All Chapters of สายลับจับอ๋องใหญ่: Chapter 91 - Chapter 100

ปีนี้องค์หญิงจินเฟิ่งรับหน้าที่จัดงานชมบุบผา นางยิ้มแย้มทั้งวันเมื่อคิดว่าจะได้เห็นพี่ชายรู้จักร้อนใจเสียบ้าง จวิ้นอ๋องที่รู้แผนการของพระชายาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี...นี่สินะที่กล่าวกันว่า...การแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย สองสามีภรรยาพร้อมใจกันสั่งการจัดเวทีประกวดสาวงามที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงตำแหน่งพระชายาอย่างแข็งขัน ครั้นฮองเฮาเสด็จมาตรวจก็ทรงพอพระทัย อย่างยิ่ง ท่านอ๋องใหญ่ที่ตามเสด็จทำสีหน้าบึ้งตึงอย่างไร มารดากับน้องสาวก็ไม่นำพา ทั้งสองยังคงซุบซิบกันอย่างพออกพอใจ “ข้ารู้ว่าเจ้าอาจไม่พอใจว่าถูกบังคับ แต่ให้รู้เถิดว่าพวกเราล้วนหวังดีต่อเจ้า เสี่ยวหลงข้ากับพ่อของเจ้าอยากอุ้มหลานที่เกิดจากเจ้าบ้าง ” ฮองเฮาทรงหันไปปลอบโยนพระโอรส องค์หญิงจินเฟิ่งรีบขยับมาใกล้พระเชษฐาพลางเอียงพระพักตร์เข้าไปกระซิบ “เสด็จพี่ข้ากราบทูลเรื่องคนรักของท่านให้เสด็จแม่ทรงทราบแล้ว เพียงแต่เสด็จแม่อยากได้พระชายาเอกที่คู่ควรท่านก็ตามใจเสด็จแม่สักหน่อยเถิด คนรักของท่านเป็นเพียงบุตรสาวของเจ้าเมืองชั้นรองให้ตำแหน่งอื่นนางไปเสด็จแม่ก็น่าจะตกลง” “เสด็จแม่ หม่อมฉันจ

ญาติพี่น้องของคุณหนูผู้งดงามทั้งหลายต่างได้รับใบปลิวกันทั่วหน้า แต่ละคนอ่านแล้วก็ใบหน้าถอดสี พวกเขาหันไปซุบซิบพูดคุยกัน หลายคนให้คนสนิทของตนไปเรียกบุตรสาวออกจากแถวที่ขันทีกำลังทยอยเรียกขึ้นเวที พวกเขาล้วนเชื่อถ้อยคำในใบปลิวนั้น หากท่านอ๋องเป็นอย่างที่ใบปลิวว่าไว้จริงๆ การรักษาชีวิตเอาไว้ย่อมสำคัญยิ่งกว่าการได้มีโอกาสเป็นพระชายาเอก คุณหนูในแถวหันไปซุบซิบและส่งใบปลิวนั้นต่อให้กันได้อ่าน แต่ละนางล้วนหน้าถอดสี มีหลายคนที่อ่านแล้วยังเชิดหน้ายืนหยัดจะก้าวสู่การคัดเลือก เสียงพึมพำข้างล่างทำให้ฮองเฮาทรงรู้สึกประหลาดพระทัย “เกิดอันใดขึ้นหรือเฟิ่งเอ๋อร์ ” องค์หญิงจินเฟิ่งที่คอยจับตามองทุกอย่างหันไปแย้มพระสรวลกับพระสวามีก่อนจะหันมากราบทูลเสด็จแม่ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นด้านล่างพร้อมทั้งรับใบปลิวจากองครักษ์ด้านหลังมาทูลเกล้าถวาย “นี่มัน...ต้องการทำลายวาสนาของเสี่ยวหลงชัดๆ” ฮองเฮาอ่านแล้วถึงกับพระหัตถ์สั่นน้อยๆ ด้วยความกริ้ว “หรือว่านี่คือข่าวลือที่มีมาหลายปีทำให้การทาบทามสู่ขอทีไรไม่เคยสำเร็จ” “เสด็จแม่ หม่อมฉันว่าใบปลิวนี้น่าสงสัยจริงๆ นะเพคะ”

ไป๋ฉิงเหวินลูบใบปลิวเบาๆ ดวงตาเขากระตุกเล็กน้อย “นี่มัน....” เหลียงเจินซินลดเสียงลงจนเป็นกระซิบ “กระดาษสัมผัสละเอียดเช่นนี้มีแต่ของจูหย่งปังเท่านั้น” นางจำได้ว่าจูหย่งปังเคยบอกถึงการสั่งกระดาษที่ถูกทำขึ้นเป็นพิเศษมีเนื้อละเอียดกว่าที่วางจำหน่ายทั่วไปเพื่อให้น้ำหมึกซึมดีและเลอะยาก “อืม...นี่อาจเป็นฝีมือของสองคนนั้น” “โทษถึงกับประหารทั้งตระกูลเลยเชียว เหตุใดพวกเขาถึงกล้า ...วะ ว่าแต่โทษนี้พวกเรามิใช่จะโดนด้วยหรือ เจ้าอย่าลืมนะว่าเจ้ากับข้าเป็นเจ้าของสำนักตัวจริง” ไป๋ฉิงเหวินถึงกับสติแตกเมื่อทบทวนไปมา “อดทนไว้ก่อนเสี่ยวเหวิน ดูการแสดงบนเวทีให้จบก่อนแล้วเราค่อยไป” ไป๋ฉิงเหวินกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ใจเขาทั้งเป็นห่วงสือกุ้ยอินที่อยู่บนเวทีและอยากจะโลดแล่นไปบีบคอถามสองคนนั้นที่โรงน้ำชามวลมิตรยิ่งนัก “รอบต่อไป....เป็นการแข่งขันการร่ายรำ ผู้เข้ารับการคัดเลือกทั้งหมดหกคน ขอเชิญคุณหนูฉู่หยุนเอ๋อร์ขึ้นแสดง.....” หมี่กงกงขึ้นเอ่ยเชื้อเชิญ ฉู่หยุนเอ๋อร์มีรูปร่างสูงกว่าสตรีอีกห้าคน นางมีใบหน้าคล้ายผลแตง ปากนิดจมูกหน่อ

“หึ! ถานมู่เจ๋อเจ้าคนชั่วผู้นั้น ในวัยเด็กเคยทำร้ายข้ามานับครั้งไม่ถ้วน ถือตัวว่าตระกูลตนมีอำนาจเงินมากกว่าผู้ใด เอาแต่บังคับขู่เข็ญรังแกคนรอบข้าง เจ้าสือเหวินกวางก็เช่นกัน มันใช้บารมีของบิดาทำร้ายข้าหลายครั้ง ความแค้นที่สองคนนั้นทำไว้กับข้า ข้าไม่เคยลืม” ใบหน้าของชายหนุ่มบิดเบี้ยวเมื่อนึกถึงปมเจ็บช้ำน้ำใจในอดีต “ที่เจ้าแค้นเคืองพวกเขาเช่นนั้นก็สมควรอยู่” เจ้าสำนักเปี่ยนฝูเอ่ยขึ้นด้วยความเห็นใจ “ใช่ๆ หากเป็นข้าก็ย่อมอยากจะแก้แค้นเช่นกัน” ไป๋ฉิงเหวินอดจะปลอบใจจู้หย่งปังมิได้ "ว่าแต่เจ้ายังไม่บอกเลยว่า คืนนั้นคุณชายปานั้วถูกฆ่าตายได้อย่างไร” จู้หย่งปังพยักหน้า “พอถานมู่เจ๋อกลับมาอีกครั้งเขาก็ดื่มเหล้าไปอีกไม่กี่จอกก็ฟุบหลับ ข้ากำลังคิดว่าจะออกมาอุ้มเขาขึ้นบนเตียงพลันมีคนผู้หนึ่งบุกเข้ามาแล้วจ้วงแทงปานั้วที่นอนอยู่บนเตียงไม่ยั้ง...ด้วยความตกใจข้าจึงไม่กล้าออกมา แต่ถานมู่เจ๋อที่รู้ตัวก่อนกลับลุกขึ้น มองเห็นปานั้วที่สิ้นใจแล้วก็รีบหนีไป” “เจ้าไม่ยอมแสดงตนเป็นพยานเพราะเหตุใด” “ขะ ข้ากลัวมากจึงรีบหนีออกมาจากห้องนั้น พอกลั

“ฝ่าบาท ดูสิเพคะ....ใบหน้าของลูกชายเราหล่อเหลางดงามเหมือนที่หม่อมฉันคาดไว้ไม่มีผิด”ฮองเฮาทรงลูบไล้ใบหน้าที่นอนหลับใบเตียงบรรทมของบุรุษร่างสูงใหญ่ด้วยความปลาบปลื้ม หากหน้ากากอสูรไม่แตกด้วยความเหตุในวันนี้พระนางคงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าที่แท้จริงของลูกชาย“ดูเหมือนเรื่องนี้จะมิใช่การมุ่งลอบสังหารลูกเรา” ฮ่องเต้ทรงวินิจฉัยเหตุการณ์จากคำบอกเล่าของเหล่าองครักษ์ “คนร้ายหวังจะทำร้ายนักสืบผู้นั้นเสียมากกว่า” “คนรักของเสี่ยวหลงน่ะหรือ เพราะเหตุใดกันนะ ” ฮองเฮาทรงหันมาสนพระทัยสิ่งที่ฮ่องเต้ทรงตรัสออกมา พระนางเองก็เป็นนักรบจึงมิได้ฟูมฟายใหญ่โตในยามเกิดเหตุร้าย “นักสืบซินกำลังสืบคดีฆาตกรรมคุณชายปานั้วพ่ะย่ะค่ะ คนร้ายอาจจะรู้แล้วแล้วต้องการฆ่าปิดปาก” องครักษ์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบกราบทูล “คดีนี้เกิดขึ้นมาเกือบสี่เดือนแล้วแต่ก็ยังปิดไม่ลงอีก ช่างซับซ้อนจนน่าสงสัยว่าจะมิใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา เสี่ยวหลงเคยเอารายละเอียดของคดีนี้มาให้ข้าดูครั้งหนึ่ง นอกจากจะหาพยานที่เห็นเหตุการณ์ไม่ได้แล้ว สภาพศพของปานั้วยังดูเหมือนคนฆ่าจะแค้นมากถึงกับแทงเขานับสิบแผล”ฮ่องเต้กับฮองเฮาเองก็ทรงรู้จั