สายลับจับอ๋องใหญ่ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ด้วยความรักใคร่อย่างสุดหัวใจที่ฮ่องเต้และฮองเฮามีต่อพระนัดดาน้อย ตำหนักมังกรคู่จึงเป็นตำหนักที่รวมเอาสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ในแผ่นดินจิน ตัวตำหนักสร้างด้วยไม้ที่ดีที่สุดทั้งแข็งแรงและทนไฟ เครื่องเรือนล้วนสวยงามและมีขนาดเล็กเหมาะกับองค์ชายทั้งสอง “ที่แท้ ของดีทุกอย่างล้วนถูกรวมไว้ที่ตำหนักนี้”เหลียงเจินซิ นมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ“เสี่ยวเหวินเจ้าดูสิ...แม้แต่สวนและต้นไม้ที่นี่ก็สวยงามยิ่งกว่าที่ใดๆ ในวังหลวง” “นั่นสิ! นี่คงเป็นตำหนักที่สวยที่สุดในแคว้นเราเป็นแน่” องครักษ์เสี่ยนหันมาบอกคนทั้งคู่ให้เบาเสียงลงเพราะเข้ามาในเขตตำหนักมังกรคู่แล้ว ตำหนักนี้อยู่ใกล้กับตำหนักหงส์เหินของจวิ้นอ๋องและพระชายาเพื่อให้สะดวกที่ทั้งสองพระองค์เสด็จมาดูแลพระโอรส ดังนั้นบรรดาข้าราชบริพารทั้งหลายต้องระมัดระวังเรื่องการส่งเสียงและกริยามารยาทให้ดี “นี่คือเรือนพักของพวกเจ้า อยู่ใกล้ตำหนักองค์ชายน้อยเพื่อจะได้เข้าเฝ้าได้สะดวก”องครักษ์เสี่ยนทำหน้าโล่งใจจากนี้จะมีคนมาช่วยกันปวดหัวเพิ่มขึ้น“ดูท่าพวกเจ้าสองคนคล่องแคล่วว่องไวคงจะช่วยข้ากับต

“สิ่งใดสำเร็จหรือ ” ร่างสูงใหญ่ที่สวมหน้ากากอสูรไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อใด เขายืนอยู่ด้านหลังเหลียงเจินซินยกมือขึ้นจับบ่าทั้งสองข้างของนางไว้พลางโน้มร่างไปหาเด็กชายทั้งสองที่อยู่บนเตียงบรรทม “เสด็จลุง!” องค์ชายทั้งสองร้องขึ้นด้วยความตกพระทัย “พวกเจ้ากำลังตกลงสิ่งใดกัน” เหลียงเจินซินตัวแข็งทื่อเมื่อรับรู้ถึงแรงบีบจากฝ่ามือใหญ่ของบุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหลัง“อะ เอ่อ หม่อมฉันกำลังตกลงเรื่องจะพาองค์ชายออกไปเล่นสวนวันพรุ่งนี้ พ่ะย่ะค่ะ” “อืม...ดี! หวังว่าคงไม่ได้เล่นพิสดารจนผิดกฎวังหลวงดอกนะ”น้ำเสียงสัพยอกนั้นทำเอาสองพี่น้องเสียวสันหลัง ท่านอ๋องใหญ่ช่างดักคอได้ถูกทางเสียจริง “ไม่หรอกพ่ะย่ะค่ะ พวกเราเป็นเด็กดีอยู่แล้ว” หมิงฮุ่ยถิงรีบผุดลุกขึ้นคลานมาใกล้ขอบเตียง “เสด็จลุงขึ้นมานอนกับพวกเราสิพ่ะย่ะค่ะ” ท่านอ๋องใหญ่ยิ้มก่อนจะเดินอ้อมนักสืบซินไปนั่งข้างเตียง “คืนนี้ข้าจะนอนเป็นเพื่อนพวกเจ้าเอง” “ขอบพระทัย พ่ะย่ะค่ะ” เด็กน้อยทั้งสองตอบออกมาเกือบพร้อมกัน เหลียงเจินซินกลืนน้ำลายลงคอเ

ท่านอ๋องลืมตาขึ้นมองสาวน้อยที่เพิ่งผละจากอ้อมแขนไปด้วยสายตาขำขัน เนื้อตัวของนางหอมดีเหลือเกิน เขาเผลอสูดหายใจเขาไปหลายครั้ง “เจ้าแอบปีนเตียงขึ้นมาหาข้าหรือ” “มะ ไม่ใช่ พ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มลูบมือไปบนพื้นผิวผ้าปูที่นอนที่นางเพิ่งผละจากไป “ตรงนี้ยังอุ่นอยู่เลย เมื่อกี้เจ้าเพิ่งลุกไปชัดๆ” ใบหน้าของเขาจ้องมองนางอย่างเอาเรื่อง “นี่เจ้าคงไม่ใส่ใจเรื่องโทษที่ข้าบอกหรอกกระมัง ” “หามิได้พ่ะย่ะค่ะ ” นางรีบประสานมือก้มหน้านิ่ง “ตกลงว่า...เจ้าปีนเตียงของข้าจริง นักสืบซินข้าจะบอกเจ้าไว้ก่อนว่าข้ามิได้ชอบเพศเดียวกันและที่สำคัญเนื้อตัวของข้ามิได้อยากให้ผู้อื่นมาแตะต้องโดยง่าย เมื่อวานเจ้าทั้งล้มบนตัวข้า ซ้ำร้ายยังปีนเตียงมานอนกอดข้าอีก เช่นนี้จะให้ข้าคิดอย่างไร”สายตาของเขาคาดคั้น ชายหนุ่มค่อยๆ ยันกายคืบคลานเข้ามาใกล้ เหลียงเจินซินลมหายใจขาดห้วง “เมื่อวานเป็นเพราะท่านอ๋องขยับแขนโดยมิได้บอกกล่าว แต่เรื่องเมื่อกี้นี้หม่อมฉันจำไม่ได้จริงๆ ว่าตัวเองขึ้นไปอยู่บนเตียงท่านอ๋องได้อย่างไร ” “เช่นนั้นข้าได้แต่เพิ่มโท

เปิดบ่อนในตำหนัก ไป๋ฉิงเหวินโคลงศีรษะเดินออกจากตำหนักอิงอู่ “นี่มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้วแน่ เห็นทีท่านอ๋องคงวางแผนไม่ดีกับเจินซิน”แม้จะคิดเช่นนั้นแต่มือปราบหนุ่มก็คงทำสิ่งใดไม่ได้ อำนาจขององค์รัชทายาทอย่างท่านอ๋องใหญ่นั้นจะว่าไปก็แทบจะเอาฝ่ามือปิดท้องฟ้าได้อยู่แล้ว ไป๋ฉิงเหวินจึงได้แต่ภาวนาให้ญาติผู้น้องอยู่รอดปลอดภัยจากท่านอ๋อง สีหน้าของนักสืบซินไม่ค่อยดีนักนับตั้งแต่ได้รู้ว่าห้องพักอยู่นางคือห้องพิเศษที่เพิ่งมีการต่อเติมใหม่อย่างเร่งด่วนเมื่อวันก่อน ‘นี่ไม่ใช่เรื่องปกติแน่...เห็นทีอ๋องอสูรคงวางแผนไว้แล้ว’ นางรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกอบอุ่นใจที่เขาใส่ใจตนเองขนาดนี้ หาก..หากว่าเขาไม่รู้ว่าแท้จริงนางเป็นสตรี นางคิดว่าเขาอาจจะเป็นผู้ชมชอบในบุรุษ แต่นี่ทั้งองครักษ์ซ่งและองครักษ์หร่วนก็เหมือนจะจำนางไม่ได้ พวกเขาดูไม่มีพิรุธอันใดเลย แล้วท่านอ๋องจะจำนางได้หรือ ก็อย่างที่เสี่ยวเหวินบอก จะอย่างไรก็ต้องลองทดสอบดู...แล้ววิธีทดสอบคืออย่างไร “ซ่งจิงเทียน ท่านอ๋องเสด็จกลับมาแล้ว รีบพานักสืบซินไปเข้าเฝ้าเถอะ”

คอขององค์ชายน้อยทั้งสองตกลงไปพร้อมกัน ทั้งคู่ก้มหน้าจนแทบจะชิดอก “องค์ชายแพ้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋ฉิงเหวินฉีกยิ้มอย่างพอใจ “อือ....” เสียงเล็กๆ ส่งออกมาพร้อมกันครู่หนึ่งเหมือนแฝดผู้พี่จะคิดขึ้นได้ “เสี่ยวชิงนั่นเป็นหยกของเสด็จยาย พวกเขาเสียไปไม่ได้นะ”ใบหน้าขององค์ชายหมิงฮุ่ยถิงเงยขึ้นมองแฝดน้องอย่างรวดเร็ว “นั่นสิ! แล้วทำอย่างไรกันดี” ก้อนแป้งน้อยอีกคนเงยหน้าขึ้นบ้าง ทั้งสองหันมาทางไป๋ฉิงเหวินด้วยสายตาอ้อนวอน“มือปราบไป๋พวกเราอยากได้หยกประจำตัวคืน เจ้าคืนให้พวกเราได้หรือไม่” “มิได้พ่ะย่ะค่ะ” ไป๋ฉิงเหวินแสร้งทำหน้าปั้นปึ่ง “แล้วจะให้พวกเราทำอย่างไร เจ้าจึงจะคืนหยกให้พวกเรา”หมิงฮุ่ยถิงเป็นผู้ต่อรอง พลันนึกขึ้นได้จึงยกเอาถุงผ้าที่มีเงินอีแปะเหลือติดอยู่นิดหน่อยขึ้น"เจ้าเอาเงินไปให้หมดแล้วเอาหยกคืนพวกเราได้หรือไม่” ไป๋ฉิงเหวินนึกชมที่องค์ชายน้อยช่างเฉลียวฉลาดนัก “ไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ เงินในถุงมีค่าน้อยนักเมื่อเทียบกับหยกของพระองค์” ใบหน้ากลมอวบทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็สลดลง