Short
เพื่อให้ฉันแท้ง ลูกชายหลอกให้กินเค้กที่แพ้

เพื่อให้ฉันแท้ง ลูกชายหลอกให้กินเค้กที่แพ้

Por:  กำลังดีCompleto
Idioma: Thai
goodnovel4goodnovel
10Capítulos
2.9Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

เพื่อทำให้ฉันแท้ง ลูกชายวัยหกขวบของฉัน ฉินจ้าว จงใจหลอกให้ฉันกินเค้กอัลมอนด์ที่ฉันแพ้ ข้างหน้าเตียงคนป่วย เขาหลบอยู่ด้านหลังสามีอย่าง ฉินซื่อเหนียน สีหน้าตึงเครียด ดื้อดึงไม่ยอมรับผิด “คุณย่าบอกว่า ถ้าแม่คลอดน้องออกมา แม่ก็จะไม่หย่ากับพ่อแล้ว ผมไม่อยากให้แม่เป็นแม่ของผมแล้ว ผมชอบน้าไป๋มากกว่า!” ฉินซื่อเหนียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลูกเรายังมีได้อีก ส่วนเวยเวย… เขาเหมาะกับการเลี้ยงดูจ้าวจ้าวมากกว่าเธอจริงๆ” ฉันหมดใจอย่างสิ้นเชิง วันถัดมาหลังออกจากโรงพยาบาลก็กลับบ้านไปขนของของตัวเองออกมาจนหมด เหลือไว้เพียงข้อตกลงการหย่า และหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์แม่ลูกเท่านั้น

Ver mais

Capítulo 1

บทที่ 1

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
10 Capítulos
บทที่ 1
วันที่สามของการนอนโรงพยาบาลเพื่อยุติการตั้งครรภ์ ฉันนอนเงียบ ๆ มองเพดานสีเทาขาวอย่างเหม่อลอยหน้าท้องที่เคยนูนโป่งกลับแบนราบลงลูกสาวที่ฉันเฝ้ารอคอยมาตลอดหกเดือน ถูกคีมเหล็กบดขยี้จนเหลือเพียงกองเนื้อเละ ๆที่แท้แล้ว ขีดจำกัดของความเจ็บปวดในหัวใจ ก็คือความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกน้ำตาอุ่น ๆ ไหลจากหางตาลงไปเปียกเส้นผม ฉันเอียงศีรษะมองไปยังหญิงตั้งครรภ์ที่นอนอยู่บนเตียงข้าง ๆเธอดูมีความสุขมาก ตั้งแต่เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลจนถึงวันที่ลูกคลอด ครอบครัวของเธอก็พากันวิ่งวุ่นดูแลอยู่รอบตัวตลอดเวลาส่วนฉัน นอนโรงพยาบาลอยู่สามวัน สามีกับลูกกลับมาเยี่ยมแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแล้วก็รีบจากไปอย่างเร่งรีบเพราะพวกเขาต้องรีบไปดูการแสดงรอบปฐมทัศน์ของละครเวทีของไป๋เวยซีโทรศัพท์มีข้อความแจ้งเตือนเข้ามาเป็นคลิปวิดีโอที่ไป๋เวยซีส่งมาฉากหลังของวิดีโออยู่ที่ร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่งใกล้โรงละครไป๋เวยซียังแต่งหน้าบนเวทีอย่างประณีต ส่วนชายหนุ่มรูปงามที่นั่งอยู่ข้างเธอ ก็ก้มลงอย่างอ่อนโยน ค่อย ๆ หั่นสเต๊กเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้เธอเขาคือฉินซื่อเหนียน สามีที่ฉันแต่งงานอยู่ด้วยมานานหกปีตลอดหกปีที่แต่ง
Ler mais
บทที่ 2
วันออกจากโรงพยาบาลฝนตกหนัก พอกลับถึงวิลล่าตระกูลฉิน ร่างกายของฉันก็เปียกชุ่มไปทั้งตัวพอเห็นฉันเป็นครั้งแรก ลูกชายอย่างฉินจ้าวก็ทำหน้ารังเกียจทันที ก่อนจะยกมือขึ้นปิดจมูก“เหม็นจะตาย!”กลิ่นฝนในหน้าร้อนปะปนด้วยกลิ่นดินชื้น แม้จะคาวนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เหม็นเลยเขาทำแบบนั้นก็แค่ตั้งใจจะเอาใจ ไป๋เวยซี ให้หัวเราะเท่านั้นแน่นอนว่า ท่าทางโอเวอร์เกินจริงของเขาก็ทำให้ไป๋เวยซี ที่สวมชุดนอนของฉันอยู่ ยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ อย่างถูกใจในแววตาที่มองมาทางฉัน มีเพียงความได้ใจและการยั่วยุเท่านั้นฉันไม่สนใจเธอเลย แล้วหันหลังเตรียมจะขึ้นชั้นบนแต่ฉินซื่อเหนียนกลับรีบเดินออกมาจากห้องครัว ขมวดคิ้วมองฉันด้วยสายตารังเกียจ“วันนี้เวยเวยอุตส่าห์วางงานมาคอยอยู่เป็นเพื่อนจ้าวจ้าว ถ้าเธอไม่รู้จักสำนึกบุญคุณก็แล้วไป ยังจะทำหน้าท่าทางแบบนี้ให้ใครดูอีก?”ฉันยืนอยู่บนขั้นบันได สีหน้ากับแววตาเย็นชาราบเรียบ“อืม เพราะงั้นฉันเลยยกคุณให้เธอไปเลย เรามาหย่ากันเถอะ”เสียงของฉันเบามาก แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำแววตาของฉินซื่อเหนียนวาบผ่านไปด้วยความดูแคลน“เซี่ยซ่าง เธอไปเรียนพฤติกรรมแย่ ๆ แบบนี้มาจากใครกัน เอะอะก
Ler mais
บทที่ 3
เหตุผลที่ตระกูลฉินดูแคลนฉันมาโดยตลอด ก็เพราะชาติกำเนิดอันยากจนของฉันเพื่อให้สามารถเรียนมหาวิทยาลัยจนจบได้อย่างราบรื่น ฉันจึงเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย และทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่บ้านตระกูลฉินคอยดูแลคุณปู่ของฉินซื่อเหนียนที่ป่วยหนักคุณปู่เป็นผู้หลงใหลในของโบราณ และยังเป็นนักโบราณคดีชื่อดังของยุคก่อนด้วยเพราะสาขาที่เรียนตรงกัน ฉันกับคุณปู่จึงคุยกันถูกคอมากเขาถึงกับอยากรับฉันเป็นลูกสาวบุญธรรม และจะรับผิดชอบค่าเล่าเรียนตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยให้ทั้งหมดในตอนนั้นฉินซื่อเหนียนเพิ่งถูกไป๋เวยซีทิ้ง ใช้ชีวิตเอาแต่ซิ่งรถ ดื่มสุราไม่เลือกเวลา ใช้ชีวิตอย่างเลอะเลือนหมดทิศทางเดิมทีฉันกับเขาแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย เพราะเขาไม่ค่อยกลับบ้านดังนั้นต่อให้ฉันกับเขาเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกัน เขาก็ไม่เคยรู้จักฉันเขาจะกลับไปเยี่ยมคุณปู่ที่บ้านเก่า เฉพาะในช่วงวันหยุดเทศกาลเท่านั้นจนกระทั่งไป๋เวยซีหมั้นหมายอยู่ต่างประเทศ เขาจึงดื่มเหล้าจนเมามายอีกครั้งและเพราะการเมาในครั้งนั้นเอง ฉันจึงท้องฉินจ้าวหลังจากวันนั้น ฉินซื่อเหนียนก็เกือบถูกคุณปู่ลงโทษจนปางตายการแต่งงานของฉันกับฉินซื่อเหนียน
Ler mais
บทที่ 4
รถยนต์จอดสนิทที่ด้านล่างอาคารหอพักพนักงานของพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฉันหิ้วกระเป๋าเดินทางลงไปชั้นล่าง แล้วเปิดเข้าไปในคอนโดเดี่ยวที่หัวหน้าเก็บไว้ให้ฉันตลอดเวลายังไม่ทันที่ฉันจะจัดกระเป๋าเดินทางให้เรียบร้อย ก็ได้รับโทรศัพท์จากหัวหน้าแล้วว่า“เสี่ยวเซี่ย เบื้องบนได้รับภารกิจด่วน ทางแถบทะเลทรายโกบีพบสุสานขนาดใหญ่ ต้องการการบูรณะโบราณวัตถุแบบเร่งด่วน ตั๋วเครื่องบินพรุ่งนี้ฉันจองให้เธอเรียบร้อยแล้ว รีบจัดของแล้วออกเดินทางเลยนะ ไม่ต้องกังวล ภารกิจครั้งนี้เร่งจริง ๆ พอเธอกลับมา ฉันจะไปขอโทษคุณฉินเธอเป็นเพื่อนเอง—”“ไม่ต้องหรอกค่ะหัวหน้า ฉันวางแผนจะหย่าแล้ว ต่อไปนี้จะทุ่มเทให้กับงานบูรณะโบราณวัตถุอย่างเต็มที่”ฉันตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบาฉินซื่อเหนียนไม่ชอบอย่างมากที่ฉันทุ่มเททั้งใจให้กับงานบูรณะโบราณวัตถุเขามองว่างานนี้อัปมงคล แถมยังพูดอีกว่าฉันจะไม่มีสมาธิดูแลลูกชายก่อนหน้านี้ฉันเคยใส่ใจเขา ใส่ใจลูกชายดังนั้น งานที่หัวหน้าจัดให้ซึ่งเป็นลักษณะต้องเดินทาง ฉันจึงมักจะเลี่ยงได้ก็เลี่ยงจนถึงตอนนี้ฉันถึงเพิ่งเข้าใจว่า มีเพียงตัวฉันเองเท่านั้น ที่จะไม่ทรยศต่อตัวเองมีเพียงโบราณวัตถุเ
Ler mais
บทที่ 5
สามปีต่อมา“แม่ซ่างซ่าง——”เสียงเด็กน้อยใสไร้เดียงสาดังขึ้นจากนอกลานบ้านฉันปลดผ้ากันเปื้อนออก พลางยิ้มแล้วผลักประตูเปิดออกเด็กหญิงตัวมอมแมมคนหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาในอ้อมอกฉัน ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่“เจ้าเด็กเลอะเทอะ ไปตีกับต้าหวงมาอีกแล้วใช่ไหม?”ต้าหวงเป็นสุนัขพันธุ์หมาป่าที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเลี้ยงไว้ เป็นลูกสุนัขตัวผู้ที่เพิ่งเกิดปีนี้เพิ่งอายุได้แปดเดือนเท่านั้นเด็กหญิงน้อยยิ้มแหย ๆ อย่างเขินอาย เผยให้เห็นฟันหน้าที่โหว่“หนูชนะนะ!”ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูภูมิใจไม่น้อย“คำศัพท์ที่สอนเมื่อวาน ยังจำได้ไหม?”ฉันหยิบผ้าขนหนูมาซับหน้าให้เธออย่างลวก ๆ สองสามที ผ้าขนหนูสีขาวอมชมพูก็เปื้อนดำปี๋ ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าอวบอิ่มแบบเด็ก ๆ ที่แต้มด้วยกระเล็ก ๆ ของเด็กหญิงเธอชื่อ ม่ายเมี่ยว เป็นเด็กกำพร้าที่ฉันรับมาอุปการะ หลังจากที่ฉันย้ายมาอยู่แถบทะเลทรายโกบีเมื่อสามปีก่อน“แม่ซ่างซ่าง หนูหิวแล้ว......”ม่ายเมี่ยวแลบลิ้นออกมา ดวงตากลมโตกลอกไปมา ก่อนจะเริ่มเปลี่ยนเรื่องพูด“เมื่อเช้าหนูตัดหญ้าให้ลูกแกะของบ้านลุงผู้ใหญ่บ้านเต็มตะกร้าใหญ่เลยนะ!”“คงทำให้หนูเหนื่อยแย่เลยสินะ!”ฉันบีบแก
Ler mais
บทที่ 6
ฉันอุ้มม่ายเมี่ยวกลับบ้านฉินซื่อเหนียนไม่ยอมจากไป แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ฉัน ได้แต่จูงมือฉินจ้าวเดินตามมาอยู่ห่าง ๆฉันเองก็ไม่ใส่ใจพวกเขา อุ้มม่ายเมี่ยวกลับบ้านเพื่อทายาให้เธอฉินจ้าวอายุมากกว่าเธอสองปี แรงมือก็ไม่รู้จักยั้ง ทำให้หัวเข่าและข้อศอกของม่ายเมี่ยวถลอกหมดเลยฉันปลอบโยนเธออย่างใจเย็น กว่าจะทายาเสร็จก็ต้องใช้ความพยายามไม่น้อยพอหันกลับไปมอง ก็พบว่าฉินจ้าวกำลังมองฉันด้วยดวงตาที่เอ่อน้ำตา“แม่ครับ มือผมก็ถลอกเหมือนกัน…”ฉันมองบาดแผลที่ฝ่ามือขาวเนียนของเขาซึ่งมีเม็ดทรายติดอยู่ แต่ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใด ๆฉันในอดีต เคยรักเขาจนฝังลึกถึงกระดูกไม่ใช่แค่บาดแผลเล็ก ๆ เท่านั้น ต่อให้เขาแค่ไอเบา ๆ สักครั้ง ก็ทำให้ฉันตื่นตระหนกจนต้องเตรียมพร้อมไปหมดทุกอย่าง“บ่ายนี้แม่ยังต้องทำงาน อยู่บ้านคนเดียวก็ต้องเชื่อฟัง อย่าซนจนแผลกลับมาเลือดออกอีกล่ะ”ฉันกำชับม่ายเมี่ยวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอลืมตากลมโต มองฉินซื่อเหนียนกับฉินจ้าวที่อยู่ด้านหลังฉันอย่างหวาด ๆ ก่อนจะเงยหน้ามามองฉันอีกครั้งเธอเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีหวาดหวั่นไม่สบายใจว่า“แม่คะ แม่จะกลับบ้านแล้วเหรอ?”วันที่ฉันเจอม่ายเมี่ยวคร
Ler mais
บทที่ 7
การปรากฏตัวของสองพ่อลูกตระกูลฉิน เป็นเพียงเหตุการณ์เล็ก ๆ แทรกเข้ามาในชีวิตอันสงบของฉันเท่านั้นเดิมทีฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเรื่องนั้นเลยแต่ไม่คาดคิดเลยว่า ฉินซื่อเหนียนจะไปซื้อบ้านหลังข้าง ๆ แล้วตัดสินใจย้ายมาอยู่จริง ๆคุณชายน้อยอย่างฉินจ้าว ที่เติบโตมาท่ามกลางการเอาใจใส่มาตั้งแต่เล็ก ไม่รู้ทำไมถึงได้เลียนแบบม่ายเมี่ยว พยายามเอาอกเอาใจฉันเหมือนกันม่ายเมี่ยวตื่นเช้าไปต้อนแกะ ก่อนออกจากบ้านเธอจะต้มน้ำเดือดใส่กาน้ำให้ฉัน ถือไปดื่มระหว่างไปทำงานส่วนฉินจ้าวก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปชงชาให้หนึ่งกา ใบชาที่ใช้ก็เป็นผูเอ่อร์ซึ่งเป็นชาที่ฉันชอบที่สุดเขาอุ้มกาน้ำชารออยู่หน้าบ้านฉัน ยืนมองผ่านรั้วด้วยสายตาอ้อนวอน กลัวเหลือเกินว่าจะพลาดไม่ทันเจอฉันแล้วก็…ก็โดนม่ายเมี่ยวจูงต้าหวงไล่ตะเพิดจนแทบวิ่งทำรองเท้าหลุดเลยทีเดียวฉินจ้าวกลัวสุนัขมากเป็นพิเศษม่ายเมี่ยวพูดกับเขาอย่างได้ใจว่า“ห้ามมาแย่งแม่ของฉัน!”ฉินจ้าวตกใจแทบตาย แต่ก็ยังฝืนปากแข็งว่า“นั่นก็แม่ของฉันเหมือนกัน ฉันเกิดจากเธอนะ!”ม่ายเมี่ยวสวนกลับทันทีว่า“แล้วทำไมแม่ถึงยอมเลือกฉันที่เก็บมาเลี้ยง มากกว่าจะเลือกนายล่ะ? นายลองกลับไ
Ler mais
บทที่ 8
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ฉินซื่อเหนียนก็สงบลงไปมากไม่ใช่แค่เขาที่รู้สึกผิดกับฉันเท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น ฉินซื่อกรุ๊ปยังถูกชาวเน็ตถล่มด่าอย่างหนักไม่หยุด เพราะกระแสชื่อเสียงด้านลบของไป๋เวยซีตลอดหลายปีมานี้ฉันพยายามหลีกเลี่ยงการเล่นอินเทอร์เน็ต และเพิ่งจะมารู้เรื่องพวกนี้ได้ไม่นานมานี้ตอนนั้นภาพยนตร์ที่สร้างโดยใช้ไป๋เวยซีเป็นต้นแบบ ยังไม่ทันได้เข้าฉาย ก็ถูกแฉออกมาว่า ภาพลักษณ์ “นักเขียนบทมือทอง” ของไป๋เวยซีที่เธออ้างนั้น เป็นเรื่องที่กุขึ้นมาทั้งหมดผลงานที่เธอใช้คว้ารางวัลนั้น แท้จริงแล้วก็เป็นแค่ผลงานลอกปะปน มั่วซั่วไปหมดเธอลอกผลงานต้นฉบับของนักเขียนบทหน้าใหม่ไปไม่น้อยกว่ายี่สิบคนเดิมทีฉินซื่อเหนียนยังคอยกดกระแสข่าวไว้ไม่ให้ปะทุออกมาจนกระทั่งไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อสองปีก่อน ฉินซื่อเหนียนกลับเลิกติดตามไป๋เวยซีอย่างกะทันหันชาวเน็ตถึงได้ขุดเรื่องนี้ขึ้นมาแฉกันอีกครั้งไป๋เวยซีเองก็จากภาพลักษณ์เดิมที่เป็น “ผู้หญิงเก่งมีความสามารถ” กลายเป็นคนลอกผลงานชั้นต่ำที่ทั้งอินเทอร์เน็ตรุมด่าประณามแต่เรื่องพวกนี้ทั้งหมดก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยตลอดสามปีมานี้ งานขุดค้นสุสานใหญ่และ
Ler mais
บทที่ 9
ในที่สุด พวกโจรลักขุดสุสานก็ถูกจับกุมได้ทั้งหมด และฉินซื่อเหนียนก็ถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลอย่างทันท่วงทีเขาถูกยิงเข้าที่แผ่นหลัง ซึ่งเป็นผลมาจากการที่ฉันผลักเขาฉันพาม่ายเมี่ยวขึ้นรถไปที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ เพื่อไปเยี่ยมเขาที่เพิ่งออกมาจากห้องผ่าตัดหน้าอกของเขาพันผ้าพันแผลไว้ พอเห็นฉัน ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมา ก่อนจะดับลงอย่างรวดเร็วฉันนำดอกไม้ปักใส่แจกัน แล้วปลอบใจเขาว่า“จ้าวจ้าวถูกคุณย่ารับตัวไปแล้ว ใกล้จะหมดช่วงปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว”ฉินซื่อเหนียนพยักหน้าฉันเหลือบมองม่ายเมี่ยวที่ยืนรออย่างเรียบร้อยอยู่หน้าประตู คิดทบทวนอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ“ต่อไปฉันจะพาม่ายเมี่ยวออกไปจากที่นี่ ส่งเธอไปเรียนในเมืองใหญ่ ส่วนคุณ… ฉันไม่อยากให้เธอมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลฉินอีก รอให้คุณฟื้นตัวดีแล้ว พวกเราก็หย่ากันเถอะ”ฉินซื่อเหนียนรับเรื่องนี้ได้ยาก ดวงตาแดงขึ้นทันทีจู่ ๆ ฉันก็จำไม่ได้แล้วว่า ฉินซื่อเหนียนในอดีตที่เคยเมาแล้วขับรถซิ่งเพราะไป๋เวยซี หน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างถ่อมตนและยอมจำนนว่า“งั้นก็หมายความว่า… ระหว่างเราสองคน ไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว
Ler mais
บทที่ 10
[มุมมองของฉินซื่อเหนียน]ในสายตาของเขา เซี่ยซ่างมักจะเป็นคนเงียบขรึมและเก็บงำความรู้สึกเสมอเช่นเดียวกับงานของเธอ ที่น่าเบื่อเสียเหลือเกินยิ่งไม่อาจนำไปเปรียบเทียบกับไป๋เวยซีได้เลยแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ทุกครั้งที่เขาดื่มจนเมาเพราะความหงุดหงิดแล้วกลับมาที่บ้านเก่า พอได้เห็นเซี่ยซ่างนั่งคุยกับคุณปู่อย่างอารมณ์ดีแล้วหัวใจที่เดือดดาลของฉินซื่อเหนียนก็มักจะได้รับการปลอบประโลม และค่อย ๆ สงบลงดังนั้น เขาจึงเริ่มตั้งใจดื่มให้เมาแล้วกลับไปที่บ้านเก่าเพียงเพื่อจะได้เจอเซี่ยซ่างแล้วอาศัยข้ออ้างว่าเมา แกล้งหยอกล้อเธอเมื่อเห็นปลายหูของเธอแดงเรื่อ ฉินซื่อเหนียนก็รู้สึกว่ามันช่างน่าสนใจเหลือเกินการเมาครั้งนั้นเป็นอุบัติเหตุ ฉินซื่อเหนียนไม่ได้คิดจะทำร้ายเซี่ยซ่างเลยแต่หลังจากนั้น เมื่อคุณปู่สั่งให้เขาแต่งงานกับเซี่ยซ่าง เขากลับถอนหายใจโล่งอกโดยไม่คาดคิด และยังมีความรู้สึก…ดีใจและปลาบปลื้มอยู่ลึก ๆชีวิตหลังแต่งงานก็ยังคงราบเรียบจืดชืดไม่ต่างจากเดิมเซี่ยซ่างทุ่มเทความคิดและแรงกายทั้งหมดให้กับงานโบราณคดีของเธอเสมอเรื่องนั้นทำให้ฉินซื่อเหนียนรู้สึกหึงหวงดังนั้นเขาจึงตั้งใจพูดว่
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status