Todos os capítulos de ข้ามภพมาเป็นแม่ค้าลูกติด: Capítulo 31 - Capítulo 40

“ได้โปรดท่านเจียงไท่เว่ย...ท่านราชบุตรเขยใหญ่ ท่านจะสังหารข้า จะทำร้ายทุบตีข้าเช่นไรย่อมได้ทั้งหมด แต่ได้โปรดอย่างสังหารท่านแม่กับลูกสาวของข้าเลยฮือ…ข้ายอมแล้ว ท่านจะส่งข้าไปที่ใดข้าล้วนยอมท่านทั้งสิ้นเจ้าค่ะ ขอเพียงละเว้นชีวิตลูกสาวกับท่านแม่ของข้าเท่านั้น”เผยหว่านอีในสภาพยับเยินวิงวอนบุรุษหน้าตานับว่าหล่อเหลาจัดผู้หนึ่งด้วยน้ำเสียงสั่นระริก ส่วนสายตานั้นก็เหลือบไปมองทางเด็กหญิงกับมารดาอย่างเพียรพยายามจะปลอบโยนคนทั้งสองทั้งที่ตนเองนั้นสติใกล้จะสิ้นเต็มทน ซึ่งภาพดังกล่าวช่างน่าหวาดกลัวและเหมือนกันนางกำลังเผชิญหน้ากับเจียงซู่ผู้อำมหิตจริงจังมิใช่เพียงนางนั้นฝันไปด้วยพิษไข้แม้แต่น้อย และภาพที่บังเกิดขึ้นนั้นก็คือภายในบ้านหลังเล็กแห่งนี้ไม่ผิดไป นี่มันเกิดอันใดขึ้นนางกำลังฝันถึงอนาคตเช่นนั้นหรือ?เผยหว่านอีหรืออดีตคือเดือนจรัสไม่ทราบว่าตนเองกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งใดอยู่กันแน่ ภาพดังกล่าวนั้นมันจะเกิดขึ้นจริงหรือ แล้วเจียงซู่จะทำร้ายบุตรสาวกับมารดาของนางเพื่อหวังข่มขู่ให้นางไปเป็นสายลับ ไปเป็นไส้ศึกยังดินแดนต้าซ่งเชียวหรือนี่???“นั่นคือความจริงที่ข้าอยากจะให้แม่นางเดือนจรัสได้ทราบทั้งหมด

“ใช่!” จวงฉีเยว่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ถึงความฝันอาจจะไม่เป็นจริงสิบส่วน แต่ความจริงตรงหน้าที่หานฉีหลินนั้นยอมบอกแก่นางอย่างไม่ปิดบังมันก็เป็นจริงมาแล้วหนึ่งสิ่ง บุรุษตรงหน้าไม่ธรรมดา หนึ่งเขายอมรับว่าเป็นนายท่านหาน สองเขาไม่อ้อมค้อมเลยว่าตนเองคือผู้ใด ทั้งที่หากนางมิใช่คนดีหรืออย่างน้อยความผูกพันกับอดีตสามีเช่นเฉินเย่เจายังคงอยู่เป็นเขาที่จะอันตรายอย่างยิ่ง“ได้ อีกสามวันท่านและข้าเรามาแต่งงานกัน!” เขายังกล้าจะเทมาให้นางจนหมดหน้าตักแล้วคนที่ไม่เหลือสิ่งใดนอกจากมารดากับบุตรสาวและชีวิตตนเองยังต้องคิดมากสิ่งใดได้อีก เขาต้องแบกรับกี่หมื่นกี่แสนชีวิตในมือ แต่นางมีเพียงสามชีวิตเท่านั้นยังจะกลัวสิ่งใด หากความฝันนั้นเป็นจริง เฉินเย่เจาคือปีศาจร้ายแม้แต่บุตรสาวของมันเองยังไม่ละเว้น...จงเลือกเขา...เสียงของจวงหว่านหนิงนั้นยังดังก้องอยู่เต็มสองหู ไม่สิ...ดังก้องอยู่ในสมองของนางไม่จางหายไป การนางยอมแต่งงานกับหานฉีหลินหรือนายท่านหาน ยอมรับว่าภายในใจยังไม่รู้จักความรัก แต่ครั้งหนึ่งร่างกายนี้ก็จำยอมแต่งงานเพราะผู้อื่นบงการผู้อื่นตัดสินใจแทนมาแล้วจนจวงฉีเยว่ในอดีตต้องตายจากไป ไม่พอยังมีจวงหว่

“ข้าจะบอกเจ้าก่อนที่เราจะร่วมห้องหอกันว่า…ข้าเป็นชินอ๋องแห่งต้าซ่งมีชีวิตชาวบ้านชาวเมืองฝากเอาไว้กับข้านับแสนนับล้าน ดังนั้นในห้องหอข้าเป็นสามีของเจ้า แต่ภายนอกข้าคือชินอ๋อง คือ ‘นายท่านหาน’ หากไม่อ่อนหวานเอาใจสตรีไม่เก่งถนอมหยกยกย่องบุปผาไม่ดีเท่าบุรุษอื่น แต่…ข้าก็จะเป็นสามีที่ดีที่สุดของเจ้าให้จงได้นะฉีเยว่”หานเฟยฉีนั้นกล่าวไปพลางเขาก็จับปลายคางเรียวให้นางเงยหน้าขึ้นมามองประสานสายตากับตนเองไปพลาง จนจวงฉีเยว่นั้นใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด ยังโชคดีว่าในยามนี้ค่ำมืดมีเพียงแสงเทียนไขกับแสงจันซากลางฤดูฝนหม่นมัวเพียงเท่านั้น มิเช่นนั้นนางก็คงได้เคอะเขินอีกฝ่ายไปมากกว่านี้เสียเป็นแน่หากมีแสงสว่างเจิดจ้าไปมากกว่านี้“ข้าสัญญาว่าจะเป็นภรรยาที่ดี จะเป็นมารดาที่ดี จะอยู่ข้างหลังท่าน จะไม่ทำให้ท่านลำบากใจ จะให้เกียรติท่านและส่งเสริมท่านในทุกทางไม่ว่าจะลำบากหรือยากดีมีจนเพียงใด กับสุดท้าย….ข้าจะภักดีต่อท่านตลอดไปจวบจนสิ้นลม”จวงฉีเยว่มิได้พูดจามั่วซั่ว แต่ทุกคำพูดนางกลั่นกรองมันออกมาอย่างดีจากใจและสมอง วันนี้นางเลือกเขาแล้วนางจะไม่ยอมหันหลังกลับไปหาเฉินเย่เจา นางก็จะจงรักภักดีต่อเขาตลอดไปให้ความตายมา

“เจ้ากัดมือของข้าเอาไว้สิ...เจ้าเจ็บข้าก็พร้อมจะเจ็บไปด้วยกัน” ความเจ็บปวดมิอาจทำหญิงสาวน้ำตาหยด แต่คำพูดกับการกระทำแล้วยังเป็นสายตาอันจริงจังจริงใจพร้อมกับสันมือแกร่งที่มาจดจ่ออยู่ตรงหน้าต่างหากที่นางซาบซึ้งน้ำใจของเขาจนน้ำตาไหล นางจะจดจำค่ำคืนนั้นไปจวบจนลมหายใจสุดท้ายไม่มีวันลืมได้ลงเป็นแน่ เพราะนางคาดว่าหากตนเองอ้าปากออกไปกัดสันมือของหานเฟยฉีจริงก็คงฝากแผลเป็นให้อีกฝ่ายติดกายไปตราบนานเท่านานเช่นกัน!“อึ๊ก!!!” ถึงตั้งใจแล้วว่าจะทนให้ไหว แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็บีบแก้มของนางจนอ้าปากออกแล้วจึงส่งฝ่ามือเข้าไปในปากพอเขากดกายแกร่งแห่งบุรุษฝากฝังลึกผ่านด่านพรหมจรรย์ของหญิงสาวเข้าไปได้ ร่างกายของนางก็ตอบสนองเผลอกัดเขาไปเต็มแรงจนกลิ่นคาวเลือดในคราวนี้เผยหว่านอีคิดว่ามาจากมือแกร่งมากกว่าจะเป็นส่วนบอบบางของนางที่เจ็บปวดราวถูกมีดคมกรีดแยกออกจากกันจนร่างแบ่งออกเป็นสองส่วน“ถึงเจ้าจะแต่งกับข้าด้วยสาเหตุอันใดก็ช่าง แต่สำหรับข้าที่เลือกแต่งกับเจ้าไม่สนอันใดทั้งสิ้น จะธรรมเนียมมากมายอันใดของต้าซ่งหรือหนานฉู่ก็ตาม ทุกสิ่งก็เพียงแต่ข้า...รักเจ้า...สองคำนี้เท่านั้น จงรู้เอาไว้อีกหมื่นอีกล้านเหตุผลล้วนเป็น

“ใช่ เจ้าคงพอทราบอะไรมาบ้างกระมังเรื่ององค์หญิงใหญ่แซ่จ้าวผู้นั้น นางไม่ธรรมดานักหรอก” กล่าวแล้วเขาจึงเอนกายพิงตรงต้นเสาของเตียงแล้วเอ่ยตอบภรรยาน้ำเสียงเรียบเรื่อยจนแยกไม่ออกว่าเขาอยู่ในอารมณ์ใด หญิงสาวหันกลับมานั่งพับเพียบในท่าเทพธิดา ภายในใจนั้นก็ถามตนเองว่านี่หรือไม่ดวงจิตของเผยหวานหนิงมาตักเตือนให้นางเลือกบุรุษผู้นี้หรือไม่ การศึกใหญ่กำลังจะมาเยือน แล้วนางจะถูกเจียงซู่ใช้เป็นหมากโดยมีมารดากับบุตรสาวของนางเป็นตัวประกันบีบคั้นให้นางไปเป็นสายลับสายสืบให้แก่ฝ่ายหนานฉู่เช่นในความฝันคราวนั้น“เอาความจริงมาคุยกันดีหรือไม่ หากพี่ฉีทราบอันใดมาบอกแก่หว่านอีตั้งแต่ต้นอาจจะพอร่วมมือร่วมใจกันแก้ปัญหาได้ ถึงการเมืองนั้นสตรีในห้องหอไม่สมควรยุ่งเกี่ยวก็จริง แต่ว่าการเมืองจะทำให้ภายในบ้านของพวกเราเดือดร้อนหว่านอีก็อยากทราบมิใช่ต้องการนำไปขยายต่อแน่นอนเจ้าค่ะท่านพี่ได้โปรดวางใจ” เผยหว่านอีนั้นไม่ทราบหรอกว่าตนเองจะสามารถพูดจาเกลี้ยกล่อมให้คนเช่นชินอ๋องแห่งต้าซ่งเชื่อใจของตนเองได้เพียงเท่าใดแต่อย่างน้อยหญิงสาวก็ต้องการจะยืนยันความฝันของตนเองว่าแท้ที่จริงนางเลอะเลือนกินมากฝันมากไปหรือเพราะไข้ขึ้นสูงจ