บทที่ 4

รถยนต์จอดสนิทที่ด้านล่างอาคารหอพักพนักงานของพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

ฉันหิ้วกระเป๋าเดินทางลงไปชั้นล่าง แล้วเปิดเข้าไปในคอนโดเดี่ยวที่หัวหน้าเก็บไว้ให้ฉันตลอดเวลา

ยังไม่ทันที่ฉันจะจัดกระเป๋าเดินทางให้เรียบร้อย ก็ได้รับโทรศัพท์จากหัวหน้าแล้วว่า

“เสี่ยวเซี่ย เบื้องบนได้รับภารกิจด่วน ทางแถบทะเลทรายโกบีพบสุสานขนาดใหญ่ ต้องการการบูรณะโบราณวัตถุแบบเร่งด่วน ตั๋วเครื่องบินพรุ่งนี้ฉันจองให้เธอเรียบร้อยแล้ว รีบจัดของแล้วออกเดินทางเลยนะ ไม่ต้องกังวล ภารกิจครั้งนี้เร่งจริง ๆ พอเธอกลับมา ฉันจะไปขอโทษคุณฉินเธอเป็นเพื่อนเอง—”

“ไม่ต้องหรอกค่ะหัวหน้า ฉันวางแผนจะหย่าแล้ว ต่อไปนี้จะทุ่มเทให้กับงานบูรณะโบราณวัตถุอย่างเต็มที่”

ฉันตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบา

ฉินซื่อเหนียนไม่ชอบอย่างมากที่ฉันทุ่มเททั้งใจให้กับงานบูรณะโบราณวัตถุ

เขามองว่างานนี้อัปมงคล แถมยังพูดอีกว่าฉันจะไม่มีสมาธิดูแลลูกชาย

ก่อนหน้านี้ฉันเคยใส่ใจเขา ใส่ใจลูกชาย

ดังนั้น งานที่หัวหน้าจัดให้ซึ่งเป็นลักษณะต้องเดินทาง ฉันจึงมักจะเลี่ยงได้ก็เลี่ยง

จนถึงตอนนี้ฉันถึงเพิ่งเข้าใจว่า มีเพียงตัวฉันเองเท่านั้น ที่จะไม่ทรยศต่อตัวเอง

มีเพียงโบราณวัตถุเหล่านั้นในพิพิธภัณฑ์ ที่ดูเหมือนเย็นชาไร้ความรู้สึกเท่านั้น

หัวหน้าได้ยินฉันพูดแบบนั้น แม้น้ำเสียงจะแฝงความเสียดายอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจโล่งอกแล้วพูดว่า

“เฮ้อ… เสี่ยวเซี่ย คิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว เธอเก่งมาก พูดตามตรงนะ พวกเราทุกคนต่างก็รู้สึกว่า ฉินซื่อเหนียนไม่คู่ควรกับเธอเลย!”

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ ตลอดหลายปีมานี้หัวหน้าดูแลฉันราวกับลูกสาวของตัวเอง

ฉันยิ้มอย่างปล่อยวาง

“อืม ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

คืนนั้นเป็นคืนที่ฉันนอนหลับได้อย่างสบายใจที่สุดในรอบหลายปี

ไม่ต้องทำอาหารดึกให้ฉินซื่อเหนียนที่เลิกงานกลับมา และไม่ต้องคอยห่มผ้าให้ฉินจ้าวที่ฝันร้ายอีก

หลับยาวไปจนถึงเช้า

ฉันล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ แล้วลากกระเป๋าเดินทางตรงไปที่หน้าสำนักงานทะเบียน

แต่รออยู่ถึงสามชั่วโมง ฉินซื่อเหนียนก็ยังไม่ปรากฏตัว

ฉันโทรหาเขาไปกว่าสิบสาย แต่เขาก็ไม่รับเลย

เวลาใกล้ถึงกำหนดขึ้นเครื่องมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันจึงทำได้เพียงต้องไปก่อน

หลังจากจัดการเช็กอินขึ้นเครื่องเรียบร้อย ก่อนจะปิดโทรศัพท์ หน้าข่าวก็เด้งพาดหัวข่าวซุบซิบขึ้นมาหนึ่งข่าว

#ประธานฉินซื่อกรุ๊ปประกาศจะลงทุนด้วยตัวเอง สร้างภาพยนตร์ที่มีคุณไป๋เวยซี นักเขียนบทระดับแถวหน้า เป็นแรงบันดาลใจ

#รักแรกวัยเด็กช่างเป็นสิ่งที่ไม่มีใครต้านทานได้จริง ๆ

นี่ฉินซื่อเหนียนกำลังจะลงมาหนุนหลังไป๋เวยซีด้วยตัวเองเหรอ?

ฉันอดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้ ก่อนจะออกจากหน้าข่าว แล้วปิดโทรศัพท์

มองภาพนอกหน้าต่างที่ค่อย ๆ เล็กลงเรื่อย ๆ ใจของฉันกลับสงบนิ่ง

ต่อให้ในอนาคตพวกเขาจะเป็นอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวข้องกับฉันอีกต่อไป

ฉันสวมที่ปิดตา แล้วหลับลึกไป

จนกระทั่งกระแสลมปั่นป่วนอย่างรุนแรงเขย่าจนฉันสะดุ้งตื่น

ผู้โดยสารรอบข้างต่างก็แตกตื่นกันไปหมด

ฉันยังไม่ทันได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้น

วินาทีถัดมา เครื่องบินก็เกิดภาวะไร้น้ำหนักกะทันหัน ศีรษะของฉันกระแทกเข้ากับชั้นเก็บสัมภาระอย่างไม่ทันตั้งตัว

.....

ในห้องทำงานประธานฉินซื่อกรุ๊ป หลังจากฉินซื่อเหนียนประชุมวางแผนภาพยนตร์ที่เตรียมจัดขึ้นเพื่อไป๋เวยซีโดยเฉพาะเสร็จสิ้น เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ในโทรศัพท์ที่ตั้งโหมดเงียบไว้ มีสายโทรเข้าจากเซี่ยซ่างค้างอยู่กว่าสิบสาย

ฝ่ายพาร์ตเนอร์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า

“คุณนายฉินยังคงติดคุณฉินไม่เปลี่ยนเลยนะ น่าอิจฉาคุณฉินจริง ๆ”

แต่ฉินซื่อเหนียนกลับหัวเราะหยันว่า

“นี่เธอกำลังขอให้ยกโทษให้ ควรปล่อยให้เธอถูกเมินไว้สักพัก จะได้รู้ตัวว่าอย่าคิดได้คืบเอาศอก—”

แต่ก็ถูกสายโทรศัพท์จากหมายเลขแปลกหน้าขัดจังหวะไว้เสียก่อน

“สวัสดีค่ะ ขอสอบถามว่าใช่คุณฉิน สามีของคุณเซี่ยซ่างใช่ไหมคะ เที่ยวบินที่คุณเซี่ยโดยสารในเช้าวันนี้เวลาสิบเอ็ดนาฬิกา ประสบอุบัติเหตุเครื่องบินขัดข้องและตกลงอย่างน่าเศร้า……”