Todos los capítulos de เพื่อให้ฉันแท้ง ลูกชายหลอกให้กินเค้กที่แพ้: Capítulo 1 - Capítulo 10

วันออกจากโรงพยาบาลฝนตกหนัก พอกลับถึงวิลล่าตระกูลฉิน ร่างกายของฉันก็เปียกชุ่มไปทั้งตัวพอเห็นฉันเป็นครั้งแรก ลูกชายอย่างฉินจ้าวก็ทำหน้ารังเกียจทันที ก่อนจะยกมือขึ้นปิดจมูก“เหม็นจะตาย!”กลิ่นฝนในหน้าร้อนปะปนด้วยกลิ่นดินชื้น แม้จะคาวนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เหม็นเลยเขาทำแบบนั้นก็แค่ตั้งใจจะเอาใจ ไป๋เวยซี ให้หัวเราะเท่านั้นแน่นอนว่า ท่าทางโอเวอร์เกินจริงของเขาก็ทำให้ไป๋เวยซี ที่สวมชุดนอนของฉันอยู่ ยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ อย่างถูกใจในแววตาที่มองมาทางฉัน มีเพียงความได้ใจและการยั่วยุเท่านั้นฉันไม่สนใจเธอเลย แล้วหันหลังเตรียมจะขึ้นชั้นบนแต่ฉินซื่อเหนียนกลับรีบเดินออกมาจากห้องครัว ขมวดคิ้วมองฉันด้วยสายตารังเกียจ“วันนี้เวยเวยอุตส่าห์วางงานมาคอยอยู่เป็นเพื่อนจ้าวจ้าว ถ้าเธอไม่รู้จักสำนึกบุญคุณก็แล้วไป ยังจะทำหน้าท่าทางแบบนี้ให้ใครดูอีก?”ฉันยืนอยู่บนขั้นบันได สีหน้ากับแววตาเย็นชาราบเรียบ“อืม เพราะงั้นฉันเลยยกคุณให้เธอไปเลย เรามาหย่ากันเถอะ”เสียงของฉันเบามาก แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำแววตาของฉินซื่อเหนียนวาบผ่านไปด้วยความดูแคลน“เซี่ยซ่าง เธอไปเรียนพฤติกรรมแย่ ๆ แบบนี้มาจากใครกัน เอะอะก

รถยนต์จอดสนิทที่ด้านล่างอาคารหอพักพนักงานของพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฉันหิ้วกระเป๋าเดินทางลงไปชั้นล่าง แล้วเปิดเข้าไปในคอนโดเดี่ยวที่หัวหน้าเก็บไว้ให้ฉันตลอดเวลายังไม่ทันที่ฉันจะจัดกระเป๋าเดินทางให้เรียบร้อย ก็ได้รับโทรศัพท์จากหัวหน้าแล้วว่า“เสี่ยวเซี่ย เบื้องบนได้รับภารกิจด่วน ทางแถบทะเลทรายโกบีพบสุสานขนาดใหญ่ ต้องการการบูรณะโบราณวัตถุแบบเร่งด่วน ตั๋วเครื่องบินพรุ่งนี้ฉันจองให้เธอเรียบร้อยแล้ว รีบจัดของแล้วออกเดินทางเลยนะ ไม่ต้องกังวล ภารกิจครั้งนี้เร่งจริง ๆ พอเธอกลับมา ฉันจะไปขอโทษคุณฉินเธอเป็นเพื่อนเอง—”“ไม่ต้องหรอกค่ะหัวหน้า ฉันวางแผนจะหย่าแล้ว ต่อไปนี้จะทุ่มเทให้กับงานบูรณะโบราณวัตถุอย่างเต็มที่”ฉันตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบาฉินซื่อเหนียนไม่ชอบอย่างมากที่ฉันทุ่มเททั้งใจให้กับงานบูรณะโบราณวัตถุเขามองว่างานนี้อัปมงคล แถมยังพูดอีกว่าฉันจะไม่มีสมาธิดูแลลูกชายก่อนหน้านี้ฉันเคยใส่ใจเขา ใส่ใจลูกชายดังนั้น งานที่หัวหน้าจัดให้ซึ่งเป็นลักษณะต้องเดินทาง ฉันจึงมักจะเลี่ยงได้ก็เลี่ยงจนถึงตอนนี้ฉันถึงเพิ่งเข้าใจว่า มีเพียงตัวฉันเองเท่านั้น ที่จะไม่ทรยศต่อตัวเองมีเพียงโบราณวัตถุเ

ฉันอุ้มม่ายเมี่ยวกลับบ้านฉินซื่อเหนียนไม่ยอมจากไป แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ฉัน ได้แต่จูงมือฉินจ้าวเดินตามมาอยู่ห่าง ๆฉันเองก็ไม่ใส่ใจพวกเขา อุ้มม่ายเมี่ยวกลับบ้านเพื่อทายาให้เธอฉินจ้าวอายุมากกว่าเธอสองปี แรงมือก็ไม่รู้จักยั้ง ทำให้หัวเข่าและข้อศอกของม่ายเมี่ยวถลอกหมดเลยฉันปลอบโยนเธออย่างใจเย็น กว่าจะทายาเสร็จก็ต้องใช้ความพยายามไม่น้อยพอหันกลับไปมอง ก็พบว่าฉินจ้าวกำลังมองฉันด้วยดวงตาที่เอ่อน้ำตา“แม่ครับ มือผมก็ถลอกเหมือนกัน…”ฉันมองบาดแผลที่ฝ่ามือขาวเนียนของเขาซึ่งมีเม็ดทรายติดอยู่ แต่ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใด ๆฉันในอดีต เคยรักเขาจนฝังลึกถึงกระดูกไม่ใช่แค่บาดแผลเล็ก ๆ เท่านั้น ต่อให้เขาแค่ไอเบา ๆ สักครั้ง ก็ทำให้ฉันตื่นตระหนกจนต้องเตรียมพร้อมไปหมดทุกอย่าง“บ่ายนี้แม่ยังต้องทำงาน อยู่บ้านคนเดียวก็ต้องเชื่อฟัง อย่าซนจนแผลกลับมาเลือดออกอีกล่ะ”ฉันกำชับม่ายเมี่ยวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอลืมตากลมโต มองฉินซื่อเหนียนกับฉินจ้าวที่อยู่ด้านหลังฉันอย่างหวาด ๆ ก่อนจะเงยหน้ามามองฉันอีกครั้งเธอเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีหวาดหวั่นไม่สบายใจว่า“แม่คะ แม่จะกลับบ้านแล้วเหรอ?”วันที่ฉันเจอม่ายเมี่ยวคร

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ฉินซื่อเหนียนก็สงบลงไปมากไม่ใช่แค่เขาที่รู้สึกผิดกับฉันเท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น ฉินซื่อกรุ๊ปยังถูกชาวเน็ตถล่มด่าอย่างหนักไม่หยุด เพราะกระแสชื่อเสียงด้านลบของไป๋เวยซีตลอดหลายปีมานี้ฉันพยายามหลีกเลี่ยงการเล่นอินเทอร์เน็ต และเพิ่งจะมารู้เรื่องพวกนี้ได้ไม่นานมานี้ตอนนั้นภาพยนตร์ที่สร้างโดยใช้ไป๋เวยซีเป็นต้นแบบ ยังไม่ทันได้เข้าฉาย ก็ถูกแฉออกมาว่า ภาพลักษณ์ “นักเขียนบทมือทอง” ของไป๋เวยซีที่เธออ้างนั้น เป็นเรื่องที่กุขึ้นมาทั้งหมดผลงานที่เธอใช้คว้ารางวัลนั้น แท้จริงแล้วก็เป็นแค่ผลงานลอกปะปน มั่วซั่วไปหมดเธอลอกผลงานต้นฉบับของนักเขียนบทหน้าใหม่ไปไม่น้อยกว่ายี่สิบคนเดิมทีฉินซื่อเหนียนยังคอยกดกระแสข่าวไว้ไม่ให้ปะทุออกมาจนกระทั่งไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อสองปีก่อน ฉินซื่อเหนียนกลับเลิกติดตามไป๋เวยซีอย่างกะทันหันชาวเน็ตถึงได้ขุดเรื่องนี้ขึ้นมาแฉกันอีกครั้งไป๋เวยซีเองก็จากภาพลักษณ์เดิมที่เป็น “ผู้หญิงเก่งมีความสามารถ” กลายเป็นคนลอกผลงานชั้นต่ำที่ทั้งอินเทอร์เน็ตรุมด่าประณามแต่เรื่องพวกนี้ทั้งหมดก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยตลอดสามปีมานี้ งานขุดค้นสุสานใหญ่และ

[มุมมองของฉินซื่อเหนียน]ในสายตาของเขา เซี่ยซ่างมักจะเป็นคนเงียบขรึมและเก็บงำความรู้สึกเสมอเช่นเดียวกับงานของเธอ ที่น่าเบื่อเสียเหลือเกินยิ่งไม่อาจนำไปเปรียบเทียบกับไป๋เวยซีได้เลยแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ทุกครั้งที่เขาดื่มจนเมาเพราะความหงุดหงิดแล้วกลับมาที่บ้านเก่า พอได้เห็นเซี่ยซ่างนั่งคุยกับคุณปู่อย่างอารมณ์ดีแล้วหัวใจที่เดือดดาลของฉินซื่อเหนียนก็มักจะได้รับการปลอบประโลม และค่อย ๆ สงบลงดังนั้น เขาจึงเริ่มตั้งใจดื่มให้เมาแล้วกลับไปที่บ้านเก่าเพียงเพื่อจะได้เจอเซี่ยซ่างแล้วอาศัยข้ออ้างว่าเมา แกล้งหยอกล้อเธอเมื่อเห็นปลายหูของเธอแดงเรื่อ ฉินซื่อเหนียนก็รู้สึกว่ามันช่างน่าสนใจเหลือเกินการเมาครั้งนั้นเป็นอุบัติเหตุ ฉินซื่อเหนียนไม่ได้คิดจะทำร้ายเซี่ยซ่างเลยแต่หลังจากนั้น เมื่อคุณปู่สั่งให้เขาแต่งงานกับเซี่ยซ่าง เขากลับถอนหายใจโล่งอกโดยไม่คาดคิด และยังมีความรู้สึก…ดีใจและปลาบปลื้มอยู่ลึก ๆชีวิตหลังแต่งงานก็ยังคงราบเรียบจืดชืดไม่ต่างจากเดิมเซี่ยซ่างทุ่มเทความคิดและแรงกายทั้งหมดให้กับงานโบราณคดีของเธอเสมอเรื่องนั้นทำให้ฉินซื่อเหนียนรู้สึกหึงหวงดังนั้นเขาจึงตั้งใจพูดว่