Todos os capítulos de ข้ามภพมาเป็นแม่ค้าลูกติด: Capítulo 21 - Capítulo 30

“แต่ท่านแม่กับท่านพ่อเมื่อก่อนก็มิได้นอนห้องเดียวกันทุกคืน เท่าที่ข้าจำได้อืม...ไม่เห็นท่านพ่อไปนอนกับพวกเราเลย เอาแต่ไปนอนที่เรือนอื่นเสียส่วนใหญ่ มาที่เรือนของเราก็เพียงแค่กินข้าวเท่านั้นนี่เจ้าคะ ไม่รู้แหละเสี่ยวหว่าชอบท่านพ่อฉีหลิน ท่านแม่จ๋าต้องเอาเขามาเป็นท่านพ่อใหม่ให้เสี่ยวหว่า แล้วก็ต้องมีน้องให้เสี่ยวหว่าด้วย”คราวนี้เผยหว่านอีไม่ได้อ้าปากค้างอย่างเดียวแล้ว ทว่าหญิงสาวถึงกับตาเหลือกเลยทีเดียว กับประโยคแก่แดดแก่ลมที่จะให้นางกับคุณชายฉีหลินผู้นั้นมีน้องให้กับตนเอง...ลูกหนอลูก จะฉลาดก็สมควรไปฉลาดเรื่องอื่นมิได้หรือไร? ...“หว่านอีปล่อยเสี่ยวหว่าไปเถิด นางชอบเขามาก ขนาดเจียงซู่บิดาโดยแท้นางยังไม่กล้าเข้าใกล้ แต่นี่เสี่ยวหว่าป้วนเปี้ยนอยู่กับเขามาตั้งแต่ตื่นนอน จิตใจเด็กนั้นบริสุทธิ์เขาทราบโดยสัญชาตญาณนะว่าผู้ใดเป็นคนดีผู้ใดคือคนเลว อีกอย่างพอหายดีเขาก็คงจะจากไป ในยามนี้เขายังอยู่ก็ให้เสี่ยวหว่าได้มีพ่อที่ดีสักหลายวันหน่อยย่อมไม่เสียหายอันใด คุณชายฉีเองเขาก็มิได้กล่าวอันใดออกจะเอ็นดูเจ้าตัวดีของเราด้วยซ้ำ”นางเฉียวซื่อกล่าวกับบุตรสาวแล้วยิ้ม แต่เผยหว่านอีนั้นอยากจะยิ้มก็ไม่ออกอย

นางพยายามโน้มน้าวอีกฝ่ายด้วยคำพูดแสนหวาน อธิบายด้วยเหตุด้วยผลอย่างดี ด้วยใจจริงนั้นอยากเหลือเกินที่จะให้มารดานั้นยอมรักษาดวงตาให้หายเพราะมันยังมีโอกาสที่จะหาย แต่พอนางอธิบายจริงจังนางเฉียวซื่อนั้นก็แสร้งเดินหนีบอกว่าจะไปหาเผยหว่าหวาเสียอย่างนั้น“โธ่…ท่านแม่ ข้าขอร้องสักครั้งจะมิได้เชียวหรือเจ้าคะ?”เผยหว่านอีนั้นถึงกับคุกเข่าลงไปกอดเรียวขาผ่ายผอมของมารดาเอาไว้ นางอยากให้มารดานั้นหายขาด อยากให้ท่านนั้นมองเห็น เรื่องเงินนางคิดว่าตนเองหาได้ นางมีกำลังวังชา นางมีสมอง ที่สำคัญกว่าสิ่งใดนางมีกำลังใจจากลูกและมารดาแถมภพชาตินี้ร่างกายของเผยหว่านอีก็สมบูรณ์แข็งแรงทุกอย่าง นางจึงไม่กลัวความยากจนอันใดทั้งสิ้นเพราะนางนั้นทราบดีถึงความสามารถของตนเอง“เผยหว่านอี!”หญิงสูงวัยมิคาดว่าบุตรสาวคนเล็กของตนในยามดื้อดึงก็ไม่ต่างจากตนเองเลยนางจึงดุเข้าให้ แต่เผยหว่านอีไม่ยอมปล่อย ซึ่งเผยหว่าหวาได้ยินเสียงของมารดากับท่านยายดังอยู่ด้านนอก หลังจากเด็กหญิงกำลังนั่งป้อนน้ำให้แก่ท่านพ่อใหม่ขอตนเองอยู่ก็กระโดดลงจากเตียงวิ่งดุ๊กดิ๊กตรงไปสวมกอดเรียวขาของท่านยาย ช่วยท่านแม่จ๋าของตนเองอีกแรงอย่างคิดว่านางเช่นไรก็จะอยู

นางโค้งกายแล้วเร่งไปทำงานซึ่งแสนจะล้นมืออย่างรีบร้อน เพราะข้าวของนั้นล้างสะอาดแล้วก่อนจะออกไปร่วมประชุมที่ลานกลางบ้านของท่านนายบ้านถานแล้ว บัดนี้บ่ายแก่จัดมากแล้วนางจะต้องหมักแป้งซาลาเปากับหมักหมูกุ้งและเนื้อปูสำหรับเอาไว้ทำไส้ขนมจีบ พอเสร็จแล้วนางก็ยกตะกร้าสานไม้ไผ่ขึ้นรถเข็นแล้วตรงเข้าสวน คาดว่าคงจะไปตัดผักหรือถอนผักที่สามารถเก็บเอาไว้ในช่วงเย็นได้ หานเฟยฉีมองเห็นผ่านบานหน้าต่างแล้วก็ยิ่งอดจะชื่นชมหญิงสาวเสียมิได้ ต้องเก่งและแกร่งถึงเพียงใดกันเล่าจึงเลี้ยงลูกสาวตัวน้อยกับมารดาพิการดวงตามืดมนเพียงตัวคนเดียวเช่นนี้ได้สองวันมานี้เขามองเห็นตลอดว่าสตรีเช่นเผยหว่านอีไม่เคยหยุดนิ่ง นางทำงานแทบไม่มีเวลาพักผ่อนด้วยซ้ำ นอนดึกแล้วยังต้องรีบตื่นตั้งแต่เช้ามืด นางมีงานมากล้น ทำด้วยตนเองไม่เคยปริปากบ่น แล้วยังไม่เคยแสดงความไม่พึงใจกับบุตรสาวหรือมารดาเลย ซึ่งคนเราบางครั้งเหนื่อยมากก็มีแสดงอารมณ์หงุดหงิดออกมาบ้าง ยิ่งกับเด็กวัยขนาดเผยหว่าหวานั้นกำลังพูดกำลังซุกซนชอบถามนั่นสงสัยนี่ แต่เผยหว่านอีกลับพูดจากับบุตรสาวด้วยดี ตอบทุกคำถามที่เด็กหญิงถามไม่มีดุด่าหรือตวาดใส่เด็กหญิงเลย กับมารดานั้นก็พูดจาด้

หญิงสาวเผลอกายทรุดนั่งแล้วถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า รู้แจ้งก็ในวันนี้เองว่าชีวิตเกษตรกรนั้นก็มิได้ง่ายดายเอาเสียเลย กำลังใจหดหายจากพริกที่จะเก็บไปขายนำเงินเข้าบ้านกลับกลายมาเป็นเช่นนี้เด็กสาวที่อายุจริงของนางก็เพียงสิบหกปีเต็มใกล้จะสิบเจ็ดถึงกับสมองตายคิดอะไรไม่ออกไปครู่ใหญ่ หญิงสาวนั่งเท้าปลายคางมองต้นพริกอย่างคิดไม่ตกว่าจะแก้ไขปัญหาเชื้อราที่กำลังทำลายผลผลิตพร้อมจะเก็บออกขายของตนเองเช่นไรดี?“เฮ้อ!...”หญิงสาวถอนหายใจทิ้งเสียงดังอย่างที่คิดอยากจะโยนความทุกข์ออกจากหัวสมองไปชั่วคราว จริงสินะเจอทางตันมันก็สมควรจะต้องหยุดแล้วถอยหลังไปตั้งหลักพร้อมสติแล้วจึงค่อยกลับมาแก้ไขมันใหม่ หากเชือกยิ่งยุ่งแล้วนางเอาแต่ใช้อารมณ์ทู่ซี้ที่จะแก้ให้ได้ทั้งที่ยิ่งแก้มันจะยิ่งยุ่ง ก็มิสู้หยุดแล้วถอยออกไปทำสิ่งอื่นสักครู่ย่อมดีกว่าหรือไม่?พอคิดตกเช่นนั้นหญิงสาวจึงวางมือจากพริกแล้วหันไปเก็บมะเขือแทน โยนความทุกข์สาหัสนั้นทิ้งไปชั่วคราวเร่งเก็บมะเขือลูกอวบอั๋นจนได้พอกับปริมาณที่ท่านพ่อครัวใหญ่สั่งมา นางจึงจัดแจงยกตะกร้ามะเขือนั้นขึ้นรถเข็นแล้วเริ่มกลับมาตัดผักชนิดอื่นต่อ เช่นถอนแคร์รอต ถอนหัวไชเท้า ตัดผักก

“มิทราบว่าคุณชายจะออกไปนั่งด้านนอกกับท่านแม่ของข้าหรือไม่” พอช่วยเขาทำธุระส่วนตัวจนเสร็จ รายต่อไปย่อมเป็นบุตรสาวที่นางเพียงคอยสอนให้เด็กน้อยฝึกช่วยเหลือตนเองเท่านั้น เพราะเผยหว่าหวาเติบโตขึ้นทุกวัน หากไม่ฝึกนางจะต้องเหนื่อยหนักเป็นแน่ พอจัดการทุกสิ่งภายในบ้านครบหมดสิ้นนางจึงเร่งกินข้าวแล้วออกไปร่วมกับผู้อื่นเพื่อถอนหญ้าใช้แรงงานคืนกลับ“ท่านแม่จ๋าให้เสี่ยวหว่าไปช่วยดีหรือไม่” ฟังคำพูดของบุตรสาวแล้วหญิงสาวถึงกับน้ำตาซึม ถึงจะมาเป็นเผยหว่านอีไม่นาน แต่ต้องยอมรับอย่างไม่อายว่าเด็กสาวที่อายุจริงเพียงสิบหกปีนั้นมันหนักหนาสาหัสอย่างยิ่ง ต้องเลี้ยงเด็กหนึ่งคน ต้องดูแลหญิงชราตาพิการอีกหนึ่งคนมันยากยิ่งกว่ายาก นางต้องใช้พลังใจมิใช่ธรรมดาและหนึ่งซึ่งคอยเติมเต็มกำลังใจก็คือเด็กน้อยที่มีฐานะเป็น ‘ลูก’ ตรงหน้านี่เอง“มานี่มา...” หญิงสาวทรุดกายลงนั่งยอง ๆ พลางอ้าแขนสองข้างกางออกรอให้ร่างกลมวิ่งเข้ามาให้นางกอดและฟัดหอมแก้มกลมดังผลลูกท้อนั้นเสียหลายครั้ง“อยู่บ้านดูแลท่านยายกับท่านพ่อบุญธรรมนะเด็กดีของแม่จ๋า เพียงเท่านี้เสี่ยวหว่าก็ช่วยแม่จ๋าได้มากมายแล้วเด็กดี” นางจูบฟัดแก้มของ ‘ลูก’ ที่ตนเองไม่ได้อ