All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 201 - Chapter 210

“ฉันคิดว่ายังมีผู้หญิงอีกกลุ่มหนึ่ง ที่กำลังตกอยู่ในอันตรายไม่ต่างจากผู้หญิงคนนี้ และฉันคิดว่าพวกเธอจะต้องอยู่ที่ไหนซักแห่ง แล้วผู้หญิงที่ตายจะต้องรู้และคิดที่จะหนีออกมา เลยทำให้เธอ ถูกพวกมันฆ่าปิดปาก” เวนิตาหันมาสบตากับลูกทีม ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา พลางครุ่นคิดว่าพวกผู้หญิงที่หัวหน้าทีมพูดถึง ถูกพาตัวไปซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่ แต่ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ยังคิดไม่ออก“นี่ก็จะตีห้าแล้ว ฉันว่าทุกคนแยกย้ายกลับไปพักผ่อนก่อนดีว่า เดี๋ยวสายๆ เจอกันที่หน่วยฯ แล้วเราค่อยพูดคุยกันอีกทีตอนเข้าประชุม” เวนิตาบอกกับลูกทีม จ่าเทพและหมู่จินพยักหน้ารับคำ ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินไปหาหมวดภัทรและหมวดนลินที่รถของทั้งคู่ร่างบางระหงของเวนิตากลับเข้ามานั่งในรถของตัวเอง และครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะกรณีที่สายของผู้หมวดนลินถูกยิงเสียชีวิต หรือแม้แต่การตายของหญิงสาวนิรนามที่แม้จะรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร แต่ก็มีหลายอย่างที่เธอยังปะติดปะต่อมันไม่ได้ เพราะว่านายพลกฤษณ์ได้เคยให้ข้อมูลเอาไว้ว่าผู้หญิงที่หายตัวออกไป ถูกกำหนดวันลาออกเอาไว้แล้ว แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า พวกเธอหายไปไหน และหายไปได้ยังไงณ กองบัญชาการ

มือบางงัดหน้าจอคอมพ์ขึ้นเพื่อให้โน้ตบุ๊กเครื่องนั้นกลับมาทำงานอีกครั้ง ทันทีเดินไปยังโต๊ะทำงาน ใบหน้าเนียนมีสีหน้าที่เปื้อนยิ้ม หลังจากที่พบมัน เพราะเธอกำลังจะได้รู้ว่าภายในนั้นมีข้อมูลสำคัญอะไรอยู่กันแน่ ต้องขอบคุณจ่าเทพที่ช่วยให้การเข้ามาในคอนโดของผู้หมวดในครั้งนี้ของเธอเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งขึ้นดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเริ่มเป็นใจ เพราะโน้ตบุ๊กเครื่องนี้ไม่ได้ถูกเข้ารหัสไว้ ทำให้เธอสามารถเปิดใช้งานมันได้อย่างง่ายดาย สายตาของเธอกวาดมองที่หน้าจอ โดยที่ใช้ปลายนิ้วชี้เลื่อนดูข้อมูลที่มีอยู่เต็มไปหมด ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะสะดุดกับโฟลเดอร์ที่เก็บรวบรวมเอกสารข้อมูลที่ใช้ชื่อว่า Secret เวนิตาจึงได้ลองกดเข้าไปดู ซึ่งด้านในนั้นมีไฟล์ข้อมูลที่เป็น PDF FILE อยู่ 4 ฉบับ แต่ละฉบับไม่มีชื่อไฟล์ มีเพียงแค่ตัวเลขลำดับ 1 - 4 เท่านั้น เวนิตาจึงเริ่มไล่ดูทีละฉบับ เริ่มจากไฟล์เอกสารฉบับที่ 1‘กรุณาใส่รหัส! ''เป็นข้อความที่ปรากฎขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเครื่องนั้น'“บ้าจริง! คุณเรืองลดาเธอใส่รหัสไว้ในไฟล์นี้ มันจะต้องเป็นข้อมูลที่สำคัญจริงๆ ด้วย ไม่อย่างงั้นคงไม่ตั้งรหัสเอาไว้แน่ๆ” เวนิตารู้สึกวิตกกัง

ระหว่างนั้น เวนิตาคิดว่าตัวเธอ ควรจะส่งข้อมูลพวกนี้ไปยังอีเมลของตัวเอง และคนในทีม แต่ใครที่เธอสามารถไว้ใจได้ เพราะขนาดผู้กองรฉัตร ก็ยังเป็นคนร้ายซะเอง ‘มีทางเดียวที่เธอจะได้ข้อมูลพวกนี้ไปขยายผล นั่นก็คือ เธอต้องส่งข้อมูลเหล่านี้ไปให้กับทีม อาจเป็นจ่าเทพ หรือ ไม่ก็หมวดภัทร ซึ่งเธอคิดว่าสองคนนี้น่าจะเป็นคนที่ไว้วางใจได้มากที่สุด’ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ ทุกอย่างจะไม่เป็นใจสำหรับเธออีกแล้วทันทีที่แสงไฟภายในห้องสว่างไสวขึ้น พร้อมกับร่างเพรียวบางของผู้หมวดนลินที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่บริเวณโต๊ะทำงานแห่งนั้น“หวังว่าคงจะไม่เห็นนะ” เวนิตาหมอบต่ำลงไปกว่าเดิม และโชคดีเหลือเกินที่มุมโต๊ะทั้งสีด้าน ถูกปูด้วยผ้าคลุมโต๊ะสีทึบขนาดยาวจรดพื้น ทำให้ผู้หมวดนลินไม่ทันได้สังเกตเห็น ร่างระหงจึงก้มหมอบต่ำลงกว่าเดิมไปจนแนบชิดติดพื้น แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองนำแฟลชไดรฟ์ติดตัวมาด้วยเมื่อคิดได้แบบนั้น เวนิตาก็ตัดสินใจที่จะงัดหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเครื่องนั้นขึ้น เพื่อให้กลับมาใช้งานได้อย่างเก่า หลังจากที่ผู้หมวดนลินเดินดิ่งไปที่ห้องน้ำ แต่อยู่ๆ ร่างเพรียวบางของเธอก็เดินกลับเข้ามาภายในห้องอีก

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หมวดภัทรคิดว่าผู้หมวดนลินนั้น ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว เขาจึงตัดสินใจติดต่อไปยัง ผู้กองฐานัตถ์ เพื่อให้ช่วยเหลือเรื่องที่พักของเธอ เพราะดูเหมือนว่าอดีตหัวหน้าทีมของเขา จะเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยเหลือในเรื่องนี้ได้ส่วนชาร์ป หลังจากที่ได้คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเครื่องนั้นไปแล้ว เขาไม่ได้สนใจข้อมูลที่อยู่ในนั้นแม้แต่นิดเดียว หลังจากที่สูญเสียน้องสาวอันเป็นที่รักของตัวเองไปอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มก็จัดการเผาทำลายโน้ตบุ๊กเครื่องนั้นทิ้งไปทันที รวมถึงประกาศกร้าวกับตัวเองว่า จะแก้แค้นหมวดนลิน และเจ้าหน้าที่ของหน่วยสืบสวนสอบสวนกลาง ที่ทำให้เจนต้องจบชีวิตลงแม้ว่าผู้กองฐานัตถ์จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีเหล่านี้ แต่หมวดภัทรและผู้หมวดนลินก็ยังส่งข่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไปบอกกับเจ้าตัวอยู่ดี โดยไม่มีใครแจ้งเรื่องนี้ ให้หัวหน้าทีมโดยตรงอย่างเวนิตารับทราบ จนกระทั่งในเช้าวันต่อมา เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อาจเชื่อมโยงกัน รวมถึงเรื่องความปลอดภัยของตัวเองเวนิตาเองด้วย หมวดภัทรจึงไม่ได้บอกเรื่องนี้แก่เธอทันทีที่เกิดเรื่อง โดยรอจนกระทั่งถึงเช้าทันทีที่เวนิตารับทราบเรื่องราว

ในตอนนั้น ฐานัตถ์หันกลับมาเห็นร่างบางที่ยืนอยู่ก็รู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย สายตาคมกริบของเขาปราดมองมาที่เธอ หลังจากที่ผู้หมวดหน้าหวานเดินหายเข้าไปในห้องชุดอีกห้องซึ่งอยู่ติดกันกับห้องของเขาแล้ว ร่างสูงจึงเดินเข้ามาหาพลางขมวดคิ้วขึ้นเป็นพัลวัน สีหน้าแสดงออกถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด“เว…มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ” ฐานัตถ์บอกกับเธอ แต่เวนิตากลับพูดสวนขึ้นมาในทันใดว่า“รู้ได้ยังไงคะ ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่” เธอย้อนถาม ร่างสูงพยายามที่จะเอื้อมมือข้างหนึ่งขึ้นมา หวังเพื่อจะสัมผัสเข้าที่ไหล่มน แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักกลางครัน เมื่อได้ยินคำพูดที่ฟังดูเย็นชาที่สุด เท่าที่เขาเคยได้ยินมาจากปากเธอ“ออกไปให้พ้นนะ อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” ร่างระหงพูดโดยไม่มองหน้า ภายในใจรู้สึกเจ็บปวด จนแทบจะทรงตัวไว้ไม่อยู่ แต่สติสัมปชัญญะของเธอยังมีอยู่ครบถ้วน จึงพยายามฝืนยืนหยัดด้วยเรียวขาของตัวเองอย่างเข้มแข็ง ก่อนจะพูดออกไปอีกด้วยว่า“ฉันพึ่งรู้ว่าตัวเองไม่ควรมาที่นี่” เธอพูดขณะที่สายตาไม่ได้อยู่ที่คนตรงหน้า เรียวปากบางขบเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างอดทนอดกลั้น กลัวว่าตัวเองจะแสดงความอ