Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

เพราะในอดีตเขาทุ่มเทไปแต่ฝึกฝนทหารกับเคร่งครัดระเบียบวินัยเน้นให้ทหารเก่งกาจมากฝีมือโดยมองข้ามเรื่องปากท้องไปเสียสนิทไม่ใช่แค่เพียงเขาทว่าตั้งแต่อดีตที่ผ่านมาแม่ทัพใหญ่ไปจนถึงฮ่องเต้ล้วนทุ่มเทความสนใจไปที่ระเบียบวินัยกับความแข็งแกร่งของทหารเสียทั้งหมดส่วนเรื่องเสบียงก็ล้วนยกไปให้ฝ่าย ‘กองคลังเสบียงหลวง’ เป็นธุระจัดการให้ทั้งหมดทั้งสิ้นและแน่นอนว่าฝ่ายกองคลังเสบียงหลวงนั้นย่อมได้มาซึ่งเสบียงทั้งหลายจากการเก็บภาษีจากประชาชนของชาวต้าซ่งทั้งสิ้นพอวันนี้จวงฉีเยว่นั้นได้เริ่มการปรับเปลี่ยนที่ดินรกร้างว่างเปล่าภายในค่ายให้เป็นเสบียงหลวงภายในค่ายขึ้นมาเช่นนี้เขาจึงพบว่าในอดีตนั้นเขาและบรรพบุรุษล้วนมองข้ามสิ่งเล็กน้อยอันแสนจะยิ่งใหญ่เช่นเรื่องปากท้องไปอย่างไม่น่าให้อภัย ก็ปากท้องหิ้วจะเอากำลังใดมาเป็นทหารอันกล้าแกร่งไปได้เล่า?“แต่ปีนี้พอเท่านี้ก่อนเถิดหว่านหว่านเจ้านั้นอีกเพียงสามเดือนเศษเจ้าก็ใกล้จะคลอดแล้วข้าไม่อยากให้เจ้าเหน็ดเหนื่อยไปมากกว่านี้อีกแล้ว เจ้าไม่อยากอยู่นิ่งท่านพี่ไม่ขัดข้องแต่เรามาพบกันที่ครึ่งทางเช่นนี้เถิด เจ้าทำได้แต่ขอให้ทำเท่านี้ไปก่อน เท่าที่แลเห็นคาดว่าหากเก็บผลผลิตป

ยามเฉินก้าวผ่านมาจนใกล้ยามอู่แสงอาทิตย์แรงกล้าแล้วแต่เสียงของจวงฉีเยว่ยังมีให้ได้ยินว่าร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาเป็นระยะ บัดนี้เด็กน้อยจวงจื่อจิงหลับคอพับคออ่อนอยู่กับพี่เลี้ยงนางเฉียวซื่อเองก็ออกมานั่งรออยู่ด้านหน้าเรือนไม่มีทีท่าจะย้ายไปที่ใดทุกคนในจวนแทบจะมากองรวมกันอยู่หน้าเรือนของนายท่านและนายหญิงจนไม่มีที่ว่างจะให้ได้นั่งคนที่ร้อนใจบัดนี้หาใช่มีเพียงแต่หานเฟยฉีทุกคนที่รู้แจ้งว่านายหญิงเจ็บครรภ์ใกล้คลอดแต่ผ่านมาจนป่านนี้กลับไม่คลอดเด็กออกมาต่างก็ห่วงใยนายหญิงจิตใจไม่สงบเหล่าสตรีต่างเริ่มออกไปไหวพระขอพรให้นายหญิงของพวกตนและคุณหนูหรือคุณชายตัวน้อยทั้งสองคลอดออกมาอย่างปลอดภัยจากใกล้ยามอู่ก็ผ่านไปจนยามเว่ย หานเฟยฉีมิอาจทนรออยู่เพียงด้านนอกห้องได้อีกต่อไปฝ่ายนางเฉียวซื่อที่เคยสูญเสียทั้งพี่สาวและหลานสาวคนโตจากการคลอดบุตรมาแล้วถึงสองคนบัดนี้ก็ร้อนใจไม่ไหวต้องหลบไปสวดมนต์ยังหอพระโดยพาจวงจื่อจิงหวานสาวตัวน้อยไปร่วมสวดด้วย"ท่านยาย ท่านแม่และน้องจะปลอดภัยใช่หรือไม่เจ้าคะ?"บัดนี้เด็กน้อยเริ่มไม่ยิ้มแย้มดีใจอีกแล้วตรงกันข้ามเด็กน้อยนั้นมีแต่อารมณ์ห่วงใยมารดาและความรู้สึกผิดที่ตนเองเคยวิงวอ

ตอนที่37อุแว้! อุแว้! อุแว้!เสียงแผดจ้าของทารกน้อยดังกึกก้องแข่งกับเสียงกล่องศึกเป็นสัญญาณบอกกล่าวว่าศึกแรกนี้ฝ่ายของจวงฉีเยว่เอาชนะก้าวข้าวผ่านความตายมาได้แล้วหนึ่งด่าน พ่อบ้านใหญ่เหรินจางพอได้ฟังคำบอกเล่าก็เร่งกระจายข่าวออกไปเพียงไม่นานเสียงโห่ร้องอย่างยินดีก็ดังส่งต่อกันไปทั่วทั้งตัวเมืองของแคว้นเว่ยเสียแล้วมองได้เลยว่าบัดนี้ภายในใจของชาวบ้านยอมรับ ‘นายหญิง’ของพวกเขาแล้วจริงๆ จึงยินดีถึงเพียงนี้แต่ที่ดีใจจนหลั่งน้ำตาออกมาได้เห็นจะมีแต่หานเฟยฉีเท่านั้นแต่ดีใจในคราวนี้ยังนับได้ว่าไม่สุดเพราะในครรภ์ของจวงฉีเยว่นั้นยังเหลือเด็กน้อยอีกคนรอจะออกมาชมโลกในราตรีต้นยามจื่อขณะนี้อยู่อีกหนึ่งชีวิตนั่นเอง"ยินดีกับฝ่าบาทเอ่อ...นายท่านใหญ่ขอรับ จิ่วฉีเพิ่งมารายงานแล้วว่านายหญิงคลอดท่านชายน้อยออกมาเป็นคนแรกสำเร็จแล้วยินดีด้วย ยินดีอย่างยิ่งขอรับ"หลังจากกระจายข่าวดีออกไปภายนอกแล้วเหรินจางก็วิ่งมาคุกเข่าแสดงความยินดีกับผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินต้าซ่งด้วยใบหน้าปรีดาอย่างยิ่ง เพราะสำหรับหานเฟยหลงแล้วสามเดือนมานี้เขารู้แจ้งทุกสิ่งที่จวงฉีเยว่ลงมือทำแล้วทั้งสิ้น“ข้ายังดีใจไม่สุดหรอกหากน้องสะใภ้นั้นยังค

ตอนที่38วันคืนหมุนผ่านไปเร็วไวใช่น้อยเพราะหลังจากจวงฉีเยว่ผ่านพ้นความตายมาได้เมื่อครั้งคลอดบุตรฝาแฝด ‘ฉางเซิน’ และ ‘เฉินเซียว’ เด็กชายแซ่หานทั้งสองก็ผ่านมาครบหนึ่งเดือนแล้วหรืออันที่จริงเวลามันก็หมุนเวียนไปตามปกตินั่นแหละแต่ใครเล่าจะคาดการเลี้ยงเด็กฝาแฝดที่ตื่นก็พร้อมกันหิวก็พร้อมกันแม้แต่เวลาขับถ่ายอีกคนอึอีกคนกลับฉี่ออกมาพลังมีเท่าใดก็ไม่พอให้สองฝาแฝด ‘อาเซิน’ กับ’ อาเซียว’ สูบจริงๆอุแว้! อุแว้! อุแว้!ว่าแล้วเจ้าฝาแฝดคนพี่หรืออาเซินก็กรีดร้องออกมาหลังจากที่จวงฉีเยว่นั้นเพิ่งจะอุ้มเจ้าฝาแฝดคนน้องเช่นอาเซียวมาป้อนนมคนพี่ก็อาละวาดตามมาติดๆ จากร่างกายอวบอ้วนเมื่อเดือนก่อนบัดนี้ร่างกายของจวงฉีเยว่กลับผ่ายผอมลงอย่างรวดเร็วไม่พอขอบตายังดำคล้ำและใบหน้าก็อิดโรยอย่างยิ่ง“อาเซินอาละวาดอีกแล้วนะลูก” เป็นหานเฟยฉีที่เพิ่งกลับมาจากการประชุมทางการทหารก็ตรงดิ่งกลับมาหาทั้งลูกและภรรยาทันทีการศึกใหญ่ระหว่างหนานฉู่และต้าซ่งใกล้ปะทุบัดนี้แม้แต่ฮ่องเต้หานเฟยหลงนั้นก็ยังรั้งอยู่ที่แคว้นเว่ยไม่ได้กลับไปยังเมืองหลวงต้าซ่งไม่พอบัดนี้กำลังทหารยังถูกส่งมาที่ค่ายซ่างหานไม่หยุดแต่ที่น่าสงสัยสำหรับขุนนางภายใ

ตอนที่39งานเลี้ยงฉลองปีใหม่มาถึงแล้วเจ้าสองแฝดนั้นเลิกงอแงเอะอะลืมตาขึ้นมาก็แผดเสียงกรีดร้องจ้าดังก้องไปทั่วจวนอีกแล้วฉางเซินและเฉินเซียวไม่ติดมารดาและติดเต้านมของจวงฉีเยว่มากมายเหมือนช่วงแรกคลอดอีกแล้วดังนั้นแล้วงานเลี้ยงเฉลิมฉลองปีใหม่นี้นายหญิงของซ่างหานจึงลงไปควบคุมดูแลเรื่องอาหารการกินได้อย่างเต็มที่ทำให้ปีนี้เป็นงานเลี้ยงที่อบอุ่นและอิ่มหนำไม่ว่าจะเป็นทหารหรือครอบครัวของพวกเขา“ลำบากเจ้ามากจริงๆ นะฉีเยว่” หานเฟยหลงมองดูบรรยากาศโดยรอบก็อดจะกล่าววาจาชื่นชมและขอบอกขอบใจจวงฉีเยว่ไม่ขาดปากเสียมิได้เพราะผู้ใดจะทราบดีไปกว่าเขาและหานเฟยฉีบ้างว่าขวัญและกำลังใจของทหารก่อนออกรบนั้นสำคัญมากเพียงใดดังนั้นพอในวันนี้จวงฉีเยว่เข้าใจและทำทุกสิ่งโดยอ้างอิงคิดถึงครอบครัวทหารไม่ว่าจะยศต่ำเพียงใดหญิงสาวล้วนใส่ใจเท่าเทียมกันจึงทำให้ฮ่องเต้หนุ่มตื้นตันใจกับทุกสิ่งที่น้องสะใภ้ตั้งใจทำมาทั้งหมดทั้งสิ้นนี้จริงๆ“ฝ่าบาทกล่าวเกรงใจไปแล้วเพคะ ที่หม่อมฉันทำไปก็เพียงคิดว่านี่คือการฉลองปีใหม่ภายในครอบครัวเพียงแต่ครอบครัวของพวกเราออกจะใหญ่ไปสักหน่อยเท่านั้นเองเพคะ” ‘ครอบครัว’ คำนี้หากฟังจากผู้อื่นคงไม่รู้สึก