MasukShare
193.Planetarium (ท้องฟ้าจำลอง)
Terakhir Diperbarui:
2026-03-13 12:34:05
Bab terbaru
สืบสวน...ชวนรัก 195.Planetarium (ท้องฟ้าจำลอง)
ท่อนแขนอันแข็งแกร่งของฐานัตถ์จัดแจงวางเรือนร่างบอบบางที่ปราศจากเครื่องนุ่มห่มปิดบังร่างกายลงบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่ภายใต้แสงแห่งดาวที่พร่างพราวอย่างอ่อนโยน สายตาคมของเขาเป็นประกายลุกโชนดุจแสงไฟสีเพลิงที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้มอดไหม้เป็นจุณในพริบตา แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่เขาและเธอก็ยังไม่คุ้นชินจนคลายความกังวล และความกดดันเมื่อเรือนร่างเปลือยเปล่าอยู่เบื้องหน้าซึ่งกันและกัน ความตื่นเต้น และความกดดันจึงเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ มีเพียงลมหายใจอุ่น ๆ ส่งผ่านกันอย่างแผ่วเบา และเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังโครมครามอยู่นับครั้งไม่ถ้วนหยาดเหงื่อที่พรั่งพรูออกมาเป็นเม็ดพราวอยู่ทั่วร่างกายของทั้งคู่ทำให้รับรู้ได้ถึงความร้อนระอุ ที่แผ่ซ่านไปทั่วตัว แม้อุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศจะเย็นลงแค่ไหนก็ตาม แต่ภายในร่างกายกลับกำลังแผดเผาจนมอดไหม้“คุณโอเคใช่ไหม แค่คุณพูดว่าไม่ ผมจะหยุดทันที” เสียงทุ้มนุ่มไพเราะเอ่ยปากบอกกับเธอ“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ฉันโอเค คุณทำ...อย่างที่คุณอยากจะทำเถอะนะคะ” เธอตอบเสียงแผ่วเบาไม่รู้ว่าพูดแบบนี้ มันจะดีกว่าการบอกไปตรง ๆ ว่าเธอเองก็ปรารถนาในสิ่งที่เขากำลังจะหยิบยื่น
สืบสวน...ชวนรัก 194.Planetarium (ท้องฟ้าจำลอง)
“คุณรู้อะไรไหม ว่าคุณทำให้ผมแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว อยู่ต่อกับผมที่นี่เถอะนะเว” เสียงนุ่มไพเราะของชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาคมคาย กำลังกล่าวกับเธอตรงหน้า เวนิตาได้แต่จ้องหน้าเขา และมันยากเย็นนักที่เธอจะปฏิเสธช่วงเวลานี้ได้“ทำไมคะ ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันอยู่กับคุณนัก…ทั้ง ๆ ที่ สถานะของเราไม่ได้ชัดเจนเลย คุณทำเหมือนกับว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่ยอมนอนกับคุณ...แค่นั้น” เธอพูด พลางน้ำตาคลอเบ้า เขาส่ายหน้าไปมาอย่างปฏิเสธพร้อมขยับตัวเข้าไปใกล้ ๆ เรือนร่างบางของคนที่อยู่ตรงหน้า“คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ ว่าผมรู้สึกกับคุณยังไงหืม...มองตาผมสิเว แล้วอย่าดูถูกตัวเองแบบนี้อีก ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงแบบนั้นเลย มองตาผมแล้วบอกผมสิว่าคุณไม่รู้จริง ๆ ว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณกันแน่” เสียงทุ้มนุ่มอันแสนไพเราะของเขาเอ่ยก้องอยู่ในโสตประสาทหูของเธอ เวนิตาได้แต่นั่งนิ่งและสับสน เขาจ้องมองดวงตาคู่สวยของเธออย่างชัดเจน หวังเพื่อให้เธอได้เห็นตัวเองอยู่ในแววตาคู่นี้ของเขาบ้างก็เท่านั้น“ในนี้มีแต่คุณอยู่เต็มไปหมด แค่คุณคนเดียวเท่านั้น คุณไม่เห็นบ้างเลยหรือไง ผมหลงใหลคุณเหลือเกิน ผมไม่อยากจะทำอะไรมากไปกว่าจูบคุณอีกแล้ว” ชายห
สืบสวน...ชวนรัก 193.Planetarium (ท้องฟ้าจำลอง)
"ผมชอบคุณนะวีนัส ชอบคุณมากที่สุด ชอบกว่าดวงดาวที่ผมพูดถึงซะอีก" ไม่พูดเปล่า ใบหน้าเรียวหล่อเหลาค่อย ๆ โน้มลงจรดปลายจมูกโด่งสันคมลงบนศีรษะน้อย ๆ ของเธออย่างนุ่มนวล และแผ่วเบาโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว และยังคงหลับสนิทก่อนที่ร่างสูงของฐานัตถ์จะลุกพรวดขึ้นจากเตียงนอนพร้อมกับสไลด์โทรศัพท์มือถือกดเบอร์โทรออกไปยังลูกทีมคนสนิท“หมู่ นี่ผมเองนะ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายปลายสาย“ครับหัวหน้า” เสียงของหมู่จินกล่าวตอบรับ“คืนนี้ผมอยากให้เวนิตาค้างกับผมที่นี่” เขาบอกถึงความต้องการของตัวเองกับหมู่จิน ลูกน้องคนสนิท ในขณะที่อีกฝ่ายก็เห็นด้วยจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย“ผมเองก็คิดว่าผู้กองวีนัสควรจะอยู่กับหัวหน้า เพราะว่าตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ถ้าจะกลับมาที่เซฟเฮ้าส์ผมกลัวว่าจะเกิดอันตราย ให้ผู้กองอยู่กับหัวหน้าดีแล้วครับ"“ขอบใจมากนะหมู่ที่เข้าใจผม”“ยินดีครับหัวหน้า เรื่องนี้จะมีแค่หัวหน้า ผม จ่าเทพ และหมวดภัทรเท่านั้นที่รู้ครับ”“ขอบใจหมู่” พูดจบมือแกร่งก็กดวางสายไป แล้วเดินกลับมาหาร่างเล็กที่นอนหลับอยู่ เขานั่งลงบนเตียงนอนข้างตัวเธอ แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสกับปอยผมเส้นเล็กที่นุ่มสลวยอย่างหลงเสน่ห์ใบหน้าเรียวค่อย ๆ โน
สืบสวน...ชวนรัก 192.Planetarium (ท้องฟ้าจำลอง)
"ฉันชอบดาวพลูโตค่ะ ถึงจะโคจรอยู่ห่างไกลจากโลกของเรา และแม้จะอยู่ไกลกว่าที่สายตาของเราจะมองเห็น แต่ว่า...ฉันก็ยังหวังว่าโลก จะมองเห็น ดาวพลูโตดวงนั้นบ้าง สักครั้งก็ยังดี" เธอตอบ'เหมือนกับฉัน ที่อยากให้คุณ ได้รู้ว่า ฉันต้องการให้คุณเห็นฉันในสายตาบ้างก็เท่านั้นเอง'เธอคิดหลังจากที่ตอบคำถามออกไป แล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกตเห็น"ถึงจะอยู่ไกลจนไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ก็ใช่ว่าจะไม่สำคัญนะ คุณรู้อะไรไหม ว่าดาวทุกดวงมีคุณค่า และความสำคัญในตัวของมันเอง หากขาดดาวดวงไหนไป จักรวาล และเอกภพ ก็อาจจะไม่ได้สวยงามอย่างที่เราเห็นอยู่ก็ได้นะ" ใบหน้าเรียวหล่อเหลาหันกลับมาพร้อมกับสายตาที่อบอุ่นและเป็นประกาย"ก็จริงของคุณนะคะ จักรวาลจะสวยงามได้ ก็เพราะมีดาวดวงน้อยใหญ่รวมกันเป็นกลุ่ม ๆ รายล้อมกันนับล้าน ๆ ดวงอยู่ท่ามกลางกาแลกซี่ใหญ่ ๆ ไม่ใช่แค่ดาวดวงใดดวงเดียว" เธอตอบอย่างเห็นด้วย แต่ที่เธอพูดถึง คือ 'เธอ เปรียบเขาเป็นเสมือนโลก และเธอที่เป็นเพียงดาวพลูโต ที่โคจรอยู่ห่างไกลจากเขานับปีแสงต่างหาก'สายตาคมคายหันกลับไปมองที่ดวงดาวบนฝ้าเพดานห้องที่เรื
สืบสวน...ชวนรัก 191.Planetarium (ท้องฟ้าจำลอง)
ลำแขนแกร่งค่อยๆ เลื่อนไปที่ด้านหลังของเรือนร่างบางระหง แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ จากนั้นนิ้วเรียวของเขาก็สัมผัสที่สวิตช์ไฟที่อยู่เบื้องหลังของเธอ แล้วกดปิดทำให้ภายในห้องมืดสนิทลงทันที จากนั้นแสงไฟที่อยู่บนฝ้าเพดานเป็นประกายระยิบระยับก็สาดส่องลงมาทั่วทั้งห้องทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองดูเบื้องบนพร้อม ๆ กัน ปรากฎเป็นแสงไฟจากดวงดาวน้อยใหญ่นับร้อยๆ ดวงที่อยู่ด้านบนซึ่งถูกจำลองขึ้น ราวกับหลังคาห้องถูกเปิดออกปรากฎเป็นท้องฟ้าที่สดใส และแสงดาวระยิบระยับนับล้านๆ ดวงกำลังปรากฎอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดสนิทดวงตาเรียวหวานเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้น ขณะที่ใบหน้าของเธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่อยู่ด้านบนอย่างประหลาดใจ ร่างสูงของฐานัตถ์ไม่รีรอจับที่ไหล่มนของเธอวางทาบลงบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่พร้อมกับร่างกำยำสูงใหญ่ของตัวเองที่เอนกายลงนอนบนที่นอนเคียงคู่กัน"คุณชอบดาวดวงไหน บอกผมบ้างสิ" เสียงนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปนความอยากรู้แล้วหันไปมองหน้าร่างของคนที่นอนอยู่ข้างๆ ดูเหมือนว่าเขาจะสนใจเรือนร่างเล็กของเวนิตามากกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าจำลองภายในห้องของเขาเสียอีก“ฉันเหรอคะ” เวนิตาถามกลับ ขณะที่ด
สืบสวน...ชวนรัก 190.Planetarium (ท้องฟ้าจำลอง)
“คุณไม่จำเป็นต้องทำเพื่อฉันหรอกนะคะ เพราะว่าที่นี่เป็นคอนโดของคุณ มันจะเป็นยังไงก็สุดแล้วแต่คุณ” เวนิตาย้ำกับคนตรงหน้าเขายิ้มให้พลางลูบศีรษะเล็กของเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน“เดี๋ยวผมจะพาคุณ กลับลงไปข้างล่างนะ” พูดจบแล้วลำแขนแกร่งก็พาเรือนร่างบอบบางลงมาจากชั้นสอง จากนั้นจึงผลักประตูเข้าไปในห้องนอนห้องหนึ่งซึ่งอยู่ชั้นล่าง ที่มองผิวเผินแล้วเหมือนจะเป็นห้องเก็บของเสียมากกว่า แต่ที่ไหนได้ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปด้านใน ปรากฎว่า มันคือห้องนอนที่เสมือนห้องนอนของเด็กน้อย มีทั้งหุ่นยนต์ รถบังคับ ตัวต่อ เลโก้ และของเล่นต่างๆ ตามประสาของเด็กผู้ชาย ดวงตาเรียวหวานเหลือบสายตามองไปรอบๆ ห้องนอนโทนสีฟ้าอ่อนอย่างอัตโนมัติ"นี่มัน… ห้องของเด็กผู้ชาย ทำไมถึงได้มีห้องแบบนี้ล่ะคะ" เวนิตาเอ่ยถามหลังจากที่เขาวางเรือนร่างเล็กของเธอลงบนที่นอนขนาด ซูเปอร์คิงไซซ์ ที่แม้จะเป็นเสมือนห้องนอนของเด็ก แต่เตียงนอนไม่เล็กตามไปด้วยเลย"ผมไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่ คุณป้ากับคุณแม่ ท่านก็เลยให้คนที่บ้านจัดห้องนี้ไว้ ท่านกลัวว่าผมจะคิดถึงบ้าน" เวนิตาฟังเขาอย่างตั้งใจ ก่อนจะพูดออกไปทันทีว่า“อย่าบอกนะคะว่านี่เป็นห้องของ” หญิงสาวย
Anda juga akan menyukai
CLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI79.0K Dibacaรวมเรื่องสั้นเสียวๆจบในตอน เล่ม1
เหมือนแพ47.4K Dibacaรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด311.8K Dibacaพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่558.1K Dibacaเด็กของเฮีย
นิยายของเนม19.5K DibacaGame over เกมรักหัวใจแพ้พ่าย
BLOBY1.0K Dibacaคู่หมั้นที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan2.2K Dibacaพิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet168 Dibaca
