เพื่อให้ฉันแท้ง ลูกชายหลอกให้กินเค้กที่แพ้

วันที่สามของการนอนโรงพยาบาลเพื่อยุติการตั้งครรภ์ ฉันนอนเงียบ ๆ มองเพดานสีเทาขาวอย่างเหม่อลอย

หน้าท้องที่เคยนูนโป่งกลับแบนราบลง

ลูกสาวที่ฉันเฝ้ารอคอยมาตลอดหกเดือน ถูกคีมเหล็กบดขยี้จนเหลือเพียงกองเนื้อเละ ๆ

ที่แท้แล้ว ขีดจำกัดของความเจ็บปวดในหัวใจ ก็คือความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

น้ำตาอุ่น ๆ ไหลจากหางตาลงไปเปียกเส้นผม ฉันเอียงศีรษะมองไปยังหญิงตั้งครรภ์ที่นอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ

เธอดูมีความสุขมาก ตั้งแต่เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลจนถึงวันที่ลูกคลอด ครอบครัวของเธอก็พากันวิ่งวุ่นดูแลอยู่รอบตัวตลอดเวลา

ส่วนฉัน นอนโรงพยาบาลอยู่สามวัน สามีกับลูกกลับมาเยี่ยมแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

แล้วก็รีบจากไปอย่างเร่งรีบ

เพราะพวกเขาต้องรีบไปดูการแสดงรอบปฐมทัศน์ของละครเวทีของไป๋เวยซี

โทรศัพท์มีข้อความแจ้งเตือนเข้ามา

เป็นคลิปวิดีโอที่ไป๋เวยซีส่งมา

ฉากหลังของวิดีโออยู่ที่ร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่งใกล้โรงละคร

ไป๋เวยซียังแต่งหน้าบนเวทีอย่างประณีต ส่วนชายหนุ่มรูปงามที่นั่งอยู่ข้างเธอ ก็ก้มลงอย่างอ่อนโยน ค่อย ๆ หั่นสเต๊กเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้เธอ

เขาคือฉินซื่อเหนียน สามีที่ฉันแต่งงานอยู่ด้วยมานานหกปี

ตลอดหกปีที่แต่งงานกับฉันมา เขาไม่เคยดูแลฉันอย่างเอาใจใส่แบบนี้มาก่อน

มีอยู่ครั้งเดียว ในวันเกิดของฉัน ฉันต่อเล็บยาว อยากให้เขาช่วยแกะกุ้งให้หน่อย

ผลคือเขากลับโทรเรียกช่างทำเล็บที่เลิกงานไปแล้วให้กลับมาอีกครั้ง

แล้วก็ให้ถอดเล็บของฉันทิ้งทันที

วันนั้นฉินซื่อเหนียนพูดว่ายังไงนะ?

“เซี่ยซ่าง ด้วยฐานะของฉัน ให้มานั่งแกะกุ้งให้เธอ เธอคิดว่ามันเหมาะสมเหรอ เป็นแม่คนแล้ว ยังจะมาทำตัวเรื่องมากแบบนี้อีก”

อ๋อ ที่แท้แล้ว ในฐานะภรรยาของเขา ฉันนี่แหละคือคนที่ “เรื่องมาก”

แต่พอเป็นการหั่นสเต๊กให้ไป๋เวยซี “เพื่อนรักวัยเด็ก” ของเขา เขากลับทำอย่างเต็มใจ มีความสุขเสียเหลือเกิน

ข้ออ้างทั้งปวง สุดท้ายก็เป็นเพียงเพราะฉันไม่คู่ควรเท่านั้น

ในอกฉันไม่มีคลื่นอารมณ์ใด ๆ เหลืออยู่แล้ว วิดีโอยังคงเล่นต่อ

ไป๋เวยซีหันมายิ้มหวานใส่กล้อง กินสเต๊กที่ฉินซื่อเหนียนป้อนให้คำแล้วคำเล่า จากนั้นก็ยกมือที่ทำเล็บอย่างประณีตขึ้น ใช้ส้อมจิ้มบรอกโคลีหนึ่งดอก ป้อนให้ลูกชาย ฉินจ้าว อย่างสบาย ๆ

“อ้าาา… จ้าวจ้าว เด็กดีนะ กินผักแล้วจะได้โตสูงไว ๆ นะจ๊ะ~”

บรอกโคลีเป็นผักที่ฉินจ้าวเกลียดที่สุด

เมื่อก่อน แค่ฉันเผลอใส่บรอกโคลีชิ้นเล็ก ๆ ลงไปปนในชามของเขา เขาก็โกรธจัด ปัดชามทิ้งจนแตกละเอียด แล้วร้องไห้โฮราวกับใจจะขาด

สุดท้ายฉันจำต้องรับปากว่า ต่อไปจะไม่ทำบรอกโคลีให้เขากินอีก เขาถึงยอมกลับมาพูดกับฉันอีกครั้ง

แต่ตอนนี้เอง ฉินจ้าวกลับยิ้มตาหยี แล้วอ้าปากกินบรอกโคลีที่ไป๋เวยซียื่นให้เข้าไปอย่างเอร็ดอร่อย

คำแล้วคำเล่า เขากินจนหมดทั้งจาน ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว

ดวงตาของเขากลมโตเป็นประกาย มองไปยังกล้องของไป๋เวยซีด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความพึ่งพาและความสุข

“ทั้งโลกนี้ ผมชอบน้าเวยเวยที่สุดเลย!”

ไป๋เวยซียิ้มอย่างออดอ้อนปนได้ใจ แล้วเอียงคอถามเขากลับไปว่า

“แล้วหนูไม่ชอบแม่ของหนูเหรอ?”

พอฉินจ้าวได้ยินคำพูดนั้น สีหน้ารังเกียจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวผ่องทันที น้ำเสียงยังเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ดุดันขึ้นมา

“เกลียด! ทั้งโลกนี้ผมเกลียดแม่ที่สุด เธอเอาแต่บังคับให้ผมเรียนเปียโน เรียนอักษรวิจิตร แล้วยังบังคับให้ผมเรียนหนังสืออีก เกลียด! น่าขยะแขยง!”

ลูกชายที่ฉันอุ้มท้องมาสิบเดือน แทบเอาชีวิตไม่รอดกว่าจะคลอดออกมา กลับพูดจาใส่ร้ายดูถูกฉันอย่างไม่ยั้งต่อหน้าคนอื่น

และพ่อของเขา สามีของฉัน ก็ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังอย่างเงียบงัน ไร้ความรู้สึกใด ๆ ความสนใจทั้งหมดมีเพียงไป๋เวยซีเท่านั้น

เป็นฉันเองที่โลภไม่รู้จักพอ ถึงได้หลงเพ้อฝันว่าจะได้รับความรักจากพ่อกับลูกคู่นี้

ช่างมันเถอะ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป

ครอบครัวที่เย็นชาไร้หัวใจแบบนี้

ฉันไม่ต้องการอีกต่อไปแล้ว!