Todos os capítulos de ข้ามภพมาเป็นแม่ค้าลูกติด: Capítulo 11 - Capítulo 20

คำตอบของบุตรสาวทำให้ดวงใจของคนเป็นแม่เจ็บปวดยิ่งนัก มิใช่อันใดแต่นางเจ็บปวดที่ตนเองมีมือมีเท้าปกติ ทว่าดวงตากลับมืดมนมิอาจไปช่วยเผยหว่านอีตัดผักแบ่งเบาภาระหนักอึ้งที่หลายเดือนผ่านมาบุตรสาวคนเดียวของนางต้องรับผิดชอบคนเดียวทุกสิ่งทุกอย่างในครอบครัว ไม่เคยให้นางหรือเผยหว่าหวาต้องลำบากลำบนสักน้อย“ท่านแม่นอนพักเถิดเจ้าค่ะ อ้อ...หากท่านแม่อยากช่วยหว่านอี ท่านแม่ไปนอนเป็นเพื่อนเสี่ยวหว่าให้ข้าหน่อยเถิด ข้ากลัวนางจะตกใจตื่นไม่พบแม่เช่นข้าก็อาจจะร้องไห้งอแงเอาได้เจ้าค่ะ”เผยหว่านอีนั้นย่อมอ่านใจของผู้เป็นมารดาออกทะลุปรุโปร่งเพราะอดีตตนเองก็เคยพิการสาหัสกว่านางเฉียวซื่อเสียอีกจึงเข้าใจเป็นอย่างดีว่าบัดนี้ท่านคงกำลังน้อยใจตนเองเสียเป็นแน่ นางจึงหางานที่คนตาบอดสนิทในยามค่ำคืนทำได้เช่นไปนอนเป็นเพื่อนหลานสาวก็ยังดีคบเพลิงอันเดียวไม่สว่างพอ นางจึงจุดขึ้นมาอีกสามอัน หาตะกร้าสานมาใส่ผักที่ตนเองจะเริ่มตัด แปลงแรกคือต้นคะน้าเพราะมันตัดง่ายที่สุด จากนั้นก็ไปเก็บแตงกวา แล้วจึงไปตัดกะหล่ำปลี ผักขาดขาว หัวไชเท้า ตามมาด้วยหัวแคร์รอต นางไม่ได้ตัดเยอะ เลือกตัดไปเพียงที่พร้อมจะขายเท่านั้น โชคดีที่นางคิดเอาไว้

เขาทำสิ่งใดต้องระมัดระวังอย่างยิ่งเพราะเขายังมี ‘แผนการยิ่งใหญ่’ ที่เขาเตรียมมานานกว่าหกปีด้วยความเหนื่อยยาก กว่าจะค่อย ๆ กำจัดขุนนางที่จงรักภักดีต่อฮ่องเต้แซ่จ้าวผู้นี้ไปได้ทีละน้อย…ทีละน้อย…จนบัดนี้แม้นแต่นางกำนัลขันทีข้างกายฮ่องเต้และฮองเฮาล้วนกลายเป็นคนของเขาแล้วทั้งสิ้น…หึ!…เขาคิดการใหญ่มันจึงต้องใจคอเหี้ยมโหดกันไปบ้าง ไม่ว่าจะสังหารท่านพ่อตาซึ่งเป็นดังบิดาคนที่สอง สังหารสหายรักไม่เว้นแม้นแต่เด็กไปจนถึงหญิงครรภ์แก่ใกล้คลอด เจียงซู่กลับมิเคยละอายใจหรือสำนึกผิดเลยสุ่ยอ๋องผู้ปกครองแคว้นสุ่ยโจวให้แก่ฮ่องเต้ของต้าซ่งนับเขาเป็นสหายเชื่อใจเขาราวกับพี่น้อง ทว่าในวันที่ทหารของหนานฉู่มาประชิดกำแพงเมือง เจียงซู่กลับสังหารสหายรักและคนในจวนอ๋องนับพันคนจนสิ้น แล้วเป็นผู้เปิดประตูเมืองต้อนรับกองทัพของหนานฉู่ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ทั้งที่เขาเพิ่งตัดลำคอสุ่ยอ๋องและสังหารลูกน้อยกับพระชายาเอกที่ท้องได้แปดเดือนจนโลหิตสาดไปทั่วกายและใบหน้าโดยแท้ตาเฒ่าเผยผู้นั้นกลับมีใจอ่อนแอไม่คิดสังหารเอาแต่ด่าทอว่าเขามันไม่ใช่คนหึ…หากไม่ใจเหี้ยมจะทำการใหญ่ได้เช่นไรกันหากคิดจะไปให้ถึงราชบัลลังก์ไปนั่งในตำแหน่ง ‘ฮ่

“ย่อมเป็นดังใจที่เจ้าคาดหวัง ท่านสองผู้เฒ่าเองนั้นก็ชรามากแล้ว ย่อมจะต้องคิดเช่นกันว่าหน้าฝนนี้ตนเองอาจมิสามารถถอนหญ้าในท้องนาของตนเองที่มีมากถึงห้าสิบหมู่ได้หมด”เผยหว่านอีแย้มยิ้มอย่างมีความสุขที่แผนการของนางเริ่มต้นไปได้ด้วยดีจากสิบส่วนก็ผ่านมาแล้วถึงสามส่วน อีกเจ็ดส่วนคงต้องอาศัย ‘ลิ้น’ ของนางกับท่านป้าและท่านลุงจางแล้ว คิดอีกทีนางสมควรไปลองทาบทามครอบครัวสกุลซวนด้วยย่อมดีไม่น้อย ‘จีบ’ คนได้เพิ่มโอกาสของนางอีกหนึ่งส่วน“เช่นนั้นขอหว่านอีไปล้างข้าวของก่อนนะเจ้าคะท่านแม่ เพราะจะไปพบท่านนายบ้านอาจต้องรอให้ใกล้มื้อค่ำสักหน่อย มีอาหารอร่อยไปร่วมด้วยคาดว่าเขาคงยินดีต้อนรับเราเป็นแน่เจ้าค่ะ”นางเฉียวซื่อได้ฟังบุตรสาวกล่าวนางก็คิดตาม ซึ่งช่างเป็นความคิดที่ไม่เลวเลยทีเดียว ไปบ้านท่านผู้เฒ่านายบ้านหากไปเพียงมือเปล่าย่อมไม่ใช่สิ่งดี บุตรสาวของนางช่างฉลาดเข้าหาผู้ใหญ่ใช่น้อยเลยทีเดียว“เช่นนั้นข้าทำซุปขาหมูรากบัว เจ้ามีเครื่องครบหรือไม่?” เพราะถึงนางจะตาบอดแต่ว่าในเวลากวางวันนางยังทำครัว ทำงานอื่นได้บ้าง แล้วภายในห้องครัวนี้เผยหว่านอีนั้นนึกถึงความปลอดภัยของมารดาและบุตรสาวจึงจัดให้มันเดินได้สะ

แล้วหลังจากนั้นหญิงสาวก็ร่วมโต๊ะอาหารกับบ้านสกุลถาน แต่อึดอัดกับสายตาของบุตรชายคนโตของท่านนายบ้านไม่น้อย หนึ่งฮูหยินเอกพร้อมด้วยอนุภรรยานั่งเคียงข้างถึงห้านางยังจะส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มมาให้นางอีก แต่คิดอีกทีบุรุษเจ้าชู้ย่อมเป็นเช่นนี้ ยิ่งนางในฐานะหญิงหม้ายวัยสิบเก้าปีที่มีลูกติดมาด้วยหนึ่งคน คนเช่นนี้คงมองว่านางอาจ ‘ของขาด’ จนหลับหูหลับตาจะปีนเตียงหรือสมสู่กับผู้ใดนั้นมาช่วยระบายอารมณ์ร่านราคะก็ได้กระมัง“เป็นอันว่าพรุ่งนี้ข้าจะเรียกประชุมคนในหมู่บ้านของเราเวลาสักยามบ่ายแก่หน่อย เจ้าคงสะดวกนะแม่นางเผย”ท่านนายบ้านสรุปสิ่งที่คุยกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มใจดีเช่นเดิม ซึ่งภายในยามบ่ายเกือบค่ำทุกบ้านย่อมว่างพอที่จะมารวมตัวยังล้านกว้างหน้าจวนของท่านนายบ้านอยู่แล้ว ถึงมาทั้งครอบครัวไม่ได้หัวหน้าครอบครัวหนึ่งคนย่อมต้องมาได้ การเดินกลับเรือนในวันนี้ถึงจะมีสายฝนตกลงมาแผ่วบางแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคใหญ่ให้แก่นางเฉียวซื่อและคณะ“เสี่ยวหว่ามาขี่หลังแม่จ๋าดีกว่า”มืดค่ำแล้วนางเกรงว่าฝนตกเช่นนี้อาจมามีงูมีตะขาบออกมาได้ เด็กหญิงเดินไม่ระวังอาจถูกกัดเอาได้ไม่ถึงตายแต่เจ็บปวดมาก นางทนเห็นลูกสาวตัวน้อยเจ็บปวดไม

“ท่านลุงหน้ากากปีศาจ...ท่านคือท่านลุงหน้ากากปีศาจผู้นั้นนี่นา” สายมากแล้ว แสงอาทิตย์ที่สว่างเจิดจ้าหลังจากสายฝนที่ตกอย่างหนักเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาจางหายไปปลุกให้หานเฟยฉีตื่นมิได้ แต่ที่เขาตื่นขึ้นมาเพราะสัมผัสว่องไวที่ถูกจับที่ข้อมือด้านซ้ายแล้วจับพลิกให้มันหงายขึ้น พอลืมตาขึ้นมาจึงพบกับแม่หนูตัวกลมแก้มแดงระเรื่อมีเรียวปากจิ้มลิ้มกับดวงตาเรียวสวยราวดวงตาของนางพญาหงส์ที่ถอดแบบมาจากมารดาของนาง ราวกับเผยหว่านอีถูกย่อขนาดลงก็ปรากฏอยู่ด้านเตียงที่เขานอน“เจ้า...ทราบได้อย่างไร? ...”ในชีวิตนี้นอกจากคนสนิทและพี่ชายทั้งสอง ก็แทบไม่เคยมีผู้ใดแลเห็นใบหน้าจริงของเขามาก่อน แล้วเหตุใดเด็กหญิงตัวน้อยที่ได้พบกับเขาอย่างใกล้ชิดที่สุดก็ห่างกันราวสี่ก้าวนางจึงจดจำเขาได้?“นี่เช่นไร” เผยหว่าหวาที่อยากรู้ว่าท่านพ่อใหม่ที่ท่านแม่จ๋านั้นไปเก็บมาจากแปลงผักให้แก่นางจะมีหน้าตาอย่างไร พอกินข้าวเสร็จแล้วจึงขอมาดูหน้าสักหน่อย เพราะในความคิดของเด็กหญิงวัยสี่ขวบก็คือหากมารดายอมให้บุรุษใดมานอนบนเตียงของพวกนางนั่นหมายความว่าท่านแม่จ๋ารับบุรุษผู้นั้นมาเป็นบิดาคนใหม่ให้นาง แล้วเผยหว่าหวาจึงต้องเร่งมาตรวจสอบสักหน่อยว่า