All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 221 - Chapter 230

“ทำธุรกิจทั้งที ผมก็ต้องมีเส้นสายแล้วก็ต้องกว้างขวางในวงการของคุณอยู่พอสมควร ไม่งั้น ผมคงจะมาอยู่ ณ จุดๆ นี้ไม่ได้” เขาตอบคำถามที่ยังค้าคางอยู่ออกมาจนหมด“ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่านายมันทำได้ทุกอย่างจริงๆ คนอย่างพวกนาย อยู่ไปก็พลอยแต่จะทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อน”“นี่ผมจะถือว่าเป็นคำชมจากหุ้นส่วนแล้วกันนะ เพราะถ้ามีคุณมาร่วมทีม รับรองว่าเราจะทำอะไรๆ ได้มากกว่านี้อีก” สายตาคมจับจ้องเธออย่างเว้าวอน เวนิตาได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างปฏิเสธในทุกๆ การเชื้อเชิญ"ไม่มีทาง ! บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ว่านายเอาเพื่อนของฉันไปไว้ที่ไหน นายเอายัยรินไปไว้ที่ไหน" เวนิตาถามเสียงกร้าว ด้วยแววตาที่ขุ่นมัวปนความโกรธเคืองอย่างสุดขีด เธอพยายามจะควบคุมสติ และอารมณ์ที่มันเริ่มจะเดือดพล่านให้เป็นปกติ แม้ว่าจะรู้สึกอึดอัดและเกิดภาวะความกดดันขึ้นก็ตาม"ยัยนั่นน่ะเหรอ จะว่าไปแล้วก็เหมือนพวกผู้หญิงทั่วไปที่พอเห็นเงินก็วิ่งเข้าใส่ งานสบาย เงินเดือนดีๆ ก็น่าจะเหมาะกับคนแบบนั้นอยู่หรอกนะ" พลกฤษณ์จ้องหน้าราวกับกำลังอ่านความรู้สึกข้างในลึกๆ ของเธอว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า เพราะแววตาของเธอตอนนี้ มันไม่มีสิ่งอื่นใดนอ

สามชั่วโมงก่อนหน้านี้ ร่างสูงของฐานัตถ์กลับมาที่หน้าห้องหลังจากที่แยกกับเวนิตา โดยมีผู้หมวดหน้าหวานยืนรออยู่ก่อนแล้ว สายตาคมมองไปที่ร่างเพรียวบางที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะหยุดอยู่แค่ตรงนั้น โดยเว้นระยะห่างไม่เข้าไปใกล้เธอมากกว่านี้ เพื่อแสดงจุดยืนที่มีอยู่อย่างชัดเจนระหว่างเธอและเขา“ขอบคุณนะคะ ที่ให้ลินมาพักที่ข้างห้องของหัวหน้า”“ไม่เป็นไรหรอกหมวด ผมทำไปตามหน้าที่ อีกอย่างอีเมลข่มขู่นั่น เราก็ยังไม่รู้ว่าเป็นของพวกไหน คุณควรจะอยู่ที่นี่ เพื่อความปลอดภัยของตัวคุณเอง”“ขอบคุณมากค่ะ” หมวดนลินกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ แม้ว่าเขาจะทำไปตามหน้าที่ก็ตาม“เย็นนี้เรามีงานต้องทำนะ คุณรู้ใช่ไหม” ร่างสูงเอ่ยถามลูกทีมของตน เธอพยักหน้าพลางตอบอย่างหนักแน่น“ทราบแล้วค่ะ!”“ผมติดต่อหมวดภัทร จ่าเทพ และหมู่จินไว้แล้วว่า ค่ำนี้เราจะไปเข้าไปที่กองบัญชาการ คุณเตรียมพร้อมเอาไว้ได้เลย”“หัวหน้าคิดว่าแผนการนี้ มันจะได้ผลจริงๆ เหรอคะ”“ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่คิดว่าน่าจะเป็นทางเดียว ที่เราจะกระชากหน้ากากของคนร้ายออกมาได้โดยเร็วที่สุด”“แล

“ที่นี่เป็นที่ทำงานในส่วนของผม แล้วทำไมผมถึงจะเข้ามาไม่ได้” ร่างสูงของฐานัตถ์เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย ก่อนที่คนถูกถามกลับจะละสายตาจากคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมามองหัวหน้าทีมอีกครั้งอย่างงุนงง“แต่ว่า...หัวหน้าถูกพักงานอยู่ไม่ใช่เหรอครับ แล้วทำไมถึงเข้ามาที่นี่ในเวลาแบบนี้ได้ ถ้าผู้กำกับเศรษฐพงศ์รู้เข้า ผมเกรงว่า” หมวดธีร์ยังพูดไม่ทันจบ ฝ่ายหัวหน้าทีมก็พูดสวนขึ้นมาเสียก่อน“ขอบคุณมากนะหมวดที่คุณเป็นห่วงผม แต่ผมว่าตอนนี้ หมวดควรจะห่วงตัวเองก่อนดีกว่า” ฐานัตถ์พูดเสียงเรียบ“หัวหน้าพูดถึงเรื่องอะไรครับ ผมไม่เข้าใจ” หมวดธีร์หัวเราะแฮ่ะๆ พลางเกาศีรษะแก็กๆ อย่างสงสัย“คุณช่วยเดินออกมาจากคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น แล้วก็ออกมาคุยกับผมข้างนอก เดี๋ยวนี้… นี่คือคำสั่ง!” ฐานัตถ์สั่งเสียงเข้ม ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งของเขาล้วงไปที่ข้างลำตัว เพื่อกระชับปืนพกคู่กายมาไว้ในมือ“คงจะไม่ได้หรอกครับ เพราะว่าผมกำลังรวบรวมข้อมูล เพื่อเตรียมเข้าประชุมทีมพรุ่งนี้เช้า แล้วอีกอย่างตอนนี้หัวหน้าก็ไม่มีอำนาจหน้าที่ ที่จะมาสั่งการผมได้” หมวดธีร์ตอบ ก่อนจะหย่อนก้นลงไปนั่งที่เก้าอี้ดังเด

“ต้องขอบคุณสปายโฟน ที่ทำให้ผมได้รู้ข้อมูลที่อยู่ในนั้นทั้งหมด รวมถึงอีเมลฉบับสุดท้ายของเรืองลดา ที่ส่งให้เวนิตา ก่อนหน้าที่เธอจะเสียชีวิต ในนั้นมีข้อมูลทางการเงินทุกอย่างที่ผมจะเอาผิดพวกคุณได้ทั้งหมด ยอมมอบตัวซะเถอะหมวด โทษหนักของคุณจะได้กลายเป็นเบา!”“อีเมล! ผู้กองพูดถึงอีเมลบ้าบออะไร” หมวดธีร์กระโชกเสียงถามออกมาด้วยความสงสัย“ก็อีเมลที่เรืองลดา ส่งหาเจ้าหน้าที่ของกองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์ ก่อนที่เธอจะถูกฆาตกรรม เจ้าของอีเมล วีเอ็นวีเอ็น.วีพีที@จีเมล.คอม ก็คือ เวนิตา วรนิพิฐ หรือ ผู้กองวีนัสไงล่ะ จะว่าบังเอิญ หรืออะไรก็ได้ ที่ผมเจออีเมลและไฟล์ข้อมูลที่บอกถึงเส้นทางการเงินของพวกคุณทั้งหมดในฐานข้อมูลที่ได้จากสปายโฟน” ฐานัตถ์พูดขณะที่จ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมละสายตา แล้วพูดต่อไปอีกว่า“แทนที่ผมจะต้องขอบคุณลดาที่ส่งอีเมลล่วงหน้า เหมือนกับรู้ว่าตัวเองจะถูกฆ่า แต่เผอิญว่าอีเมลฉบับนั้นมันดันไปอยู่ในไฟล์ขยะซะก่อนที่ใครจะเห็นมัน รวมถึงคุณด้วย ผมต้องขอบคุณหมวดที่ช่วยลงแอปสปายโฟนให้ผม ถึงความดีนี้มันจะช่วยลบล้างความผิดที่คุณทำไม่ได้ แต่ผมก็ยังอยากให้หมวดมอบตัวอยู่ดี” ฐานัตถ์พยายามเกลี้ยก

เวลาต่อมาม่านตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดออกพร้อมกับแพขนตายาวกะพริบไหวขณะที่สอดส่ายสายตามองไปรอบห้องที่ไม่มีแม้แต่ระเบียงหรือหน้าต่าง ก่อนเวนิตาจะรู้สึกได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องพักรับรองของโรงแรม ฟรานซิสโก้ โฮเทลที่เธอเข้ามาพบกับนายพลกฤษณ์ก่อนหน้านี้ แม้ว่าทุกอย่างจะถูกตกแต่งอย่างหรูหรา และสวยงามเสมือนห้องพักของโรงแรมระดับห้าดาว แต่ดูแล้วยังไงที่นี่ก็ไม่น่าจะใช่ฟรานซิสโก้ โฮเทล อย่างแน่นอน“นี่ที่ไหน!” เรียวปากชมพูพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความสลึมสลือบวกกับอาการมึนๆ งงๆ จากฤทธิ์ของยาสลบที่เผลอดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้“โอ๊ะ! ปวดหัวจัง!” เวนิตานั่งลงที่ปลายเตียงแล้วค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ก่อนจะจำได้ว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้างทันทีที่เท้าทั้งสองข้างหย่อนลงสู่พื้น จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าของคนมากกว่าหนึ่งกำลังตรงมาที่หน้าห้องของเธอ เวนิตาคิดว่าต้องเป็นพวกของนายพลกฤษณ์แน่ๆ ทำให้เธอต้องกลับขึ้นไปบนเตียงแล้วทิ้งตัวนอนลงดังเดิม พร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดไว้จนถึงครึ่งหน้า แล้วหลับตาลงเพื่อให้ทุกอย่างดูเป็นปกติที่สุด ก่อนที่พวกข้างนอกจะเดินเข้ามาเห็น“ทำไมนายเราไม่เอาผู้