สายลับจับอ๋องใหญ่ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

168 チャプター

บทที่ 31 โดนท่านอ๋องเพ่งเล็ง

เหลียงเจินซินรู้สึกไม่ค่อยสบายเพราะเห็นสายตาท่าทางขององครักษ์ซ่งแล้วคิดว่าเขาอาจจะสงสัยตนจึงรีบกำชับบ่าวและสาวใช้ทั่วทั้งจวนว่าห้ามบอกคนภายนอกว่ามีคนชื่อซินเอ๋อร์อยู่ในจวนโดยเด็ดขาด “พวกเจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นนักสืบ แน่นอนว่าต้องมีศัตรูเป็นคนที่ทำผิดกฎหมายมากมาย คราวก่อนข้าไปจับขโมยที่คฤหาสน์นอกเมือง แล้วเขาหลบหนีไปได้หลังจากถูกโบยตีอยู่หลายวันก็เลยแค้นข้านัก บังเอิญเจ้าโจรร้ายผู้นั้นได้ยินคนเรียกชื่อข้าว่าซินเอ๋อร์ ยามนี้ได้ข่าวว่าเขามาสืบหาข้าเพื่อแก้แค้น พวกเจ้าจงช่วยกันปิดปากให้สนิทเข้าใจหรือไม่”เหลียงเจินซินเอาความจริงเพียงส่วนหนึ่งออกมาคนในจวน ทำให้ทุกคนเป็นห่วงความปลอดภัยของนางจนต้องปิดปากกันสนิท ซ่งจิงเทียนที่ส่งคนไปหลอกถามบ่าวและสาวใช้ในจวนก็ได้คำตอบตรงกันว่า ‘ไม่มี’เมื่อกัวเหมยฮวาเอาเรื่องนี้ไปแจ้งไป๋ฮูหยิน นายหญิงถึงกับตบอกผาง “จริงอย่างเจินซินว่า มีคนคิดปองร้ายนางจริงๆ” เจ้าเมืองเหลียงรีบกำชับพ่อบ้านจงให้คอยเป็นหูเป็นตาดูแลบ่าวในเรือนให้ดี เรื่องนี้สำคัญเท่าชีวิตคุณชายน้อย “วันก่อนก็มีบุรุษผู้หนึ่งมาสอบถ
続きを読む

บทที่ 32 ตามล่าไปในฝัน

ซินเอ๋อร์หันไปมองด้านล่างกำแพง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ภายใต้หน้ากากอสูรชี้นิ้วมาที่นาง ดวงตาของเขาจ้องเขม็ง “เจ้าลงมาเดี๋ยวนี้! บังอาจหนีข้างั้นหรือ” นางสะดุ้งสุดตัวรีบกระโจนลงไปยังฝั่งตรงข้ามของกำแพงมุ่งหน้าไปยังถนนใหญ่ ดีที่ซ้อมวิ่งมาหลายเช้า ร่างกายของนางจึงเด้งตัวได้ดีและกำลังขาแข็งแกร่ง ซินเอ๋อร์เคี่ยวกรำตนเองอย่างเต็มกำลัง‘ข้าต้องรอด! หากหนีไม่พ้นคราวนี้คงโดนหักคอเป็นแน่’ เสียงฝีเท้าคนของข้างหลังยังตามมาไม่ลดละ แม้ซินเอ๋อร์จะวรยุทธ์ไม่สูงส่งแต่วิชาตัวเบาและความเร็วในการวิ่งของนางนับว่าเป็นอันดับหนึ่งของเมืองเป่าจู ท่านอ๋องใหญ่แตะเท้าทะยานตามนางเพียงไม่กี่ครั้งก็เกือบจะคว้าคอนางไว้ได้ “หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของเขาดังอยู่ใกล้ด้านหลัง นางรีบเกร็งพลังขากระโจนหนี “ท่านปล่อยข้าไปเถอะ!” นางตะโกนออกมา “ไม่ได้! เจ้าเป็นคนของข้า หนีมาเช่นนี้ต้องถูกลงโทษ” เหลียงเจินซินหวาดผวาเมื่อร่างของเขาเข้ามาชิดแล้วคว้าคอเสื้อนางไว้ได้ “ว้าย!” นางร้องลั่นเมื่อเขาดึงนางเข้าไปใกล้ “คุณช
続きを読む

บทที่ 33 คู่แฝดถิงชิง

เสี่ยวถิงกับเสี่ยวชิงแฝดน้อยวัยสามขวบครึ่งที่มีเหมือนกันหมดจดไม่ว่าจะเป็นใบหน้า ผิวพรรณ และรูปร่าง ช่วยกันดึงแขนเสด็จลุงคนละข้างร่างของท่านอ๋องใหญ่สูงใหญ่กว่าทุกคนซ้ำยังมีวิทยายุทธ์สูงส่งแต่กลับมิอาจต้านทานแรงลากจูงของเด็กทั้งสองได้ “เสด็จลุง ท่านต้องมานอนเป็นเพื่อนพวกเราก่อนเอาไว้ให้เรานอนหลับแล้วท่านค่อยกลับไปนะพ่ะย่ะค่ะ” เสี่ยวถิงหันไปขยิบตาให้กับเสี่ยวชิง “หลายวันมานี่ หม่อมฉันกับเสี่ยวถิงนอนกลางวันไม่ค่อยหลับเลย เป็นเพราะเสด็จพ่อไม่ยอมอยู่ดูแลมีแต่ตามติดไปเฝ้าเสด็จแม่ฝึกยุทธ์ พวกเราสองคนกลายเป็นเด็กกำพร้าไปเสียแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสี่ยวชิงรีบร้องขอความเห็นใจ ลุงร่างสูงใหญ่นิ่วหน้า จวิ้นอ๋องแห่งแควินหมิงผู้เป็นน้องเขยของเขาทั้งรักทั้งตามใจภรรยานัก ไม่ว่านางจะไปที่ใดก็ตามไปที่ทุกหนทุกแห่ง“อืม...พวกเขาสองคนตามใจกันเกินไปจริงๆ” ท่านอ๋องใหญ่ปล่อยให้หลานชายฝาแฝดลากเข้าไปยังห้องบรรทมที่มีเตียงใหญ่วางอยู่ริมห้อง จะว่าไปนับตั้งแต่พวกเขาเกิดก็แทบจะไม่แยกจากกัน ทั้งสองจึงนอนอยู่ห้องเดียวกันและนอนข้างกันทุกวัน มีเพียงยามเข้าสุขาเท่านั
続きを読む

บทที่ 34 ตุลาการหน้าใหม่

เหลียงเจาหลินคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเจียงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยเพราะท่านเจ้ากรมตุลาการแจ้งว่าไม่เพียงเขาจะได้ต้องมารับตำแหน่งใหม่เป็นตุลาการหนึ่งในเก้าของตุลาการเมืองหลวง อีกทั้งยังต้องทำงานใกล้ชิดกับท่านอ๋องใหญ่อีกด้วย เขาเคยได้ยินว่าท่านอ๋องเป็นคนดุและเข้มงวด จู่ๆ ท่านอ๋องกลับเลือกเขาซึ่งเป็นผู้มาใหม่ให้เข้าไปช่วยงานช่างน่าแปลกเสียจริง “ประเดี๋ยวท่านอ๋องจะเสด็จมาที่นี่ ห้องทำงานอยู่ด้านในสุด เจ้าไปรอที่นั่นก็แล้วกัน” เจ้ากรมตุลาการสือชี้ทางให้ชายหนุ่มมาใหม่ คุณชายใหญ่เหลียงเข้าไปนั่งรออยู่ในห้องทำงานใหญ่สุดของกรมตุลาการด้วยใจระทึก นับเป็นครั้งแรกที่เขาจะได้พบคนผู้นั้น ท่านอ๋องใหญ่ที่ทุกคนเล่าขานกันว่าไม่เคยมีผู้ใดได้เห็นใบหน้าใต้หน้ากาก รัชทายาทแคว้นจินผู้อาจเปิดเผยใบหน้าให้แก่ผู้ใดได้เห็นโดยไม่ทราบสาเหตุ เสียงฝีเท้าเบานั้นตรงเข้ามายังห้องในสุด เหลียงเจาหลินซึ่งเป็นคนฝึกยุทธ์สามารถได้ยินแม้แต่เสียงแผ่วเบาจึงนั่งตัวตรงเตรียมต้อนรับ “มารอข้านานหรือไม่” น้ำเสียงทรงพลังนั้นเอ่ยขึ้นเมื่อคุณชายใหญ่เหลียงหันไปก็อดผงะเล็กน้อยมิได้ ร่
続きを読む

บทที่ 35 ไป๋ฉิงเหวินมาสมทบ

ดูเหมือนพี่ชายของนางก็มิใช่คนโง่ เช้าวันต่อมาจึงให้สั่งให้ลูเหยียนชิงมือปราบคู่ใจของคุณชายใหญ่เหลียงกลับมาเฝ้านางตั้งแต่บ่าย เหลียงเจินซินพยายามหลอกล่ออย่างไรลูเหยียนชิงก็ไม่พลั้งเผลอ หลังพระอาทิตย์ตกดินนางกำลังจะสิ้นหวังพลันไป๋ฉิงเหวินมือปราบเมืองเป่าจู ญาติผู้พี่คนสนิทก็ร้องมาจากหน้าประตู “เหลียงเจินซิน นี่เจ้าคิดจะทิ้งข้าไว้เมืองเป่าจูผู้เดียวจริงๆ หรือไร ” คุณชายน้อยเหลียงได้ยินเสียงก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับ “เสี่ยวเหวินเจ้ามาได้อย่างไรกัน” ไป๋ฉิงเหวินเชิดหน้าเล็กน้อยพร้อมควักเอาม้วนคำสั่งในย่ามที่สะพายมาออกให้นางดู “ข้าได้รับคำสั่งให้เป็นมือปราบที่กรมตุลาการน่ะสิ เจ้าดูสิว่าความสามารถของข้าโดดเด่นแค่ไหน ” เหลียงเจินซินนิ่วหน้า ไป๋ฉิงเหวินเป็นมือปราบมาหลายปีแม้เขาจะมิได้เก่งกาจเป็นอันดับหนึ่งเมืองเป่าจูแต่ก็มิได้โดดเด่นขนาดที่จะถูกทางเมืองหลวงเรียกเข้ามาใช้ “ว่าแต่เจ้าต้องไปรับใช้ตุลาการผู้ใดเล่า”ลางสังหรณ์ของเหลียงเจินซินเริ่มทำงานในทันที เรื่องของเสี่ยวเหวินดูมีลับลมคมในชอบกล! “เจ้าได้ฟังแล้วต้องทึ่งแน่ๆ ข้าได้เป็
続きを読む

บทที่ 36 รับจ้างสืบสารพัด

รับจ้างสืบสารพัด บุรุษผู้สูงศักดิ์ผู้สวมหน้ากากก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องศีรษะของคนที่เอาแต่ก้มหน้างุดอยู่ตรงหน้า“เจ้าไม่เห็นรายงานตัวให้เปิ่นหวางได้รู้จักชื่อเลย” น้ำเสียงของเขาฟังดูห่างเหินจนเหลียงเจินซินแอบระบายลมหายใจเบาๆ เพื่อกอบกู้ความกล้า“กระหม่อม เหลียงเจินซิน พ่ะย่ะค่ะ” “ที่แท้ คุณชายน้อยเหลียงนี่เอง! น่าบังเอิญเสียจริงที่เราได้พบกันในเมืองหลวง มิใช่เมืองเป่าจูอย่างที่ควรจะเป็น” “เอ่อ...กระหม่อมต้องรีบเดินทางติดตามพี่ชายด่วนจึงมิได้เข้าเฝ้าและกราบทูลให้ทรงทราบ ขอทรงประทานอภัย พ่ะย่ะค่ะ” ไป๋ฉิงเหวินเอียงคอมองญาติผู้น้อง ดวงตาเบิกโพลงขึ้นเล็กน้อย‘นี่เจินซิน เจ้าไปกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไรกัน’ เห็นทีกลับถึงคฤหาสน์คงต้องซักไซ้กันอีกยาวเทียว ท่านอ๋องใหญ่เห็นว่าเหลียงเจินซินไม่ยอมเงยหน้าก็รู้สึกมีพิรุธยิ่งนัก‘คุณชายน้อยเหลียง ระหว่างเจ้ากับข้ายังมีเวลาอีกมาก หากเจ้าเป็นซินเอ๋อร์จริงล่ะก็...ข้าย่อมไม่ปล่อยไปแน่!’ “มิเป็นไร เปิ่นหวางมิใช่คนใจแคบ เห็นว่าเจ้ามาพักอยู่กับตุลาการเหลียง ช้าเร็วอย่
続きを読む

บทที่ 37 นักสืบล่ารางวัล

เงินรางวัลจากคดีลักขโมยของมีค่าตามบ้านคหบดีสามคดีแรกทำให้เหลียงเจินซินยิ้มหน้าบาน นางเองก็มีเบี้ยหวัดที่ท่านพ่อให้ใช้รายเดือนอยู่พอสมควร แต่เพราะอยากจะพิสูจน์ว่าตนเองมีความสามารถไม่แพ้พี่ชายนางจึงรับงานนักสืบแล้วเก็บเงินเอาไว้ ก่อนหน้านี้คิดจะท่องยุทธภพไปทั่วห้าแคว้นทว่ายามนี้กลับคิดจะซื้อหาที่ดินเอาไว้ทำกำไร “เจ้ามีความคิดดีๆ เกิดขึ้นแล้วสินะ” “อืม...มานั่งที่ร้านน้ำชามวลมิตรบ่อยๆ ก็ทำให้ข้าได้ฟังเรื่องดีๆ มากมาย” “เรื่องซื้อที่ดินนี่น่ะหรือ” “เจ้าไม่รู้อันใด คนพวกนี้เป็นคนขี้ซุบซิบก็จริงแต่มันก็เป็นเรื่องจริงเสียส่วนใหญ่ อย่างเรื่องคหบดีตระกูลถานที่เป็นเจ้าของที่ดินบนถนนสุขสันต์เกือบทั้งถนนนั่นเป็นเรื่องที่ข้าประทับใจจริงๆ”หลังจากได้ฟังประวัติหรือจะว่าตรงๆ คือ เรื่องซุบซิบนินทาของตระกูลถานจากเหล่านักจิบชาในโรงน้ำชามวลมิตรแล้ว เหลียงเจินซินก็ลากเอาไป๋ฉิงเหวินไปฟังวิธีการสร้างรายได้เพิ่มที่ภัตตาคารมู่กง “ฟังเรื่องนินทาจากที่นั่นแล้วเราก็มาฟังเรื่องเพิ่มรายได้จากที่นี่จึงจะถูกต้อง”“เพราะเหตุใดเล่า” “
続きを読む

บทที่ 38 คุณชายถานมู่เจ๋อ

ครั้นเห็นญาติผู้น้องของตนซื้อที่ดินเป็นของตนเองผืนแรกหลายหมู่ ไป๋ฉิงเหวินจึงประกาศต่อหน้าเหลียงเจินซินว่าเขาเองก็จะเก็บเงินซื้อที่ดินเช่นกัน “แต่ว่าข้าเก็บเงินแล้วกลัวจะหาย ฝากเจ้าเก็บรักษาได้หรือไม่ ” “ได้! ข้าจะทำบัญชีให้เจ้าอย่างละเอียดจะได้จดจำง่าย” “ข้าจะมุ่งมั่นทำคดีให้มากขึ้น เจ้าไหวหรือไม่” เหลียงเจินซินหัวเราะร่วน ส่วนใหญ่มักจะเป็นนางที่ออกสืบคดี ส่วนไป๋ฉิงเหวินทำหน้าที่เลือกคดีและไปสืบข้อมูลเบื้องต้นจากสำนักกองปราบมาให้ละเอียดเพื่อจะได้มีเบาะแสที่แน่ชัด“ข้าไหวอยู่แล้ว ขอให้มีค่าจ้างข้าย่อมทำเต็มที่ทั้งนั้น” ไม่นานนักคุณชายถาน บุตรชายคนรองของคหบดีอันดับหนึ่งของแคว้นจินก็เดินเข้ามา ครั้นมองเห็นมือปราบไป๋กับคุณชายน้อยเหลียงก็ยิ้มกว้าง คราวก่อนเพิ่งได้ทำความรู้จักกันเพราะไป๋ฉิงเหวินมาขอคำแนะนำเรื่องการค้ากับเขาอย่างนอบน้อมคุณชายถานเป็นบุรุษที่ชื่นชอบบุรุษรูปร่างหน้าตาสะโอดสะองหรือจะว่าไปเขาก็เป็นชายที่นิยมตัดแขนเสื้อผู้หนึ่ง มีบ่าวรับใช้ชายหน้าตาดีอยู่ในคฤหาสน์หลายคน บิดามารดาล้วนตามใจจึงมิได้ห้ามปราม ได้แ
続きを読む

บทที่ 39 ซินเอ๋อร์เข้าวัง

“ข้าไม่ให้เจ้าไปเสี่ยงเช่นนั้น!” “แต่ท่านอ๋องดูเหมือนจะจำข้าไม่ได้เสียด้วยซ้ำ” “หากอยู่ใกล้ชิดกันนานวันเข้าก็อาจจะทรงจับได้ว่าเจ้าเป็นซินเอ๋อร์ผู้นั้น สู้ดีให้ข้าไปรับงานแล้วเจ้ารอช่วยงานข้าที่ข้างนอกวังจะดีกว่า” “อืม! จริงของเจ้า...เช่นนั้นเอาตามนี้” ไป๋ฉิงเหวินตกลงกับเหลียงเจินซินเรียบร้อยก็ตรงไปหาองครักษ์ซ่งเพื่อยื่นใบสมัครทำงานกับท่านอ๋องใหญ่ ซ่งจิงเทียนได้ยินก็อมยิ้มยื่นใบสมัครให้เขากรอกในทันที ‘ท่านอ๋องทายไว้ไม่พลาดจริงๆ นางยังไม่กล้าเข้ามาใกล้นัก แต่ส่งไป๋ฉิงเหวินเข้ามานี่ก็เท่ากับแหย่เท้าข้างหนึ่งเข้ากรงเสือเสียแล้ว’ “เจ้าอย่าลืมนะว่างานที่ท่านอ๋องใหญ่สั่งต้องไร้ข้อผิดพลาด...ในเมื่อเจ้าสมัครใจจะมารับใช้ท่านอ๋องแล้วก็ควรรู้ไว้ว่าท่านอ๋องเป็นคนจริงจังและลงโทษคนทำผิดอย่างรุนแรง” “ขอรับ!” ไป๋ฉิงเหวินรับคำทั้งๆ ในใจโหวงเหวงอย่างประหลาด หากแต่นึกถึงญาติผู้น้องที่รออยู่ด้านนอกก็ฮึดสู้ เย็นนั้นไป๋ฉิงเหวินกลับมาคฤหาสน์สกุลเหลียงเพื่อเก็บเสื้อผ้าและของใช้ตามไปอยู่ในวังหลวงกับท่านอ๋องให
続きを読む

บทที่ 40 รับใช้องค์ชายน้อย

องค์ชายน้อยหันไปพยักหน้าให้กันอย่างยินดี “นักสืบซิน เปิ่นหวางจะแต่งตั้งให้เจ้าเป็นองครักษ์ประจำตัวของพวกเรา” “ดีมาก!” หมิงฮุ่ยชิงปรบมือร้องลั่น “หม่อมฉันด้วยพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันก็อยากจะไปท่องยุทธภพกับนักสืบซิน” องค์ชายคู่แฝดหันมามองมือปราบไป๋ด้วยความสนใจ หมิงฮุ่ยถิงทรงเลิกพระขนงด้วยท่าทีเลียนแบบเสด็จลุง “เจ้าน่ะหรือ ” “พ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันเป็นญาติผู้พี่ของนักสืบซินพวกเราสองคนสัญญากันไว้ว่าจะไปท่องยุทธภพด้วยกัน” “ดีๆ เรามีสองคนพี่น้อง พวกเขาทั้งสองก็เป็นพี่น้องกัน ไปด้วยกันน่าสนุก” องค์ชายทั้งสองยืนปรบมือพร้อมกัน ใบหน้าอวบอิ่มเป็นสีชมพูระเรื่อ พลันองค์รักษ์สองคนก็วิ่งตรงเข้ามา“องค์ชาย! ทรงมาอยู่ที่นี่เอง กระหม่อมตามหาแทบพลิกวังหลวงแล้ว” “องครักษ์เสี่ยนกับองครักษ์ตง เหตุใดเจ้าต้องทำตัวแตกตื่นเช่นนั้น ” เสี่ยนปินที่ยังไม่หายหอบดีหยุดพักหายใจอยู่ครู่ก่อนจะมองใบหน้ากลมป้อมทั้งสอง “หัวของกระหม่อมเกือบหลุดจากบ่าไปแล้ว” “ผู้ใดจะกล้าเอาหัวของเจ้า”
続きを読む
前へ
123456
...
17
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status