All Chapters of สายลับจับอ๋องใหญ่: Chapter 71 - Chapter 80

ร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกอยู่หน้าประตูเรือนตุลาการนั้นทำเอาสองพี่น้องขนลุกขนชัน “เจ้าว่าพวกเราสองคนมาก่อนเวลาที่ท่านอ๋องกำหนดหรือไม่” ยังไม่ทันทีเหลียงเจินซินจะตอบ คนเคาะบอกเวลาก็เดินมาถึงพอดี ไป๋ฉิงเหวินมองเห็นชายผู้นั้นกำลังจะเงื้อมือยกไม้ขึ้นจะเคาะฆ้องก็คิดจะวิ่งไปยุดเอาไว้...ทว่า.... แหง่ง! แหง่ง! ชายวัยกลางคนเคาะระฆังไปจนครบแจ้งว่ายามนี้คือต้นยามจื่อ สองพี่น้องหันมาสบตากันทันที “ตายล่ะ! ตายล่ะ!” เหลียงเจินซินกระชากแขนญาติผู้พี่วิ่งไปยืนต่อหน้าท่านอ๋องใหญ่ “พวกเรามาทันเวลาพอดี พ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มสวมหน้ากากสีขาวแดงก้มหน้าลงน้อยๆ “ทันเวลาหรือ ช้าไปต่างหาก” ท่านอ๋องใหญ่ไม่พูดพล่ามฉวยข้อมือของเหลียงเจินซินเดินเข้าไปในเรือนตุลาการโดยมิได้หันมาบอกกล่าวสิ่งใดต่อไป๋ฉิงเหวินองครักษ์ซ่งจึงทำหน้าที่แทน ส่วนองครักษ์หร่วนก็เดินไปปิดประตูเรือนเรียบร้อย ด้านหน้าประตูทั้งซ้ายและขวามีองครักษ์เฝ้ายามอยู่ถึงสี่คน “มือปราบไป๋เจ้าไปพักเถอะ” “อ้อ....” ไป๋ฉิงเหวินเองก็เ

เหลียงเจินซินในชุดดำมิดชิดกระโจนสองพรวดก็หลบออกจากคฤหาสน์ตระกูลถานได้สำเร็จ เรือนเล็กด้านข้างเป็นของครอบครัวมือปราบผู้หนึ่งที่ไป๋ฉิงเหวินพอจะคุ้นเคยอยู่จึงได้ขออนุญาตมาลอบสังเกตพฤติกรรมของคนในคฤหาสน์ตระกูลถานได้ ด้านหลังเรือนพวกเขาเป็นสวนที่มีศาลาเล็กๆ ตั้งอยู่เมื่อเห็นตีนแมวกระโจนเข้ามามือปราบไป๋ก็ยิ้มกว้าง นางผลุบหายเข้าส้วมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเดินออกมา ใบหน้าที่แสดงความปลาบปลื้มนั้นทำเอาไป๋ฉิงเหวินรู้ได้ทันทีว่านักสืบซินคงเจอสิ่งดีๆ เข้าให้แล้ว! “ที่แท้ถานมู่เจ๋อก็เกี่ยวพันกับคดีคุณชายปานั้วจริง”ในเมื่อญาติผู้น้องแสดงความเชื่อมั่นมือปราบไป๋ก็เริ่มเห็นเงินพันตำลึงลอยมาอยู่ในมืออยู่รำไร“อีกอย่างถานมู่เจ๋อเหมือนจะชอบสือเหวินกวางมานานแล้วด้วย” “ไอหยา!” “จุ๊ๆ เจ้าเสียงดังไปแล้ว” “เออ...ขอโทษที ข้าตกใจแรงไปหน่อย ว่าแต่เจ้าพูดจริงหรือ ไหนว่าแต่ก่อนสองคนนั้นมักจะมีเรื่องชกต่อยกันไงล่ะ” “ทีแรกข้าก็สงสัยว่าพวกเขาน่าจะเป็นคู่อริ แต่เท่าที่ฟังถานมู่เจ๋อคุยกับบ่าวรับใช้กลับมิใช่ เหมือนว่าถานมู่เจ๋อจะมีใจให้สือเหวินกวาง

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “ท่านอ๋อง มีเรื่องด่วนจะกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ ” เสียงขององครักษ์ซ่งทำให้ท่านอ๋องใหญ่ต้องถอนใบหน้าออกจากนางด้วยความเสียดาย เพิ่งจะจูบนางไปไม่กี่ครั้งก็ถูกขัดคอเสียแล้ว!ท่านอ๋องยอมปล่อยร่างน้อยเป็นอิสระ ประคองนางลุกขึ้นนั่งแล้วจัดแจงเสื้อผ้าที่ยับย่นให้นางด้วยยิ้มละไมก่อนจะหัดไปหยิบหน้ากากขึ้นมาสวม “เข้ามา!” ซ่งจิงเทียนตรงเข้าไปกราบทูลเรื่องที่มีผู้แจกใบปลิวเสียทั่วเมืองว่าคดีของคุณชายปานั้วนั้นอาจจะเกี่ยวพันกับท่านอ๋องใหญ่ องครักษ์ซ่งยื่นใบปลิวที่ยึดมาได้จากชาวเมืองผู้หนึ่งซึ่งเอามาแจ้งกับสำนักมือปราบ “ข้าน่ะหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ คนผู้นั้นอ้างว่าท่านอ๋องใหญ่เคยมีเรื่องบาดหมางกับคุณชายปานั้วในวัยเด็กอาจจะเกิดความแค้นจนวางแผนฆ่า” ท่านอ๋องใหญ่ทรงขมวดพระขนงอยู่ครู่ก่อนจะรับใบปลิวนั้นไปอ่าน “เหลวไหล ข้าจะต้องวางแผนฆ่าเขาไปทำไม หากคิดจะฆ่าจริงๆ ก็ลากตัวมาประหารเสียก็สิ้นเรื่อง”น้ำเสียงโกรธกริ้วนั้นทำเอาเหลียงเจินซินที่ยืนก้มหน้าอยู่ใกล้ๆ ก็พลันสะดุ้ง “กระหม่อมให้คนไปตามหาตั

ความอลหม่านในงานเลี้ยงของจวนใต้เท้าฉู่ทำเอาทุกคนหัวปั่น เมื่อนางกำนัลประจำตัวองค์ชายน้อยทั้งสองเข้าไปกราบทูลองค์หญิงจินเฟิ่ง “หาไม่เจอเลยหรือ” นัยน์ตาคมปลาบขององค์หญิงผู้มีเรื่องเล่าลือว่านางสามารถฆ่าหมียักษ์ด้วยมือเปล่าตวัดมองหมี่เซียงหลิงแม้จะมิได้เจือแววคาดโทษ ทว่ากลับทำให้นางกำนัลเข่าอ่อนมือไม้สั่นขึ้นในบัดดล องค์หญิงจินเฟิ่งผู้งดงามผุดผ่องราวกับเทพเซียนหันไปกระซิบเบาๆ ข้างพระสวามี จวิ้นอ๋องหมิงเฉินกงแห่งแคว้นหมิงผู้มาตั้งรกรากอยู่แคว้นจินเลิกพระขนงข้างหนึ่ง เอียงหน้ามาทางพระชายาสุดที่รักพลางยกพระหัตถ์ขึ้นลูบหลังพระหัตถ์ปลอบใจนาง “เจ้าตกใจมากหรือไม่” “ลูกสองคนเชียวนะเพคะ”นางทำเสียงแข็งตาเขียว ทำเอาพระสวามีถึงกับนั่งไม่ติด“เช่นนั้นก็บอกท่านอ๋องใหญ่เถิด หากมิใช่ว่าสองคนนั้นหนีไปซ่อนแอบล่ะก็ เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ของเจ้าโกรธพวกเราแน่” เดิมทีคู่แฝดแสนซนลูกรักของนางก็มักจะหลบไปซ่อนตัวอยู่บ่อยครั้งสร้างความวุ่นวายไปทั้งตำหนักมังกรคู่ ลุกลามไปจนถึงตำหนักอื่นๆ ก็หลายหน แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พาเด็กทั้งสองออกมาร่วมง

เตียงเล็กก็ถูกยกมาเคียงกับเตียงใหญ่อีกครั้ง องค์ชายน้อยทั้งสองนอนหลับอยู่ด้านในโดยมีร่างสูงใหญ่นอนขวางมิให้ทั้งสองกลิ้งตก ไม่รู้ว่าท่านอ๋องใหญ่กำลังดูแลผู้ใดกันแน่ เพราะยามนี้พระองค์กลับนอนหันหลังให้หลานชายทั้งสอง ทรงนอนกอดอกมองดูคนที่นอนอยู่เตียงเล็กด้วยสายตาบ่งบอกถึงความคิดถึงเปี่ยมล้นตั้งแต่องค์ชายน้อยหลับท่านอ๋องก็โบกมือให้แมวดำข้างบนออกไป เหล่าแมวดำถอนหายใจอย่างโล่งอก คราวก่อนที่ท่านอ๋องกอดจูบกับซินเอ๋อร์บนตั่งเอนพักในห้องทำงาน พวกเขาตกตะลึงไปตามๆ กันได้แต่สบตากันแล้วหลับตาเบือนหน้าหนีจนกระทั่งมีเสียงเรียกแล้วทั้งสองผละออกจากกัน พวกเขาจึงได้ลืมตาขึ้นอีกครั้งความจริงที่พวกเขาได้เห็นมิใช่ครั้งแรก นับตั้งแต่อยู่คฤหาสน์เหวินเต๋อเมืองเป่าจูก็รู้แล้วว่าท่านอ๋องทรงสิเน่หาในตัวสาวใช้ผู้นี้ในคราวที่อยู่พระตำหนักในวังหลวงก็แอบอุ้มนางมานอนกอดหลายคืน ซ้ำยังแอบจูบนางให้พวกเขาได้เห็นอีกด้วย เห็นทีซินเอ๋อร์ผู้นี้คงรั้งตำแหน่งสำคัญในพระทัยท่านอ๋องได้สำเร็จแล้ว หลังจากกอดจูบนางจนพอพระทัยแล้ว ซินเอ๋อร์ที่นอนหันหน้าสบตากับบุรุษร่างใหญ่ใบหน้าคมคายก็รีบทักท้วงถึงสัญญาทันที