สายลับจับอ๋องใหญ่ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

168 チャプター

บทที่ 41 ตำหนักมังกรคู่

ด้วยความรักใคร่อย่างสุดหัวใจที่ฮ่องเต้และฮองเฮามีต่อพระนัดดาน้อย ตำหนักมังกรคู่จึงเป็นตำหนักที่รวมเอาสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ในแผ่นดินจิน ตัวตำหนักสร้างด้วยไม้ที่ดีที่สุดทั้งแข็งแรงและทนไฟ เครื่องเรือนล้วนสวยงามและมีขนาดเล็กเหมาะกับองค์ชายทั้งสอง “ที่แท้ ของดีทุกอย่างล้วนถูกรวมไว้ที่ตำหนักนี้”เหลียงเจินซิ นมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ“เสี่ยวเหวินเจ้าดูสิ...แม้แต่สวนและต้นไม้ที่นี่ก็สวยงามยิ่งกว่าที่ใดๆ ในวังหลวง” “นั่นสิ! นี่คงเป็นตำหนักที่สวยที่สุดในแคว้นเราเป็นแน่” องครักษ์เสี่ยนหันมาบอกคนทั้งคู่ให้เบาเสียงลงเพราะเข้ามาในเขตตำหนักมังกรคู่แล้ว ตำหนักนี้อยู่ใกล้กับตำหนักหงส์เหินของจวิ้นอ๋องและพระชายาเพื่อให้สะดวกที่ทั้งสองพระองค์เสด็จมาดูแลพระโอรส ดังนั้นบรรดาข้าราชบริพารทั้งหลายต้องระมัดระวังเรื่องการส่งเสียงและกริยามารยาทให้ดี “นี่คือเรือนพักของพวกเจ้า อยู่ใกล้ตำหนักองค์ชายน้อยเพื่อจะได้เข้าเฝ้าได้สะดวก”องครักษ์เสี่ยนทำหน้าโล่งใจจากนี้จะมีคนมาช่วยกันปวดหัวเพิ่มขึ้น“ดูท่าพวกเจ้าสองคนคล่องแคล่วว่องไวคงจะช่วยข้ากับต
続きを読む

บทที่ 42 เรื่องผจญภัย

ไม่เพียงแต่คอยเฝ้าดูจนนางกับเสี่ยวเหวินถูกวัดตัวเรียบร้อย แต่ท่านอ๋องใหญ่กลับดูว่างงานจนอยู่เฝ้าพระนัดดา ฝาแฝดเล่นอยู่ในสวนอีกนับชั่วยาม ไป๋ฉิงเหวินกับเหลียงเจินซินในฐานะองครักษ์ประจำพระองค์ขององค์ชายน้อยต้องยืนเฝ้าอยู่อย่างนั้นไม่อาจจะหนีหายได้ “เจ้าเอาน้ำชามาให้เปิ่นหวางที”ท่านอ๋องที่นั่งลงปั้นดินเป็นเพื่อนกับองค์ชายน้อยเรียกให้เหลียงเจินซินเอาน้ำชาเข้ามาถวาย ครั้นนางถือเข้าไปใกล้ก็สั่งให้นางเปิดฝาและจ่อที่ปาก“เปิ่นหวางมือเลอะหมดแล้ว เจ้าป้อนที” นางจำต้องขยับเข้าใกล้แล้วค่อยๆ กระดกก้นถ้วยจนทรงดื่มเสร็จแล้วกล่าวขอบใจ น้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังใกล้ๆ ทำเอานางใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นึกถึงคืนวันที่เคยนอนเตียงเล็กในห้องบรรทมของเขา คืนที่เขาจูบแก้มนาง... “เจ้าไม่สบายหรือ ” เขาทักเมื่อเห็นใบหน้าของนางมีสีชมพูระเรื่อ “ข้างนอกอาจจะร้อนเกินไปพ่ะย่ะค่ะ” นางเบือนหน้าหนีเล็กน้อยแก้เก้อท่านอ๋องลอบยิ้มเมื่อเห็นท่าทางขัดเขินของนางถึงยามค่ำมือปราบไป๋กับนักสืบซินที่อาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยต้องกลับมานอนเฝ้าองค์ชายทั้งสองในห้องบรรทมเพื่อสลั
続きを読む

บทที่ 43 นอนข้างเตียงอีกแล้ว

“สิ่งใดสำเร็จหรือ ” ร่างสูงใหญ่ที่สวมหน้ากากอสูรไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อใด เขายืนอยู่ด้านหลังเหลียงเจินซินยกมือขึ้นจับบ่าทั้งสองข้างของนางไว้พลางโน้มร่างไปหาเด็กชายทั้งสองที่อยู่บนเตียงบรรทม “เสด็จลุง!” องค์ชายทั้งสองร้องขึ้นด้วยความตกพระทัย “พวกเจ้ากำลังตกลงสิ่งใดกัน” เหลียงเจินซินตัวแข็งทื่อเมื่อรับรู้ถึงแรงบีบจากฝ่ามือใหญ่ของบุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหลัง“อะ เอ่อ หม่อมฉันกำลังตกลงเรื่องจะพาองค์ชายออกไปเล่นสวนวันพรุ่งนี้ พ่ะย่ะค่ะ” “อืม...ดี! หวังว่าคงไม่ได้เล่นพิสดารจนผิดกฎวังหลวงดอกนะ”น้ำเสียงสัพยอกนั้นทำเอาสองพี่น้องเสียวสันหลัง ท่านอ๋องใหญ่ช่างดักคอได้ถูกทางเสียจริง “ไม่หรอกพ่ะย่ะค่ะ พวกเราเป็นเด็กดีอยู่แล้ว” หมิงฮุ่ยถิงรีบผุดลุกขึ้นคลานมาใกล้ขอบเตียง “เสด็จลุงขึ้นมานอนกับพวกเราสิพ่ะย่ะค่ะ” ท่านอ๋องใหญ่ยิ้มก่อนจะเดินอ้อมนักสืบซินไปนั่งข้างเตียง “คืนนี้ข้าจะนอนเป็นเพื่อนพวกเจ้าเอง” “ขอบพระทัย พ่ะย่ะค่ะ” เด็กน้อยทั้งสองตอบออกมาเกือบพร้อมกัน เหลียงเจินซินกลืนน้ำลายลงคอเ
続きを読む

บทที่ 44 ทาสรับใช้

เสียงฝีเท้ากุกกักของคนในห้องทำให้ไป๋ฉิงเหวินที่เฝ้าอยู่หน้าห้องใจเต้นระทึกเพราะเป็นห่วงเหลียงญาติผู้น้องที่น้องนอนเฝ้าข้างในเพียงลำพังสะดุ้งลุกขึ้นในทันที เขาเงี่ยหูรอฟังว่าคนข้างในจะเอ่ยสิ่งใด “มือปราบไป๋เจ้าไปเอากล่องปฐมพยาบาลมาที” พระสุรเสียงแหบห้าวทุ้มต่ำนั้นชัดเจนว่าเป็นเสียงผู้ใด ไป๋ฉิงเหวินเหงื่อแตกซิกเมื่อได้ยินคำสั่งนั้นแสดงว่าต้องมีผู้ได้รับบาดเจ็บ หรือว่า..... “พ่ะย่ะค่ะ”ไป๋ฉิงเหวินรีบลุกว่องไวไปยกเอากล่องไม้ใส่อุปกรณ์ทำแผลและยาพื้นฐานมาจากห้องอีกฟากหนึ่ง“มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ” แกร๊ก! ประตูเปิดดู ใบหน้าซีดเซียวของเหลียงเจินซินโผล่ออกมารับ “ผู้ใดบาดเจ็บหรือ” มือปราบไป๋กระซิบถามแต่เมื่อเห็นสีหน้าของญาติผู้น้องก็พอจะเดาได้ว่าเกิดเหตุใหญ่ขึ้นแล้ว “เจ้าหรือ” นางส่ายหน้าเบาๆ สายตาเลิ่กลั่กนั้นมองไปข้างหลังเขา สายตาขององครักษ์เสี่ยนกับองครักษ์ตงมองมาอย่างใคร่รู้ นางจึงไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด แม้อยากจะบอกญาติ ผู้พี่ใจแทบขาด “เร็วเข้า!” น้ำเสียงดุดันจากภายในทำเอานางสะดุ้งน้อยๆ “เจ้
続きを読む

บทที่ 45 ข้ามิได้นอนกรน

ท่านอ๋องลืมตาขึ้นมองสาวน้อยที่เพิ่งผละจากอ้อมแขนไปด้วยสายตาขำขัน เนื้อตัวของนางหอมดีเหลือเกิน เขาเผลอสูดหายใจเขาไปหลายครั้ง “เจ้าแอบปีนเตียงขึ้นมาหาข้าหรือ” “มะ ไม่ใช่ พ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มลูบมือไปบนพื้นผิวผ้าปูที่นอนที่นางเพิ่งผละจากไป “ตรงนี้ยังอุ่นอยู่เลย เมื่อกี้เจ้าเพิ่งลุกไปชัดๆ” ใบหน้าของเขาจ้องมองนางอย่างเอาเรื่อง “นี่เจ้าคงไม่ใส่ใจเรื่องโทษที่ข้าบอกหรอกกระมัง ” “หามิได้พ่ะย่ะค่ะ ” นางรีบประสานมือก้มหน้านิ่ง “ตกลงว่า...เจ้าปีนเตียงของข้าจริง นักสืบซินข้าจะบอกเจ้าไว้ก่อนว่าข้ามิได้ชอบเพศเดียวกันและที่สำคัญเนื้อตัวของข้ามิได้อยากให้ผู้อื่นมาแตะต้องโดยง่าย เมื่อวานเจ้าทั้งล้มบนตัวข้า ซ้ำร้ายยังปีนเตียงมานอนกอดข้าอีก เช่นนี้จะให้ข้าคิดอย่างไร”สายตาของเขาคาดคั้น ชายหนุ่มค่อยๆ ยันกายคืบคลานเข้ามาใกล้ เหลียงเจินซินลมหายใจขาดห้วง “เมื่อวานเป็นเพราะท่านอ๋องขยับแขนโดยมิได้บอกกล่าว แต่เรื่องเมื่อกี้นี้หม่อมฉันจำไม่ได้จริงๆ ว่าตัวเองขึ้นไปอยู่บนเตียงท่านอ๋องได้อย่างไร ” “เช่นนั้นข้าได้แต่เพิ่มโท
続きを読む

บทที่ 46 เรื่องนี้ห้ามพูดเด็ดขาด

“อะ องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้ห้ามพูดให้ผู้ใดได้ยินนะ” นางรีบผวาเข้าไปชิดเตียง ดีที่นางกำนัลข้างนอกมัวแต่เตรียมของวุ่นวายอยู่จึงยังมิได้เดินเข้ามาถึงบริเวณเตียง “พูดมิได้หรือ” สายตาของเด็กน้อยใบหน้ากลมแป้นหันไปทางลุงของตน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่จึงผงกศีรษะเบาๆ “เรื่องเช่นนี้เก็บเอาไว้เป็นความลับของเราสี่คนดีไหม พอได้ยินคำว่า ‘ความลับ’ องค์ชายฝาแฝดก็หันหน้าไปหากัน “พวกเรามีความลับเป็นของตัวเองแล้ว!”ทั้งสองรีบยกมือขึ้นแปะกันกลางอากาศก่อนจะหันไปหาเสด็จลุงที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่หน้าเตียง“ตกลงพ่ะย่ะค่ะ เป็นความลับ” เหลียงเจินซินถอนหายใจอย่างโล่งอก หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปคาดว่านางคงถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ เป็นแน่ และอาจลุกลามไปจนถึงการเปิดโปงตัวตนของนางออกมา “ข้าต้องไปราชกิจแล้ว เย็นนี้ค่อยเจอกันนะ” สายตาของท่านอ๋องคล้ายจะบอกองค์ชายน้อยแต่กลับเลยมาจนถึงนางด้วย “เจ้าเก็บของให้เรียบร้อยข้าจะให้องครักษ์พาเจ้าไปดูห้องพักที่ตำหนักข้า” “พ่ะย่ะค่ะ” “เสด็จลุงจะแย่งเอานักสืบซินของพวกเราไปหรือพ่ะย่ะค่ะ”
続きを読む

บทที่ 47 เปิดบ่อนในตำหนัก

เปิดบ่อนในตำหนัก ไป๋ฉิงเหวินโคลงศีรษะเดินออกจากตำหนักอิงอู่ “นี่มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้วแน่ เห็นทีท่านอ๋องคงวางแผนไม่ดีกับเจินซิน”แม้จะคิดเช่นนั้นแต่มือปราบหนุ่มก็คงทำสิ่งใดไม่ได้ อำนาจขององค์รัชทายาทอย่างท่านอ๋องใหญ่นั้นจะว่าไปก็แทบจะเอาฝ่ามือปิดท้องฟ้าได้อยู่แล้ว ไป๋ฉิงเหวินจึงได้แต่ภาวนาให้ญาติผู้น้องอยู่รอดปลอดภัยจากท่านอ๋อง สีหน้าของนักสืบซินไม่ค่อยดีนักนับตั้งแต่ได้รู้ว่าห้องพักอยู่นางคือห้องพิเศษที่เพิ่งมีการต่อเติมใหม่อย่างเร่งด่วนเมื่อวันก่อน ‘นี่ไม่ใช่เรื่องปกติแน่...เห็นทีอ๋องอสูรคงวางแผนไว้แล้ว’ นางรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกอบอุ่นใจที่เขาใส่ใจตนเองขนาดนี้ หาก..หากว่าเขาไม่รู้ว่าแท้จริงนางเป็นสตรี นางคิดว่าเขาอาจจะเป็นผู้ชมชอบในบุรุษ แต่นี่ทั้งองครักษ์ซ่งและองครักษ์หร่วนก็เหมือนจะจำนางไม่ได้ พวกเขาดูไม่มีพิรุธอันใดเลย แล้วท่านอ๋องจะจำนางได้หรือ ก็อย่างที่เสี่ยวเหวินบอก จะอย่างไรก็ต้องลองทดสอบดู...แล้ววิธีทดสอบคืออย่างไร “ซ่งจิงเทียน ท่านอ๋องเสด็จกลับมาแล้ว รีบพานักสืบซินไปเข้าเฝ้าเถอะ”
続きを読む

บทที่ 48 พนันด้วยของที่แพงที่สุด

ประตูแง้มออกเล็กน้อย ใบหน้ากลมอวบยื่นออกไปเล็กน้อย “หมี่เซียงหลิง! หมี่เซียงหลิง!” “เพคะ องค์ชาย” นางย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้นเพื่อจะได้มองใบหน้าเล็กๆ นั้นได้ถนัด “ประสงค์สิ่งใดหรือเพคะ” “เจ้ามีเงินให้พวกข้ายืมบ้างหรือไม่” “เอ๋ เงินหรือเพคะ” หมี่เซียงหลิงเห็นท่าทางจริงจังขององค์ชายน้อยแล้วถึงชะงักองค์ชายอยู่ในวังหลวงล้วนมีทุกอย่างพร้อมสรรพจะเอาเงินไปทำไมกัน “หม่อมฉันไม่ได้พกเงินเพคะ แต่ผู่เหม่ยน่าจะมี” นางหันหน้าไปทางนางกำนัลคู่หู “เจ้าพอจะมีเงินสักสองพวงหรือไม่” “อืม...มีสิ”ผู่เหม่ยเองก็ทำหน้าที่นางกำนัลที่คอยช่วยดูแลองค์ชายน้อยทั้งสองมาพร้อมกับหมี่เซียงหลิง นางคุกเข่าลงล้วงเอาเงินสองพวงออกมายื่นให้องค์ชาย “พอหรือไม่เพคะ” “ไม่รู้เหมือนกันนะ” หมี่ฮุ่ยชิงหยิบเอาเงินสองพวงนั้นแล้วปิดประตูวิ่งตื๋อเข้าไปโต๊ะกลางในทันที“ได้เงินมาแล้ว” หมิงฮุ่ยชิงยื่นเงินพวงหนึ่งให้แฝดผู้พี่ เหลียงเจินซินอมยิ้ม “เริ่มได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”นางหันไปหาไป๋ฉิงเหวิน “เจ้าเอาเงินออกมาสิ! เราจะเปิดบ่
続きを読む

บทที่ 49 วิธีได้หยกคืน

คอขององค์ชายน้อยทั้งสองตกลงไปพร้อมกัน ทั้งคู่ก้มหน้าจนแทบจะชิดอก “องค์ชายแพ้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋ฉิงเหวินฉีกยิ้มอย่างพอใจ “อือ....” เสียงเล็กๆ ส่งออกมาพร้อมกันครู่หนึ่งเหมือนแฝดผู้พี่จะคิดขึ้นได้ “เสี่ยวชิงนั่นเป็นหยกของเสด็จยาย พวกเขาเสียไปไม่ได้นะ”ใบหน้าขององค์ชายหมิงฮุ่ยถิงเงยขึ้นมองแฝดน้องอย่างรวดเร็ว “นั่นสิ! แล้วทำอย่างไรกันดี” ก้อนแป้งน้อยอีกคนเงยหน้าขึ้นบ้าง ทั้งสองหันมาทางไป๋ฉิงเหวินด้วยสายตาอ้อนวอน“มือปราบไป๋พวกเราอยากได้หยกประจำตัวคืน เจ้าคืนให้พวกเราได้หรือไม่” “มิได้พ่ะย่ะค่ะ” ไป๋ฉิงเหวินแสร้งทำหน้าปั้นปึ่ง “แล้วจะให้พวกเราทำอย่างไร เจ้าจึงจะคืนหยกให้พวกเรา”หมิงฮุ่ยถิงเป็นผู้ต่อรอง พลันนึกขึ้นได้จึงยกเอาถุงผ้าที่มีเงินอีแปะเหลือติดอยู่นิดหน่อยขึ้น"เจ้าเอาเงินไปให้หมดแล้วเอาหยกคืนพวกเราได้หรือไม่” ไป๋ฉิงเหวินนึกชมที่องค์ชายน้อยช่างเฉลียวฉลาดนัก “ไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ เงินในถุงมีค่าน้อยนักเมื่อเทียบกับหยกของพระองค์” ใบหน้ากลมอวบทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็สลดลง
続きを読む

บทที่ 50 อาบน้ำที่ห้องพวกเรา

เมื่อได้รายละเอียดของคดีความจากท่านอ๋องใหญ่แล้ว สองพี่น้องกำลังจะเดินตามกันไปยังห้องพักของเหลียงเจินซินหลังตำหนักอิงอู่ กลับได้ยินเสียงเล็กๆ ดังขึ้นเบื้องหลัง “มือปราบไป๋ พวกเราคิดแผนได้แล้ว” ร่างกลมป้อมเดินเคียงคู่กันมาโบกมือร้องเรียกอยู่ด้านหลัง ไป๋ฉิงเหวินชะงักเท้าก่อนจะดึงแขนญาติผู้น้องให้หันกลับไป ทั้งสองรีบทำความเคารพพร้อมกัน “คารวะองค์ชาย” หมิงฮุ่ยถิงเดินเข้าไปใกล้แล้วกวักมือให้ไป๋ฉิงเหวินนั่งลง นักสืบสองพี่น้องคุกเข่าลงต่อหน้าองค์ชายน้อย พระองค์จึงเข้าไปป้องพระหัตถ์กระซิบแผนข้างหูของไป๋ฉิงเหวิน “จะดีหรือพ่ะย่ะค่ะ” “เอาตามนี้ล่ะ พวกเราจะไปตามเสด็จลุงก่อน พวกเจ้ารออยู่นี่ล่ะ จะได้ตามไปที่ตำหนักโน้นทันที”ใบหน้าอ้วนกลมทั้งสองหันไปพยักเพยิดให้แก่กันและกันหลังจากกำชับองครักษ์หน้าใหม่เรียบร้อย “เสี่ยวเหวินข้าเอาสมุดบันทึกคดีไปเก็บที่ห้องก่อนก็แล้วกัน เจ้ารอองค์ชายน้อยที่นี่นะ”เหลียงเจินซินได้โอกาสที่จะไม่ต้องอยู่ตามลำพังกับญาติผู้พี่เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเตรียมซักถามเรื่องท่านอ๋องใหญ่ให้ขาวส
続きを読む
前へ
1
...
34567
...
17
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status