All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 191 - Chapter 200

“คุณไม่จำเป็นต้องทำเพื่อฉันหรอกนะคะ เพราะว่าที่นี่เป็นคอนโดของคุณ มันจะเป็นยังไงก็สุดแล้วแต่คุณ” เวนิตาย้ำกับคนตรงหน้าเขายิ้มให้พลางลูบศีรษะเล็กของเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน“เดี๋ยวผมจะพาคุณ กลับลงไปข้างล่างนะ” พูดจบแล้วลำแขนแกร่งก็พาเรือนร่างบอบบางลงมาจากชั้นสอง จากนั้นจึงผลักประตูเข้าไปในห้องนอนห้องหนึ่งซึ่งอยู่ชั้นล่าง ที่มองผิวเผินแล้วเหมือนจะเป็นห้องเก็บของเสียมากกว่า แต่ที่ไหนได้ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปด้านใน ปรากฎว่า มันคือห้องนอนที่เสมือนห้องนอนของเด็กน้อย มีทั้งหุ่นยนต์ รถบังคับ ตัวต่อ เลโก้ และของเล่นต่างๆ ตามประสาของเด็กผู้ชาย ดวงตาเรียวหวานเหลือบสายตามองไปรอบๆ ห้องนอนโทนสีฟ้าอ่อนอย่างอัตโนมัติ"นี่มัน… ห้องของเด็กผู้ชาย ทำไมถึงได้มีห้องแบบนี้ล่ะคะ" เวนิตาเอ่ยถามหลังจากที่เขาวางเรือนร่างเล็กของเธอลงบนที่นอนขนาด ซูเปอร์คิงไซซ์ ที่แม้จะเป็นเสมือนห้องนอนของเด็ก แต่เตียงนอนไม่เล็กตามไปด้วยเลย"ผมไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่ คุณป้ากับคุณแม่ ท่านก็เลยให้คนที่บ้านจัดห้องนี้ไว้ ท่านกลัวว่าผมจะคิดถึงบ้าน" เวนิตาฟังเขาอย่างตั้งใจ ก่อนจะพูดออกไปทันทีว่า“อย่าบอกนะคะว่านี่เป็นห้องของ” หญิงสาวย

"ฉันชอบดาวพลูโตค่ะ ถึงจะโคจรอยู่ห่างไกลจากโลกของเรา และแม้จะอยู่ไกลกว่าที่สายตาของเราจะมองเห็น แต่ว่า...ฉันก็ยังหวังว่าโลก จะมองเห็น ดาวพลูโตดวงนั้นบ้าง สักครั้งก็ยังดี" เธอตอบ'เหมือนกับฉัน ที่อยากให้คุณ ได้รู้ว่า ฉันต้องการให้คุณเห็นฉันในสายตาบ้างก็เท่านั้นเอง'เธอคิดหลังจากที่ตอบคำถามออกไป แล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกตเห็น"ถึงจะอยู่ไกลจนไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ก็ใช่ว่าจะไม่สำคัญนะ คุณรู้อะไรไหม ว่าดาวทุกดวงมีคุณค่า และความสำคัญในตัวของมันเอง หากขาดดาวดวงไหนไป จักรวาล และเอกภพ ก็อาจจะไม่ได้สวยงามอย่างที่เราเห็นอยู่ก็ได้นะ" ใบหน้าเรียวหล่อเหลาหันกลับมาพร้อมกับสายตาที่อบอุ่นและเป็นประกาย"ก็จริงของคุณนะคะ จักรวาลจะสวยงามได้ ก็เพราะมีดาวดวงน้อยใหญ่รวมกันเป็นกลุ่ม ๆ รายล้อมกันนับล้าน ๆ ดวงอยู่ท่ามกลางกาแลกซี่ใหญ่ ๆ ไม่ใช่แค่ดาวดวงใดดวงเดียว" เธอตอบอย่างเห็นด้วย แต่ที่เธอพูดถึง คือ 'เธอ เปรียบเขาเป็นเสมือนโลก และเธอที่เป็นเพียงดาวพลูโต ที่โคจรอยู่ห่างไกลจากเขานับปีแสงต่างหาก'สายตาคมคายหันกลับไปมองที่ดวงดาวบนฝ้าเพดานห้องที่เรื

“คุณรู้อะไรไหม ว่าคุณทำให้ผมแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว อยู่ต่อกับผมที่นี่เถอะนะเว” เสียงนุ่มไพเราะของชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาคมคาย กำลังกล่าวกับเธอตรงหน้า เวนิตาได้แต่จ้องหน้าเขา และมันยากเย็นนักที่เธอจะปฏิเสธช่วงเวลานี้ได้“ทำไมคะ ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันอยู่กับคุณนัก…ทั้ง ๆ ที่ สถานะของเราไม่ได้ชัดเจนเลย คุณทำเหมือนกับว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่ยอมนอนกับคุณ...แค่นั้น” เธอพูด พลางน้ำตาคลอเบ้า เขาส่ายหน้าไปมาอย่างปฏิเสธพร้อมขยับตัวเข้าไปใกล้ ๆ เรือนร่างบางของคนที่อยู่ตรงหน้า“คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ ว่าผมรู้สึกกับคุณยังไงหืม...มองตาผมสิเว แล้วอย่าดูถูกตัวเองแบบนี้อีก ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงแบบนั้นเลย มองตาผมแล้วบอกผมสิว่าคุณไม่รู้จริง ๆ ว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณกันแน่” เสียงทุ้มนุ่มอันแสนไพเราะของเขาเอ่ยก้องอยู่ในโสตประสาทหูของเธอ เวนิตาได้แต่นั่งนิ่งและสับสน เขาจ้องมองดวงตาคู่สวยของเธออย่างชัดเจน หวังเพื่อให้เธอได้เห็นตัวเองอยู่ในแววตาคู่นี้ของเขาบ้างก็เท่านั้น“ในนี้มีแต่คุณอยู่เต็มไปหมด แค่คุณคนเดียวเท่านั้น คุณไม่เห็นบ้างเลยหรือไง ผมหลงใหลคุณเหลือเกิน ผมไม่อยากจะทำอะไรมากไปกว่าจูบคุณอีกแล้ว” ชายห

เขาจึงค่อย ๆ ขยับร่างกายเบา ๆ โดยที่มือแกร่งจับที่สะโพกน้อย ๆ ผลักดันให้เธอหลอมรวมในตัวเขามากขึ้นกว่าเดิมเพื่อช่วยให้เธอสามารถโยกตัวเข้าหาเขาได้อย่างสะดวกสบาย และเพิ่มระดับความเร็ว แรงและถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ตามความปรารถนาของเขา ในขณะที่หญิงสาวได้แต่ส่งเสียงครวญครางออกมาตามความรู้สึกที่ได้รับอย่างลืมอาย โดยที่ไม่สามารถปิดบังซ่อนเร้นความรู้สึกนั้นเอาไว้ได้“อะอ๊ะอ๊ะอะ!” ความสยิวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของทั้งสอง จนกระทั่งเธอเผลอสะดุ้งยกมือขึ้นป่ายปัดเกาะกุม ขยุ้มเรียวแขนแข็งแรงของคนเบื้องหน้า พร้อมกับลมหายใจติดขัด เหนื่อยหอบ ที่ค่อย ๆ แผ่วลงเรื่อยๆ ตามจังหวะของคนเบื้องบนที่ค่อย ๆ ผ่อนแรงลงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มจวนเจียนจะถึงฝั่ง เมื่อแรงประสานของทั้งคู่ ส่งผลให้ร่างกายของเขาและเธอสั่นเกร็งสะท้านครั้งแล้วครั้งเล่าความเสียวซ่านที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งร่างกาย ทำให้ต่างฝ่ายต่างไม่สามารถที่จะยืดเยื้อจุดสิ้นสุดต่อไปได้อีก จากนั้นทะเลหมอกสีขาวโพนจึงค่อย ๆ เข้าปกคลุมอยู่เต็มท่วมท้นบนเส้นทางรักของคนทั้งสองหยั่งลึกจนเอ่อทะลักออกมาด้านนอกเมื่อทั้งเขาและเธอปลดปล่อยพลังที่รุ่มร้อนของเปลวเพลิงพิษรักแห่งความ

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” เวนิตาตอบเสียงอ่อน แม้จะรู้ว่าเขากำลังพูดจาประชดประชันเธออยู่ก็ตาม ว่าแล้วฝ่ามือหนาก็ควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่ซุกอยู่ภายใต้ผ้าห่มขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งไปในไลน์ เพื่อให้หมวดภัทรส่งที่อยู่มาให้เวนิตาตามที่เขาบอกกับเธอ ขณะที่แขนอีกข้างยังคงโอบอุ้มเรือนร่างบอบบางที่นอนทาบอยู่บนลำตัวเอาไว้ไม่ห่าง โดยที่อีกฝ่ายไม่กล้าขยับเขยื่อนไปไหน ได้แต่กระชับผ้าห่มผืนหนาไว้กับมือเพื่อปกปิดเรือนกายเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้อย่างแนบแน่นจากนั้นไม่ถึงห้านาที หมวดภัทรก็ส่งสถานที่ตั้งคอนโดของผู้หมวดนลินมาให้ตามคำขอของร่างกำยำที่อยู่เบื้องล่างมายังแอปพลิเคชันไลน์ใบหน้าเรียวอันหล่อเหลาคลี่ยิ้มให้กับเรือนร่างบางที่อยู่ตรงหน้า พลางลูบที่ศีรษะเล็กของเธออย่างแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู“ทีนี้ ก็ไม่มีอะไรจะถามผมแล้วใช่ไหมครับ ผู้กองวีนัส” พูดพร้อมกับผุดร่างลุกขึ้นมาจุมพิตที่เรียวปากสวยงามของเธออย่างฉวยโอกาส ร่างเล็กถึงกับแน่นิ่ง หน้าเหวอ! เพราะทำอะไรไม่ถูก ได้แต่หลับตาพริ้มลงอย่างเขินอาย“นี่เป็นเวลาของเราแล้วนะครับ หวังว่าคุณจะไม่พูดถึงคนอื่นอีก” ใบหน้าเรียวอันหล่อเหลาพูดพร้อมกับเผยยิ้มออ