All Chapters of สายลับจับอ๋องใหญ่: Chapter 81 - Chapter 90

ร่างในชุดดำที่ลอบเปิดประตูเข้ามาดูบอบบางอ้อนแอ้น ไป๋ฉิงเหวินเห็นแล้วแอบนิ่วหน้า นี่คงมิใช่...... “คุณชายจู้ออกมาเถิด ข้ามาแล้ว” เสียงหวานใสเป็นดังที่มือปราบหนุ่มคาดเอาไว้ เขาเดินออกมามุมที่ซ่อนตัวพร้อมล้วงเอาป้ายนักสืบประจำสำนักเปี่ยนฝูออกมาให้นางดู “ข้าแทนจู้หย่งปัง ข้าเป็นรองเจ้าสำนัก”ไป๋ฉิงเหวินเองก็ใช้ผ้าปิดบังหน้าตาเอาไว้ เมื่อนางเห็นป้ายไม้จึงเปิดผ้าปิดหน้าออก มือปราบไป๋ถึงกับชะงัก ธรรมเนียมของผู้ถือป้ายไม้นักสืบฝึกหัดจะต้องเปิดเผยใบหน้าให้ผู้ถือป้ายสีดำอย่างเช่นเขา “ข้าสือกุ้ยอิน ได้รับคำสั่งให้สืบข่าวของสือเหวินกวาง” “หา...!” ไป๋ฉิงเหวินเผลออุทานออกมา....นี่มันวิธีคิดอย่างใดกัน จู้หย่งปังกล้าใช้น้องสาวมาสืบข่าวเรื่องพี่ชาย นับว่าเป็นเรื่องบ้าบิ่นนัก ในเมื่อนางกลายมาเป็นนักสืบในสังกัดของเขาแล้ว ไป๋ฉิงเหวินจึงคิดจะใช้ฐานะรองเจ้าสำนักทำความรู้จักกับตัวตนที่แท้จริงของคุณหนูสือผู้นี้สักหน่อย ดวงตาหวานวาวของหญิงงามตวัดขึ้นมอง ทำเอาไป๋ฉิงเหวินแทบเคลิ้มไปชั่วขณะ ในใจก็ท่องว่าตนเองจะต้องวางมาดให้ดูน่าเกรงขามเพราะยามนี้ด

ครั้งที่สองแล้ว! ครั้งที่สองที่เหลียงเจินซินมาคฤหาสน์ตระกูลถาน แต่คราวนี้นางมิได้มีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว ดูท่าว่าคนในคฤหาสน์ล้วนแล้วแต่มีความน่าสนใจด้วยกันทั้งสิ้น “เจ้าได้กราบทูลท่านอ๋องก่อนมาหรือไม่” “เออน่า...ข้าทูลไว้แล้ว วันนี้ท่านอ๋องทรงต้องดูแลองค์ชายน้อยทั้งสองคงไม่มีเวลามาสนใจข้านักหรอก ” ไป๋ฉิงเหวินเกรงว่าตนเองจะพลอยฟ้าพลอยฝนกลายคนเป็นตกที่นั่งลำบากในยามที่ท่านอ๋องใหญ่มองเห็นว่าพวกเขากลับเรือนตุลาการดึกๆ ดื่นๆ น่าแปลก! คนทำผิดมีสองคนแต่ยามนึกอยากจะลงโทษกลับกลายเป็นเขาโดนคนเดียวเสียงั้น! มือปราบหนุ่มนึกเจ็บใจที่เขามิได้เป็นสตรีใบหน้ากลมดวงตาโตน่ารักอย่างญาติผู้น้อง...จะยั่วยวนท่านอ๋องรูปงามให้หลงหัวปักหัวปำเลยเทียว แต่นี่เขาดันเป็นบุรุษอกสามศอกที่ไปไหนมาไหนกับคนที่ท่านอ๋องใหญ่ดูห่วงหวงจนออกนอกหน้าจึงต้องถูกหางสายฟ้าอยู่บ่อยๆ “เจ้าอย่าให้ท่านอ๋องมองข้าเป็นคนผิดอีกเทียว ครั้งก่อนที่เจ้าเข้าเรือนค่ำ ข้าก็ถูกสั่งให้เฝ้ายามช่วยซ่งจิงเทียนมาทีแล้ว มิใช่เวรยามของข้าเสียหน่อย เป็นเพราะเจ้าล่ะเจินซินทำข้าเดือดร้อน” “เอ

เมื่อครั้งจวิ้นอ๋องกับองค์หญิงจินเฟิ่งเพิ่งอภิเษกสมรสกันใหม่ องค์ชายจินเสวี่ยหลงที่มีข่าวว่าเรือล่มอยู่กลางทะเลไม่รู้เป็นรู้ตายกลับรอดชีวิตอย่างน่าอัศจรรย์ที่ริมฝั่งทะเลแห่งหนึ่งเพียงลำพัง ที่แปลกยิ่งกว่านั้นพระองค์ยังคงสวมหน้ากากอสูรครึ่งซีกอยู่ทั้งๆ ที่เสื้อผ้าขาดหวิ่นยับเยิน เหล่าข้าราชบริพารถูกพายุพัดหายแยกกันไป ใช้เวลากว่าสองเดือนจึงตามตัวคนที่รอดชีวิตมาได้อีกส่วนหนึ่ง ส่วนศพของผู้เสียชีวิตถูกคลื่นพัดมาเกยฝั่งไม่น้อย มีผู้สูญหายอีกส่วนหนึ่งที่ไม่อาจจะตามหาได้พบ ภายหลังจึงได้รู้ว่าเรือขององค์ชายถูกเรือของโจรสลัดใช้ปืนใหญ่ยิงจนอับปางท่ามกลางพายุ องค์ชายจินเสวี่ยหลงกลับมาเมืองหลวงทรงพักฟื้นร่างกาย หลังจากที่พอลุกได้และเห็นน้องเขยที่เป็นจวิ้นอ๋องจากแคว้นหมิงครั้งแรกก็ทรงไม่ค่อยพอพระทัยนัก “เฟิ่งเอ๋อร์เจ้าแน่ใจหรือว่าจะร่วมชีวิตกับคนแคว้น หมิง” น้ำเสียงของจินเสวี่ยหลงทั้งห้าวและห้วน จวิ้นอ๋องยังจำประโยคแรกที่พี่ชายภรรยาเอ่ยออกมาได้ ฟังแล้วรู้สึกได้ในทันทีว่าอ๋องใหญ่ผู้นี้รังเกียจเขา “ทำไมหรือเพคะ” “คนแคว้นหมิงทั้งเย่อหยิ่ง หลงตนเอง

เหลียงเจาหลินคิดว่าตนเองรับปากไปเช่นนั้นก็จะหมดปัญหาเพราะเห็น ท่านอ๋องใหญ่พยักพระพักตร์น้อยๆ แต่ประโยคต่อมากลับทำเอาเขาแทบจะหน้าคว่ำ “อืม...เจ้าว่าเรือนยังไม่ได้ใช้การก็ยังเหลืออีกหลายเรือน ข้าเองอยู่เรือน ตุลาการก็ไม่ใคร่สะดวกนัก ยามนี้ก็เพิ่งจะเลือกที่ดินสร้างวังภายนอก เห็นทีคงต้องรบกวนเจ้าอาศัยอยู่ด้วยสักเรือนจนกว่าวังใหม่ของข้าจะสร้างเสร็จ” “หะ....พ่ะย่ะค่ะ” ตุลาการเหลียงไม่อาจกราบทูลกลับกลอกจึงได้แต่กัดฟันรับคำ ‘ร้ายกาจนักอ๋องใหญ่ นี่ท่านคิดจะล้วงคองูเห่าเลยทีเดียวหรือ ’ จินเสวี่ยหลงมองหน้าตุลาการหนุ่มหน้าคมที่ใบหน้าครึ้มลงแล้วแอบเบือนหน้าไปยิ้มมุมปากเล็กน้อย ‘เจ้าเปิดทางให้ข้าเองนี่....ไหนๆ ก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ไปอยู่ร่วมกันสักหน่อยจะเป็นไรไป ’ “เช่นนั้นข้าจะส่งนางกำนัลกับบ่าวรับใช้ออกไปทำความสะอาดเรือนช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้เลย เย็นนี้จะได้เข้าไปพักได้พร้อมกันทุกคน” เหลียงเจาหลินที่จนหนทางจึงได้แต่ยอมรับ ท่านอ๋องใหญ่หันไปสั่งการให้องครักษ์ซ่งจิงเทียนเตรียมคนไปยังคฤหาสน์ตระกูลเหลียงให้พร้อม ในเวลาไม่ถึงครึ่

เหลียงเจินซินตบมือลงบนชุดดำที่วางไว้บนเตียงนอนอย่างหงุดหงิด ‘อยู่เขตเรือนเดียวกันแท้ๆ นี่ข้าจะต้องทำตัวเป็นแมวขโมยย่องเข้าห้องบุรุษหรอกหรือนี่ พี่เจาหลินนะพี่เจาหลินขัดขวางเสียเต็มตัวเช่นนี้ไม่เปิดช่องให้ข้ากับท่านอ๋องเสียบ้างเลย’ ตุลาการเหลียงนั่งจามเสียงดังจนพ่อบ้านชิวนึกเป็นห่วงรีบหันไปสั่งสาวใช้ให้ไปเตรียมต้มยา “นี่คงมิใช่มีผู้แอบนินทาด่าทอข้าหรอกนะ ” “คุณชายใหญ่คิดมากเกินไปเสียแล้วล่ะขอรับ ยามนี้อากาศเย็นลงเป็นธรรมดาที่ท่านไม่ได้สวมเสื้อผ้าให้หนาเพียงพอจึงอาจจะเป็นหวัดได้ง่าย” เหลียงเจาหลินสั่งการพ่อบ้านชิวให้กำชับคนเดินเวรยามฝั่งเรือนตนเองและเรือนผู้เป็นน้องอย่างเข้มงวด “อย่าให้มีผู้เพ่นพ่านในยามกลางคืนเด็ดขาด!” ฝั่งเรือนใหญ่กับเรือนกลางอีกฝั่งนั้นองครักษ์ของท่านอ๋องและองค์ชายน้อยล้วนดูแลอย่างแข็งขันรวมทั้งองครักษ์เงาทั้งแปดที่แฝงกายอยู่บนหลังคาด้วย เหลียงเจาหลินมิเคยเห็นองครักษ์เงาแม้จะเล่ากันมาในหมู่ขุนนางว่าองค์รัชทายาททรงได้รับการถวายแมวดำคอยอารักขาจากจวิ้นอ๋อง เมื่อวางใจว่าคืนนี้ท่านอ๋องใหญ่ทรงมิกล้าเรียกให้เหล