Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

ตอนที่30เรือนกายสูงใหญ่ของหานเฟยฉีก้าวเนิบช้าตามโจวเซินไปยังห้องหนังสือของอีกฝ่าย สายตานั้นก็คอยสังเกตบรรยากาศตลอดสองข้างทางเดินรวดเร็ว ทว่าเด็ดขาด ฟ่านเสินและฟ่านเฉินนั้นตามติดไม่ห่างส่วนแม่ทัพถานเจิ้งเองก็มองทุกสิ่งอย่างระแวดระวังเพราะหากจะกล่าวนี่คือการเดินเข้ามาในถ้ำพยัคฆ์หากผิดพลาดไปชีวิตของพวกตนล้วนไม่สำคัญแต่ชีวิตของชินอ๋องแห่งต้าซ่งนั้นมีค่าเทียมฟ้าพวกเขาเลยมิอาจประมาทได้“นายท่านหานเชิญ” พอมาถึงหน้าห้องหนังสือโจวเซินก็เชิญแขกคนสำคัญเข้าไปภายใน สภาพภายในนั้นมีบุรุษวัยใกล้เคียงกับโจวเซินสองคนและวัยใกล้เคียงกับหานเฟยฉีอีกสองคนรูปร่างกำยำนั้นพอจะคาดเดาได้ว่าทั้งสองคนหนุ่มนั้นน่าจะเป็นทหารผู้หนึ่งเป็นแน่ ฟ่านเสิ่นและฟ่านเฉินเตรียมกระบี่ทันทีแต่ หานเฟยฉียกมือส่งสัญญาณห้ามเอาไว้เสียก่อน“คนกันเอง คนกันเอง ขอนายท่านหานอย่าได้กังวลใจไปเลย” โจวเซินเร่งร้อนอธิบายเนื่องจากกลัวว่าแขกคนสำคัญของตนจะเข้าใจผิดแล้วการเจรจานี้อาจจบสิ้นลงไปโดยใช่เหตุเพราะในวันนี้เข้ากล้านัดคนของต้าซ่งนี่ก็เทียบได้ว่าเสี่ยงชีวิตทั้งตนเองและครอบครัวไม่น้อยเลย ทว่าหากให้เขาใจเย็นหลับหูหลับตาทนรับใช้คนชั่วเช่นเฉิ

ตอนที่31“ท่านพี่กลับมาแล้ว” จวงฉีเยว่นั้นต่อให้ครรภ์โตแต่ก็ไม่มากจนแทบเดินไม่ไหวเพราะนี่ก็เพียงเข้าเดือนที่หกเท่านั้นพอทราบว่าสามีกลับมาแล้วจึงไม่ยอมรอคอยเพียงในจวนเช่นที่เหรินจางพ่อบ้านใหญ่บอกกล่าวแต่นางให้ซัวถงและจิ่วฉีช่วยพยุงพาร่างที่เริ่มจะอวบอ้วนเอิบอิ่มมีน้ำมีนวลตามประสาคนท้องทั่วไปออกมานั่งเก้าอี้รอคอยหานเฟยฉีที่หน้าประตูจวนตั้งแต่หนึ่งชั่วยามก่อนที่ทหารยังด้านหน้าประตูเมืองมารายงานแก่นางว่าขบวนสินค้าของนายท่านหานได้ผ่านเข้าเมืองมาแล้วร้องทักทายสามีทันทีที่กายแกร่งโหนกายลงมาจากหลังอาชาตัวโต“!!!” แต่นางต้องตกใจอย่างยิ่งที่หานเฟยฉีไม่พูดไม่จาเดินตรงมาแล้วอุ้มตนเองที่อวบอั๋นและครรภ์โตราวกับนางซุกซ่อนแตงโมแก่เอาไว้ครึ่งลูกขึ้นมาแนบอกแล้วตรงนิ่งเข้าด้านในห้องพักส่วนตัวทันทีราวกับร่างของนางไร้น้ำหนักทั้งที่ความจริงไม่ใช่เลยคนติดตามรวมไปถึงบ่าวไพร่และเหล่าแม่ทัพนายกองที่มารอรับ ‘นายท่านหาน’ ต่างก็มองตามแล้วจึงหันมองหน้ากันปริบๆ ก่อนจะเป็นท่านพ่อบ้านใหญ่เหรินจางที่ออกปากไล่ทุกคนให้แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนกันไปเพราะท่านหัวหน้าพ่อบ้านหนุ่มใหญ่นั้นเข้าใจนายท่านหานดีกว่าใครนั่นเองก

ตอนที่32“หว่านหว่านคนดี” หลังจากวางกระโถนเก็บเข้าที่ซึ่งตั้งแต่ตั้งครรภ์จวงฉีเยว่ก็มักจะติดกระโถนเอาไว้ภายในห้องเสนอเนื่องจากบางวันตื่นนอนขึ้นมานางก็ยังมีอาการอาเจียนอยู่บ้างวันนี้จึงไม่ลำบากเมื่อต้องป่วนปาก หานเฟยฉีก็ทรุดกายลงนั่งแล้วจึงอุ้มกายอวบอั๋นขึ้นมานั่งบนตักแกร่งลูบไล้ใบหน้างามก่อนจะมาหยุดที่เรียวปากจิ้มลิ้มนิ้วโป้งแกร่งกดลงไปบนริมฝีปากของคนตัวอวบจนจวงฉีเยว่ที่อารมณ์กำหนัดกำลังพลุ่งพล่านอย่างง่ายดายจวงอเรียวปากขยับเอาลิ้นนุ่มออกมาหยอกล้อกับปลายนิ้วของสามีจนลำเอ็นที่เพิ่งปลดปล่อยออกมาแล้วหนึ่งน้ำพลันแข็งขันชูชันสู้กับสะโพกอวบอั๋นที่ขยายใหญ่เตรียมพร้อมสำหรับคลอดบุตรซึ่งหญิงสาวก็ไม่เสียเวลาเหนียมอายนางขยับสะโพกจนร่องรักแนบสนิทกับตัวตนที่แข็งขันผงาดสู้จนทั้งสองต่างเสียวซ่านไม่ต่างกันต่อให้จะยังมีเนื้อผ้าไหมกั้นขวางอยู่ก็ตาม“หว่านหว่านน้อยชุ่มฉ่ำแล้วเจ้าก็คง ‘คิดถึง’ ท่านพี่ใช่หรือไม่อา…ซี้ด…” หานเฟยฉีถูกภรรยา ‘ต้อนรับ’ กันเช่นนี้ก็ตื่นเตลิดจนแทบจะหักห้ามใจไม่ให้เผลอกระชากอารมณ์ของคนตัวกลมแล้วสอดแทรกกระแทกลำเอ็นเข้าไป ‘ทักทาย’ เจ้าก้อนแป้งน้อยทั้งสองให้ลึกสุดแก่นกายเสียเดี๋ยว

ตอนที่33เรียวลิ้นนุ่มกวาดลามเลียใบหูแกร่งของหานเฟยฉีอย่างรู้แจ้งถึงจุดอ่อนที่จะเพิ่มพูนอารมณ์กำหนัดของสามีแล้วนางก็ลากจุมพิตนั้นมายังมุมปากแกร่งนางจุมพิตเขาไปตามอารมณ์วาบหวามที่พุ่งสูงลิบลิ่วของตนเองนั่นกลับยิ่งทำให้หานเฟยฉีทะยานอยากเพิ่มพูนขึ้นมาทันทีจนคิดว่าในชีวิตนี้เขาคงยากจะหลุดพ้นไปเสียจากเสน่หาของภรรยาแล้วจริงๆ“โอ้ว...ดียิ่ง!” กายแกร่งสั่นไหวเพียงจวงฉีเยว่นั้นขยับเรียวลิ้นนุ่มลงไปทักทายตุ่มไตบนยอดหน้าอกตึงแน่นของเขาเท่านั้นลำเอ็นพลันขยายตัวแข็งขันแทบแตกออกเป็นเสี่ยงลำคอแกร่งหลุดเสียงครวญครางออกมามิขาดสายยิ่งจวงฉีเยว่ค่อยๆ ก้มต่ำลงไปใกล้จุดอ่อนไหวแห่งบุรุษเท่าใดเสียงคำรามกึกก้องราวกับพยัคฆ์บาดเจ็บกลับยิ่งดังกระหึ่มไม่หยุดจวงฉีเยว่จึงยิ่งได้ใจหญิงสาวกดจุมพิตลงไปต่ำเรื่อยๆ จนพบพานกับลำเอ็นแกร่งแข็งขันกำลังผงาดคล้ายกับจะท้าทายให้นางเร่ง ‘กำราบ’ ให้มังกรร้ายนั้นยินยอมยอมไม่คิดแข็งข้อต่อนางจนสิ้นหมดพิษร้ายในกายแกร่งเสียทีจวงฉีเยว่นั้นจึงไม่คิดไว้ไมตรีอีกต่อไปเรียวปากเล็กครอบลงบนหัวบานหยักราวเห็ดดอกใหญ่แล้วลิ้นนุ่มจึงค่อยซอกซอนทักทายรอยหยักนั้นอย่างใส่ใจจนเรือนกายแกร่งนั้นไหวยะเย

ตอนที่34ผ่านไปจนถึงกลางยามเว่ยรถม้าของคุณหนูใหญ่หานที่มีฟ่านเฉินไปรับก็กลับมาถึงจวนเด็กน้อยที่หลายเดือนก่อนยังตัวอ้วนกลมบัดนี้กลายเป็นเพรียวบางแลเห็นได้ว่าในอนาคตนั้นเด็กน้อยผู้นี้นั้นจะต้องมีความงามเด่นไม่เป็นรองผู้ใดเช่นกันได้ก้าวออกมาจากประตูรถม้าโดยมีชิงเหนี่ยวพี่เลี้ยงควบตำแหน่งองครักษ์รอรับอยู่ด้านล่าง“ท่านแม่กับท่านพ่อเล่าเจ้าคะท่านพ่อบ้านใหญ่เหริน” เด็กน้อยพบหน้าท่านพ่อบ้านใหญ่เหรินจางก็เอ่ยปากถามหาบิดาเลี้ยงและมารดาทันที ฝ่ายท่านพ่อบ้านใหญ่เหรินจางที่คาดเดาเอาไว้แล้วว่าคุณหนูตัวน้อยกลับมาจะต้องหิวโซจึงได้จัดเตรียมของว่างมารอต้อนรับได้ฟังคำถามจึงยิ้มแต้ออกมาทันที“เรียนคุณหนูนายท่านและนายหญิงพักผ่อนอยู่ในห้องห้ามทุกคนไปรบกวนขอรับ นายท่านยังกำชับว่าหากคุณใหญ่กลับมาแล้วให้จัดเตรียมขนมและของว่างมารอต้อนรับแทนนายหญิงอีกด้วยขอรับ” เนื่องจากปกติผู้นี้จะเตรียมขนมของว่างมารอต้อนรับคุณใหญ่หานกลับมาจากสำนักศึกษาส่วนใหญ่จะเป็นจวงฉีเยว่เสมอมาน้อยนักที่นางจะออกปากไหว้วานคนรับใช้นั่นเอง“เช่นนั้นหรือ ท่านพ่อคงเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยมากเป็นแน่” เรียวปากเล็กพึมพำออกมาด้วยความไร้เดียงสาเห็นบิด