جميع فصول : الفصل -الفصل 30

สามพ่อลูกที่อาบน้ำเสร็จแต่งกายด้วยชุดใหม่เนื้อตัวสะอาดสะอ้านนั่งมองอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วยิ้มกว้าง “เสี่ยวโหรว บ้านเราหลังเล็กก็จริง แต่อาหารที่เจ้าเตรียมให้เราพ่อลูก เหมือนกับอาหารในเหลาเลยนะ” “ท่านพี่ เคยเข้าเหลาสุราบ่อยหรือ” หญิงสาวขมวดคิ้ว จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาเขม็งอย่างลืมตัว “นี่เจ้า หึงหวงข้าหรือ” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “ตกลงว่าท่านเคยไปหรือไม่เล่า” “เคยไปสิ! ข้าไปกับสหายของข้าหลายคน” เขายอมรับหน้าตาเฉย เหล่มองนางแล้วอมยิ้ม “แต่ข้า มิได้ไปยุ่งเกี่ยวกับสตรีที่นั่นหรอกนะ” เด็กสองคนไม่เข้าใจถึงสิ่งที่บิดากับมารดาคุยกัน พวกเขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบหมูผัดซอสใส่ปากแล้วยิ้มกว้าง “เนื้ออร่อย! ท่านแม่ เนื้อหมูอร่อยมากขอรับ” “เหว่ยเอ๋อร์ชอบ ก็กินให้มากๆ” ฉินเสี่ยวโหรวเฉไฉไม่ต่อความกับสามี หันไปหาบุตรชายแล้วก็หันไปหาบุตรสาว “ฮวนเอ๋อร์ ชอบหรือไม่” “ชอบเจ้าค่ะ เนื้อหมูผัดอร่อยจริงๆ” อาหารค่ำมื้อนั้นของครอบครัวลู่เต็มไปด้วยความสุข กระทั่งถึงยามเข้านอน สามีที่เคยนอนคนเดียวมาตลอดเริ่มงอแงอยากให้นางไป

“ไม่ได้หรอก คนบ้านข้าหลายปากหลายท้อง ข้ากับลูกๆ หลานๆ จะปลูกพืชให้หมด เมล็ดพันธุ์พืชผักข้าก็เก็บไว้หลายชนิด” หัวหน้าหมู่บ้านโบกมือไปมา “ช่างเถิดๆ ในเมื่อท่านไม่อยากแบ่งปันให้ผู้อื่น เช่นนั้นวันหน้าผู้อื่นไม่แบ่งปันก็อย่าโทษพวกเขาก็แล้วกัน” “พูดเรื่องนี้ ข้าคิดขึ้นมาได้ว่าวันก่อนลู่ซือหย่ากับลู่ซิ่วยังห้ามปรามพวกข้าไม่ให้ขุดดินตรงสระน้ำนั้นอยู่เลย วันนี้พวกเขาก็ไม่ไปช่วยขุด เช่นนั้น น้ำที่มีในสระนี้สกุลลู่ก็ไม่ควรได้ใช้” เซียวเจียลุกขึ้นพูด “จริงด้วย!” คนทั้งหมู่บ้านร้องขึ้นพร้อมกัน “ไม่ได้! ถ้าไม่มีน้ำแล้วที่ดินนั้นจะมีประโยชน์อันใดเล่า” ลู่เจ๋อลุกขึ้นร้อง “ก็เรื่องของพวกเจ้าสิ ในเมื่อที่ดินไม่ต้องการแบ่งปัน น้ำที่พวกเขาช่วยกันขุดมาอย่างยากลำบากก็ไม่ต้องการแบ่งด้วยเช่นกัน” หญิงผู้หนึ่งร้องขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่าลู่กับลูเจ๋อหน้าเสียหันไปปรึกษาหารือกันอยู่อึดใจหนึ่งก็หันมาบอกหัวหน้าหมู่บ้านว่ายินยอมให้เพื่อนบ้านใช้ที่ดินปลูกพืชผักได้ “ข้าว่าที่ดินของสกุลลู่ ควรให้ยืมใช้ครึ่งหนึ่งจึงจะเหมาะสม” ฉินเสี่ยวโหรวเสนอ ช

ชาวบ้านที่บ้านไปมาได้ยินเสียงโวยวายของอี้ฟางเยว่ก็พากันมามุงดู อี้ฟางเยว่ได้ทีก็ยิ่งพูดเสียงดังกว่าเดิม “วันนี้ ข้ากับหย่าเอ๋อร์ต้องได้ค่าเสียหายที่สุนัขของสะใภ้โง่ทำร้าย” “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรอให้พวกเขากลับมาก่อน ได้ยินว่าฟางตงพาครอบครัวของนางเข้าไปในตำบล เห็นทีคงจะเก็บของป่ามีราคาได้อีกแล้วกระมัง” หัวหน้าหมู่บ้านมองสามแม่ลูกอย่างเอือมๆ ‘คนสกุลลู่ช่างขยันสร้างปัญหาเสียจริง’ “ได้ๆ ข้าจะพาหย่าเอ๋อร์กลับไปนอนพักก่อน รอครอบครัวสวะนั่นกลับมา ข้าจะต้องเอาเรื่องพวกเขาให้ถึงที่สุด” อี้ฟางเยว่พูดจบก็ประคองบุตรสาวจากไป หลังจากขายของป่าเรียบร้อย ฉินเสี่ยวโหรวก็พาสามีไปยังโรงหมอ ท่านหมอตรวจอาการของชายหนุ่มแล้วยิ้มออกมา “ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณชายจะอาการดีขึ้นมาก เมื่อสองปีก่อนที่ข้าไปตรวจร่างกายท่านที่หมู่บ้านเฟิงเต่า ยังไม่มีแนวโน้มว่าจะหายเลยสักนิด” ลู่หลิงหยุนยิ้ม “อาจจะเป็นเพราะภรรยาของข้าดูแลดี ไม่เพียงแต่นางซื้อยาบำรุงราคาแพงให้ข้าดื่ม แต่ยังหาอาหารดีๆ ให้ข้ากินทุกวัน” “อืม...จริงด้วย คุณชายดูดีกว่าปีนั้นที่ข้าเห

“ข้าก็เห็น!” แม่เฒ่าสกุลเซียวที่อยู่บ้านถัดไปก็รีบยืนยัน “ก่อนแยกบ้านพวกเขาสี่คนผอมแห้งแรงน้อย เพราะอี้ซื่อแบ่งเพียงเศษอาหารให้กิน แต่ตอนนี้พวกเขาได้กินอิ่มหนำสำราญ สกุลลู่ช่างแย่เสียจริง” ลู่เจ๋อชี้หน้าบุตรชายคนโต “หลิงหยุน! เจ้ามันคนอกตัญญู ข้าอุตส่าห์ให้เจ้าได้ใช้แซ่ลู่” “ลู่เจ๋อ ท่านไม่ได้เลี้ยงดูข้า ตั้งแต่ข้าเกิดก็มีเพียงท่านแม่ที่เลี้ยงดู แม้แต่ท่านย่าก็ไม่เคยอุ้มข้าสักครั้ง ส่วนท่านก็แอบมีอี้ฟางเยว่ซ่อนไว้ก่อนแล้ว บุญคุณที่ให้ใช้แซ่หามีไม่เพราะสิ่งที่พวกท่านทำก็คือการเอาแซ่มาขายกิน แลกกับเงินทองของท่านแม่ข้า” ฮูหยินผู้เฒ่าอี้เพ่ยกับลู่เจ๋อหน้าเสีย อับอายต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน หัวหน้าหมู่บ้านได้ทีก็รีบเอ่ย “ในเมื่อบ้านลู่กับลู่หลิงหยุนมิได้เกี่ยวข้องทางสายเลือด เช่นนั้นการเข้าไปลักขโมยก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องในครอบครัว ดังนั้นต้องทำการโบยหัวขโมยทั้งสองคนละหนึ่งร้อยไม้” “ไม่ได้นะ! จะโบยข้าหนึ่งร้อยครั้งได้อย่างไร ข้าแค่เพิ่งจะมุดเข้าในบ้านนี้เท่านั้น ยังไม่ได้ขโมยสิ่งใดเลย” อี้ฟางเยว่ร้องลั่น “ท่านแม่! ท่านพูดบ้าอันใดออก

มิคาดคิด หัวหน้าหมู่บ้านตระกูลชุยทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าชาวบ้านเฟิงเต่า“ได้โปรดเถิด! หมู่บ้านของเราบัดนี้เหลือบ่อน้ำเล็กๆ แห่งเดียวที่พอจะใช้ดื่มได้ ข้าวฟ่างจะใช้กินก็แทบไม่เหลือ มันเทศป่าที่ขุดได้ก็น้อยลงๆ ขอเพียงพวกท่านแบ่งน้ำเหล่านี้ให้ พวกเราจะถือว่าหมู่บ้านเฟิงเต่าเป็นผู้มีพระคุณ” ฉินเสี่ยวโหรวมองคนกลุ่มใหญ่ที่คุกเข่าลงก้มหน้าขอความเมตตาแล้วรู้สึกสะเทือนใจ “ท่านหัวหน้าชุย ลุกขึ้นเถิด อย่าทำเช่นนี้เลย” นางรีบตรงเข้าไปประคองท่านผู้เฒ่าให้ลุกขึ้น “ไม่ได้หรอก หากพวกเจ้าไม่ยินดีแบ่งปันน้ำ ข้าก็ไม่อาจจะลุกขึ้น” ผู้เฒ่าขืนตัวเองไว้ ฉินเสี่ยวโหรวจึงทรุดกายลงนั่งข้างผู้เฒ่าแซ่ชุย “ข้าเข้าใจความลำบากของพวกท่าน ถ้าอย่างนั้นก็ให้ชาวบ้านเฟิงเต่าร่วมกันตัดสินใจเถิด” หญิงสาวหันกลับไปมองชาวบ้านที่ยืนเรียงรายอยู่ด้านหลัง ‘การขาดน้ำเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ ถ้าพวกเขามีน้ำ เรื่องอาหารก็คงสามารถแก้ไขได้ หมู่บ้านเหล่านี้อยู่ใกล้กัน การปิดเป็นความลับคงไม่อาจทำได้’ หนองน้ำใหญ่ท้ายหมู่บ้านเฟิงเต่ากินพื้นที่กว้างใหญ่ อีกฟากฝั่งหนึ่งมีหมู่