวกเขาก็สังเกตเห็นบ้านฟ่านแล้ว