บทนำ

บรรยากาศหนาวเย็นทำให้เดือนจรัสเริ่มรู้สึกตัวตื่นมาจากความทุกข์ทรมานที่ต้องอดทนนอนเป็น ‘ซากเน่า’ นับจากหนึ่งเดือนก่อนที่ป้าสะใภ้กับลุงได้ใช้เงินมรดกของเธอกันอย่างสบายมือ แต่กลับทอดทิ้งไม่ดูแลเธอผู้เป็นเจ้าของเงินทอง บ้านและ ทุกสิ่งทุกอย่างเลยมานานนับเดือน

"ท่านแม่...ท่านแม่..."

เสียงหวานใสของเด็กหญิงวัยไม่น่าจะเกินห้าขวบดังมาจากดินแดนไกลแสนไกล เดือนจรัส เด็กสาวผู้ป่วยติดเตียงจะลุกนั่งหรือเดินยังไม่ได้จึงค่อย ๆ ขยับเปลือกตาลืมขึ้นมาอย่างเนิบช้า

"ท่านแม่!...ท่านยายเจ้าคะ ท่านแม่ลืมตาขึ้นมาแล้วเจ้าค่ะ"

...เสียงดังจากที่ไหนกัน?...

นั่นคือสิ่งแรกที่เดือนจรัสพยายามนึก เพราะที่บ้านคุณลุงกับคุณป้าของเธอไม่มีเด็กเลยสักคน ทว่ายังไม่ทันหายสงสัย เด็กสาวที่ขนาดปลายนิ้วยังกระดิกเองแสนยากเย็น หากแต่ในเวลานี้เดือนจรัสกลับยกแขนยกมือขึ้นมาขยี้ตาได้อย่างสบาย

ดวงตาที่ยังตื่นไม่เต็มตาจึงลืมโพลงขึ้นมาทันควัน จากนั้นไม่ใช่เพียงแขนแต่ขาสองข้างก็ยังขยับยกขึ้นมากอดหัวเข่าได้หรือขนาดเธอลองลุกขึ้นมานั่งเดือนจรัสก็ทำได้!?

...นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?...

"ท่านแม่ตื่นแล้ว หิวหรือไม่ จะดื่มน้ำไหมเจ้าคะ"

ภาพของเด็กหญิงวัยห้าขวบที่ปีนเตียงขึ้นมาแล้วเอื้อมเอามืออวบอั๋นนั้นจับไปตามแก้ม ตามลำคอ และเรียวแขนจนไปถึงมือเรียวสวยแต่หยาบกระด้างไม่น้อยบอกแก่เดือนจรัสได้ดีว่ามือคู่นี้คงผ่านการทำงานหนักมาไม่น้อย

"ท่านแม่หรือ?...ข้าคือแม่ ส่วนเจ้าคือลูกอย่างนั้นหรือ!?"

เดือนจรัสรับน้ำจากถ้วยที่มือเล็กกลมป้อมนั้นเทใส่มาจนเต็มถ้วยขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแล้วจึงค่อยพึมพำออกไปอย่างไม่ตั้งใจถามเด็กหญิงตรงหน้า เธอคล้ายจะทบทวนแล้วถามตนเองมากกว่า

"ใช่ นี่ข้าเผยจื่อจิง บุตรสาวของท่านแม่กู้หวั่นหนิง หลานของท่านยายเผยจ้าวอิงเจ้าค่ะ" เด็กหญิงกล่าววาจาชัดถ้อยชัดคำ แต่ที่สะดุดหูก็ตรงที่เด็กแก้มเป็นพวงผู้นี้นางมิได้เอ่ยนามของบิดาเลย

"เจ้าออกไปวิ่งเล่นด้านนอกก่อนไปจื่อจิง ขอแม่นอนพักอีกหน่อย"

"ได้เจ้าค่ะ จื่อจิงจะไปช่วยท่านยายเด็ดผักก่อนนะเจ้าคะ ท่านแม่นอนพักอีกสักหน่อยเผื่ออาการป่วยไข้จะได้หายเร็วขึ้น"

เด็กหญิงตัวอวบว่าง่ายปีนลงจากเตียงไปแล้วก็ปิดบานประตูให้นางอีกด้วย ความจริงเดือนจรัสไม่ได้จะนอนต่อ หากแต่ว่าสาวน้อยกำลังจะคิดทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตนเองกันแน่

เธอคือนางสาวเดือนจรัส เทวารักษา อายุสิบหกปี เมื่อสามเดือนก่อนระหว่างติดตามบิดากับมารดาไปทำงานที่ต่างจังหวัดแล้วรถก็เกิดอุบัติเหตุ บิดากับมารดาของเธอเสียชีวิตพร้อมกันในที่เกิดเหตุ ส่วนเธอบาดเจ็บสาหัส สุดท้ายกลายเป็นคนป่วยอัมพาตตั้งแต่ลำคอนั้นลงไป แต่เพราะเงินชดเชยกับเงินประกันต่าง ๆ มากมาย คุณลุงผู้เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของบิดาเลยเข้ามาขอเป็นผู้รับผิดชอบดูแลเธอซึ่งมีอายุเพียงสิบหกปี ทว่าพอสามเดือนผ่านไปคนเป็นลุงนั้นยกหน้าที่ให้ป้าสะใภ้ดูแลเดือนจรัสแทนตนเอง

หากแต่คนเป็นคุณป้าสะใภ้ทนเช็ดฉี่ เช็ดอึ อาบน้ำ และเปลี่ยนแพมเพิร์สให้เธอไม่ไหว นานเข้าก็ปล่อยปละละเลยจนเธอเป็นแผลกดทับและสุดท้ายก็ติดเชื้อแต่กลับไร้คนเหลียวแล เธอจึงตายลงอย่างน่าอนาถในสภาพแผลมีหนอนชอนไชทั้งที่ตนนั้นยังหายใจอยู่

นึกมาถึงตรงนี้เด็กสาวก็น้ำตาไหลรินคิดว่าที่ตายจากมานั้นถือว่าพ้นทุกข์หมดเวรหมดกรรมไปเสียที แล้วตอนนี้เล่า?

เธอหลับตาคิดทบทวนถึงอดีตของร่างกายนี้ ‘กู้หวั่นหนิง’ บุตรีของกู้ไท่เว่ยลำดับที่หก พออายุสิบห้าปีก็ถูกจับแต่งงานออกไปกับแม่ทัพ ‘เซี่ยหงอี้’ แต่ผ่านไปสามปีบิดาของนางตายจาก พี่ชายคนโตจึงเป็นผู้สืบทอดดูแลสกุลกู้ต่อไป ส่วนนางแต่งงานแล้วจึงเหมือนตัดขาดกันไปกับสกุลกู้ อีกทั้งยังโชคร้ายแม้นสามีหน้าที่เจริญก้าวหน้าก็จริง แต่เขารูปงามจนไปถูกตาต้องใจ ‘องค์หญิงใหญ่โอวหยางเพ่ยเพ่ย’ เข้า นางที่เป็นเพียงสตรีธรรมดาจึงถูกหย่าขาดแล้วขับไล่ออกจากเมืองหลวงในอีกสามปีต่อมา ไม่สิเรียกว่าขับไล่นางกับลูกสาวของเขาและแม่ยายตาบอดมาไกลถึงชายแดนของเจียงซูเลยด้วยซ้ำ

กระนั้นก็ยังโชคดีที่มารดาของสามียกที่ดินสิบหมู่กับบ้านหนึ่งหลังที่เมืองจิ้งโจวพร้อมเงินอีกสองพันตำลึงเงินให้แก่นางมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่เพราะตลอดชีวิตเคยสบาย ครั้นต้องมาตกระกำลำบากเดินทางรอนแรมจากเมืองหลวงร่วมสามเดือน ร่างกายนี้จึงเจ็บป่วยสุดท้ายก็ตายลง แล้วจะด้วยเหตุใดเดือนจรัสก็สุดจะทราบได้ว่าเหตุใดเธอจึงข้ามภพข้ามมิติมาอยู่ในร่างของหญิงหม้ายวัยยี่สิบปีแสนอาภัพคนนี้ไปได้?...

ภพชาติเก่านางพิการตายทั้งเป็นก็ผ่านมาแล้ว ดังนั้นหากคิดให้ดีร่างกายนี้ยังมีมือมีเท้าครบ สมองก็มี ทั้งยังมีบ้านกับที่ดิน แล้วก็มีเงินติดตัวอยู่บ้าง ดังนั้นต่อไปนี้กู้หวั่นหนิงก็คือนาง และนางก็คือกู้หวั่นหนิง มีแค่ลูกสาวตัวน้อยกับมารดาผู้พิการตาบอดย่อมไม่เกินความสามารถ ส่วนผัวเก่าเฮงซวยได้ดีแล้วลืมภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากก็อย่าไปใส่ใจมันอีก นับจากนี้ไปนางจะขอสู้...

...สู้ในฐานะหญิงหม้ายลูกติดมันนี่แหละ!...

บอกแก่ตนเองเช่นนั้นเสร็จนางก็จึงลุกขึ้นจากเตียงนอนเก็บพับผ้าห่มและเครื่องนอนจนเรียบร้อย ถึงจะยังมีอาการมึนหัวเล็กน้อยอาจเป็นเพราะร่างนี้เป็นไข้จนตาย ซึ่งก็ตรงกันกับกายเดิมที่ตายลงเพราะพิษจากแผลกดทับหรือเปล่านะเธอจึงมาอยู่ในร่างนี้ก็เป็นไปได้

ก้าวแรกที่พ้นออกมาจากห้องนอนเก่าโทรม อากาศหนาวที่พัดมาปะทะกายจนเดือนจรัสหรือบัดนี้ก็คือ ‘กู้หวั่นหนิง’ หญิงหม้ายสามีหย่าให้รู้สึกหนาวสะท้านจนนางต้องยกแขนขึ้นมากอดอกของตนเองจนแน่น ภาพด้านนอกมีเพียงแต่บ้านสภาพเก่าโทรม ที่หากถึงหน้าฝนเกรงว่าจะหาช่องหลบสายฝนมิได้เสียเป็นแน่ ถูกหย่าขาดแล้วขับไล่ออกจากเมืองก็ว่าย่ำแย่แล้ว ทว่านี่เขากลับขับไล่นางและบุตรสาวของเขาโดยแท้มาไกลถึงชายแดนทางเหนือเช่นนี้ ต้องเป็นบุรุษประเภทใดกันนะ

“หวั่นหนิงเจ้าตื่นเสียที”

เสียงของสตรีวัยห้าสิบกว่าปีดังขึ้นมาพร้อมกับที่เด็กหญิงตัวอวบจับที่จูงมือของหญิงชราหรือก็คือ ‘ท่านยาย’ ที่มีดวงตาบอดแต่ไม่สนิทเดินเข้ามาจากภายนอกบ้าน หรืออันที่จริงมันคือ ‘กระท่อม’ กลางทุ่งหญ้ากว้างที่คงยากจะตัดเอามากินได้ เพราะนางกับลูกและมารดาตาบอดนั้นมิใช่วัวหรือควายจึงจะได้กินต้นหญ้าแทนข้าวปลาอาหารไปได้

“เจ้าค่ะท่านแม่”

นางตอบมารดาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเช่นเดิม ถึงจะแหบแห้งไปมากเพราะนางนอนเจ็บป่วย และตายจากไปเป็นครู่ใหญ่ย่อมไม่แปลกที่จะเสียงเปลี่ยนไป ทว่าสิ่งที่นางตกใจยิ่งกว่าก็คือที่แท้นางข้ามภพมาอยู่สถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร แต่ข้ามมาแล้วนางจะต้องอยู่ต่อไปให้ได้

เดือนจรัสหรือกู้หวั่นหนิงมองตรงไปที่เด็กหญิงผู้หนึ่งคนกับคนแก่ตาบอดอีกหนึ่งคนด้วยสายตาลำบากใจอย่างยิ่ง สามชีวิตกับ ‘บ้านใกล้จะพัง’ พร้อมที่ดินรกร้างสิบหมู่ นางจะพาทุกคนอยู่รอดไปอย่างไรดีเล่า?

คำถามเหล่านั้นวนเวียนอยู่ภายในใจอาจเกินสิบรอบนับจากตื่นขึ้นมาในร่างของ ‘กู้หวั่นหนิง’ ผู้นี้แล้ว ก็จะให้นางทำอย่างไรได้ข้ามมาแล้ว ได้ชีวิตใหม่แล้ว นางก็คงต้องเดินหน้าเพียงเท่านั้น ทว่ายามนี้ท้องเริ่มหิวก็ต้องหาของมากินให้อิ่มท้องเสียก่อนเป็นอย่างแรก

“จิงจิงเจ้าพาท่านยายไปนั่งรอก่อนเถิด แม่จะไปดูในห้องครัวเสียหน่อยว่ามีสิ่งใดพอจะให้พวกเราทำกินเป็นมื้อเที่ยงกันได้บ้าง”

คนเราท้องจะต้องอิ่มจึงจะมีพลังทั้งร่างกายและสมอง เด็กสาวในร่างของหญิงหม้ายลูกติดหนึ่งคนทำให้นางได้คิดว่าก่อนอื่นต้องหุงหาอาหารกินให้อิ่มท้องเสียก่อนจึงจะมีแรงกายแรงสมองไว้สู้ชีวิตต่อไป!