สายลับจับอ๋องใหญ่ のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

เมื่อเสด็จลุงถอดหน้ากากอสูรที่วาดเส้นสายไว้น่าเกรงขามออกวางที่ริมอ่างใหญ่“อา..” เด็กน้อยทั้งสองลากเสียงยาวออกมาพร้อมกัน “เป็นอย่างไรบ้าง” ใบหน้าคมคายงดงามละม้ายพระมารดาปรากฏต่อหน้า“เหมือนเสด็จแม่เลยเจ้าว่าไหมเสี่ยวชิง” แฝดผู้พี่รีบหันไปหาน้องชายที่อ้าปากตาค้างอยู่ใกล้ๆ “เป็นเสด็จแม่ที่หน้าใหญ่และตัวใหญ่กว่า” ท่านอ๋องใหญ่หัวเราะหึๆ ในลำคอ ใบหน้าของตนละม้ายน้องสาวผู้งดงามคนนั้นค่อนข้างมาก เพียงแต่มีช่วงกรามแบบบุรุษที่กว้างเป็นสันชันเจน จมูกใหญ่และโด่งเป็นสันมากกว่าอาจจะทำให้ดูแตกต่างอยู่บ้าง “ต่อไปข้าจะได้บอกนางกำนัลว่าเสด็จลุงรูปงามมากมิใช่น่ากลัวอย่างที่ซุบซิบกันเลย” “พวกเจ้าไม่บอกผู้ใดจะดีกว่านะ คนอื่นจะได้หวาดกลัวข้า” เสด็จลุงยิ้มน้อยๆ “ก็จริงพ่ะย่ะค่ะ เสด็จลุงเป็นทหารจะได้ดูน่ากลัว” หมิง ฮุ่ยถิงเห็นด้วยจึงหันไปบอกแฝดผู้น้อง “เจ้าก็อย่าบอกผู้ใดล่ะกันได้หรือไม่” “นี่เป็นความลับของพวกเรา” ท่านอ๋องใหญ่รู้ว่าหลานชายทั้งสองชมชอบเรื่องความลับยิ่งนัก เมื่อเอ่ยเช่นนั้นทั้งสอง

ไป๋ฉิงเหวินได้ยินเรื่องคุณชายสื่อก็รู้สึกสนใจ จู้หย่งปังที่เป็นหนึ่งในผู้ที่เคยร่วมเรียนกับอาจารย์เดียวกันจึงบอกเล่าให้ฟัง “สือเหวินกวางผู้นี้นับว่ามีความสามารถทั้งบุ๋นทั้งบู๋ผู้หนึ่ง อีกทั้งยังมีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ชาติตระกูลก็ดี ตระกูลสือเป็นขุนนางสืบต่อกันมาตั้งแต่ยังไม่สถาปนาแคว้น พวกเขาจึงได้รับการยกย่องจากคนในเมืองผิงอย่างมาก แม้ว่าสือเหวินกวางในบางคราจะดูเจ้าอารมณ์และเอาแต่ใจบ้าง แต่สำหรับผู้ทำงานร่วมกับเขาแล้วต่างยอมรับกันว่าเขาเก่งกาจมากพอตัว” “จริงสิ! เจ้าเองก็เป็นบัณฑิตผู้หนึ่งเหตุใดจึงไม่สอบเป็นขุนนางเล่า” “เจ้าทำตัวเหมือนท่านพ่อของข้าอีกคนแล้ว นั่นก็คอยรบเร้าข้าทุกคืนวัน ขอให้ข้าคิดอีกสักหน่อยเถิดว่าอยากจะทำงานด้านใด งานมือปราบอย่างเจ้าก็ถือเป็นงานที่ตื่นเต้นดี ส่วนการเป็นขุนนางก็ทำให้คนยกย่องนับถือ ข้าขอเวลาคิดอีกสักหน่อย” “สือเหวินกวางได้เป็นขุนนางหรือไม่” “เขาทำงานอยู่กรมตุลาการเหมือนใต้เท้าสือนั่นล่ะ เพิ่งเป็นขุนนางขั้นต้นเพราะสอบได้เมื่อปีที่แล้ว” ไป๋ฉิงเหวินคิดในใจว่าพรุ่งนี้จะต้อ

“อืม...เจ้าคุยเรื่องรายได้กับพวกเขาแล้วหรือ” “คุยแล้ว...รายได้พวกเขาดีนัก เจ้าสำนักของพวกเราซื้อที่นาไว้หลายสิบหมู่ที่นอกเมือง หากเราจัดตั้งสำนักได้สำเร็จต่อไปเจ้าสำนักจะใช้ที่ดินเหล่านั้นทำสนามฝึกซ้อมสายลับ” จู้หย่งปังใช้ชีวิตโดยพึ่งเพียงเบี้ยหวัดจากเงินกงสีครอบครัว ส่วนซ่งเหรินจีก็มีเบี้ยหวัดจากการทำงานในภัตตาคารที่พออยู่ได้สบายไม่เดือดร้อน แต่ทั้งสองก็อยากจะมีรายได้มากขึ้นซ่งเหรินจีเห็นพี่ชายมีบ้านเป็นของตนเองก็นึกอยากจะมีบ้านบ้างเพราะบิดาของเขาเข้มงวดเกินไป หากสามารถซื้อบ้านเป็นของตนเองได้ย่อมจะใช้ชีวิตได้อย่างอิสระส่วนจู้หย่งปังก็ไม่อยากรับช่วงกิจการโรงน้ำชาของบิดา เขาคิดอยากให้น้องชายคนเล็กซึ่งเป็นบุตรของแม่เล็กซึ่งเป็นอนุภรรยาของบิดามารับช่วงไปดูแลแต่น้องชายของเขาก็ยังเด็กเกินไป หากหาเงินได้มากเขาก็คงไม่ต้องคอยห่วงว่าตนเองจะต้องหวังพึ่งพาแต่เงินรายได้ของครอบครัว บิดาของเขามีอนุภรรยาถึงสามคนแม้จะเงินทองนั้นเขาจะมีใช้มิได้ขาดมือ แต่จะทำสิ่งใดก็ต้องดูสีหน้าบิดาเสียก่อน จู้หย่งปังกับซ่งเหรินจีนอกจากต้องเรียนตำรับตำราประวัติศาสตร์ ภา

องค์ชายน้อยตกลงใจจะบรรทมที่ตำหนักอิงอู่ นางกำนัลสองคนจึงต้องกลับไปจัดพระภูษามาให้ พระนัดดาทั้งสองรบเร้าจะอาบน้ำพร้อมกันกับเสด็จลุง พวกเขาสนใจในความแตกต่างระหว่างขนาดร่างกาของท่านอ๋องใหญ่กับพวกตน “เสด็จลุง นั่นกับนี่เป็นแบบเดียวใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” นิ้วเล็กป้อมชี้ไปยังอวัยวะส่วนล่างของเสด็จลุงแล้วหันมาชี้ที่ส่วนนั้นของตนเอง สายตาของเด็กแฝดทั้งสองเปี่ยมไปด้วยความสนใจใคร่รู้ ทั้งสองขยับเข้ามาใกล้แม้ท่านอ๋องใหญ่จะหย่อนกายลงไปในอ่างน้ำแล้ว แต่พวกเขาก็ยังคงก้มลงจ้องเขม็ง “เมื่อพวกเจ้าโตขึ้นก็จะเป็นเช่นนี้เอง” “เห็นไหมเล่าเสี่ยวชิง ข้าบอกแล้วว่าต่อไปมันต้องใหญ่แบบของเสด็จลุงแน่”หมิงฮุ่ยถิงหันไปผงกศีรษะจ้องแฝดผู้น้อง ตอนที่องครักษ์ถอดเสื้อผ้าให้ทั้งสองก็แอบซุบซิบเรื่องนี้กันอยู่ “ก็หมี่เซียงหลิงนั่นล่ะ ตอนอาบน้ำให้บอกพวกเราว่ามันเป็นหนอนน้อย” หมิงฮุ่ยชิงก้มลงเอามือคลำอวัยวะเล็กๆ ที่ยื่นออกมาพลางถอนหายใจ ท่านอ๋องใหญ่หัวเราะร่า “ตอนเด็กๆ ข้าก็เป็นเช่นพวกเจ้า บุรุษทุกคนล้วนแล้วไม่แตกต่างกัน” “แล้วพ

คุณชายสือผู้มีภาพภายนอกเป็นคนหนุ่มสุภาพเรียบร้อยเฉกเช่นบัณฑิตทรงภูมิแต่แท้จริงชมชอบการร่ำสุรากับสหายที่เหลาสุราต้นสนซึ่งเป็นสถานที่นัดพบของเหล่าคนหนุ่มที่พอจะมีฐานะ เหลาสุราแห่งนี้มีจำหน่ายตั้งแต่สุราหมักรสชาติดีไปจนถึงดีเลิศ จึงมีชื่อเสียงขจรขจายไปในหมู่ผู้นิยมสุรา สือเหวินกวางไม่ค่อยถูกชะตากับถานมู่เจ๋อนักเพราะเขาเคยได้ยินเรื่องไม่ดีของคุณชายถานผู้เสเพลจากสหายมาไม่น้อย บ่อยครั้งที่เขากับถานมู่เจ๋อเจอกันในภัตตาคารมู่กง ฝ่ายนั้นชอบส่งสายตามีประกายประหลาดที่ชวนขนลุกอยู่บ่อยๆ นับตั้งแต่เกิดคดีฆาตกรรมอันลือลั่นในโรงเตี๊ยมเหวินหน่วนเมื่อสามเดือนก่อน เขาก็แทบจะไม่เยื้องกรายไปยังโรงเตี๊ยมใดๆ อีกเลย โรงเตี๊ยมระดับบนที่คนนิยมไปพักมีอยู่สามแห่ง โรงเตี๊ยมเหวินหน่วนอยู่นอกเมือง สำหรับผู้ที่เดินทางมายังเมืองหลวงแล้วประตูเมืองปิดก่อนก็จะแวะพักที่นี่เพราะเป็นสถานที่พักที่โอ่อ่าราคาไม่แพงและปลอดภัย คืนนั้นเป็นความผิดพลาดที่สือเหวินกวางไม่อาจจะลืมได้ เขาซมซานกลับมาถึงจวนเกือบเช้าตรู่ ภายหลังมีผู้พบศพคุณชายปานอนเสียชีวิตอยู่บนเตียง ดีที่มือปราบกลุ่มที่เข